Main menu:

Memory Lane

View at the end of the trail

Site search


Registration disabled | Recover lost password?

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.




January 2022

Up side down, inside out honeymoon?

The day after the POCHO we had a chance to relax. After a lie in many of the guests stayed in or around the hotel. We had lunch with a whole group and checked out pictures of the previous day. In the evening we traveled to a(nother) jazz club in San Jose for the closing party. Of course there were again some speeches, this time even more touching, because we were all so much more a part of it now. There was also a short video, a first version of what was to become the POCHO video clip. But what everybody was waiting for were the results…how many cyclists joined, how much money was raised etc. Well, let’s put it this way…San Jose may have this Ronald McDonald type of place sooner than anyone could have hoped for!! Maybe next time when we’re in Costa Rica, we can actually go there and know we’re kind of part of it, in a very small way…

With the POCHO behind us it was finally time for…yeah, what do you call that? Traveling around with a bunch of people, most of whom you’ve never or only recently met, and all that in preparation for a wedding… Pre-honeymoon? Wedding-Journey? Crazy-Dutch-People-Trip??? Well, whatever you want to call it, it started that next day. Together with all our luggage we were squeezed into a kind of mini-bus that would bring us to our destinations. The first destination was only a two hour drive: Hacienda La Isla, our first hotel.
Actually, hotel doesn’t really cover what we found on arrival. Hidden between bits of forest and garden, small clusters of rooms create an impression of camping in the middle of nature. Big doors stretching the whole length of the rooms open to a shared veranda that opens up directly into those gardens and the forest. The rooms themselves are spacious and exude a kind of understated wealth. You can imagine were VERY pleased with the choice!
The afternoon was free to spend lounging on the veranda, walking in the gardens, or dip in the pool. We left the latter to the kids, some of the guys and Renée and Ed’s dog and enjoyed the first two.
Dinner took place in the dining room, a roofed terrace overlooking the creek that meandered through the grounds. Just before sitting down we discovered an alligator at the edge of the water…I’m not sure of the significance of it lying in wait that close to the dining area, around dinner time… 😉
Our early morning start the next day had everybody wondering when our actual holiday would start 😉 But it was worth our while, cause we were going white water rafting. Cause I’ve never done anything like that I was quite nervous, but I just kept thinking…’Emanuël is a good swimmer, Emanuël is a good swimmer…’ :mrgreen:
It took about an hour to drive to the meeting point of the ‘Exploradores Outdoors’ the company that would take us rafting. We started there with a sturdy breakfast of gallo pinto (the traditional rice and beans mix) with egg before heading out to the Pacuare River. During that short trip we were given our instructions, explained the commands our guide would give us and told what to do or not do. Although the explanation was in English, it was basic English and interspersed with something I can only call local slang, so we’d be told things like ‘careful with your paddle, cause a black eye in Costa Rica is NOT SEXY!’ Or listen to your guide, cause an upside down raft in Costa Rica is NOT SEXY!’ Of course this resulted in the guys asking what IS SEXY in Costa Rica…you can imagine the conversations following that had very little to do with rafting…
At the starting point we were split in groups of 5 or 6, given our paddle, life vest and helmets and introduced to our guides. Thankfully the most important of the instructions were repeated and practiced as soon as were seated in the boat and then we were off.
The Pacuare River is one of the top 10 white water rafting locations in the world, with rapids of the highest level, level 5, when the water is high. Luckily this is the dryer period of the year, so the river was lower and we only had one level 4 rapid to look forward to. It took us a few rapids to get the hang of it, to respond instinctively to the commands. It’s very strange to respond to ‘Paddle Forward’ when you’re sideways in the river and have no idea where the guide wants to go. But we had a real good guide, who got us to understand that we needed to just paddle and he’d get us where we needed to go (he did the actual steering, we only needed to put some power behind whatever he did…I think…).
Miraculously, we even got to the point where our guide tried a few more daring things…we did a few rapids backwards, we did one standing in the raft (as far as that was possible :D) and we did one while spinning circles!
Luckily the river wasn’t only rapids. Regularly there would be a stretch of relatively calm water and a few times we could even leave the raft to swim a bit. Those stretches would also allow us to enjoy the nature around us. Our guide pointed monkeys out to us, the beautiful Blue Morpho Butterfly, several kinds of Herons and some Black Vultures.
After about two hours of rafting we went to the shore and had lunch. Our lunch consisted of tortillas with all sorts of filling, all brought with us on the rafts in barrels. By the time we had to get back to the rafts we were somewhat dry again and all of a sudden the water actually seemed cold. But we didn’t get much chance to dwell on that. Soon we were all wet again and fully focused on paddling. It took another one and a half hour to get to the end, where it was only a short walk to where we had breakfast that very morning. After a drink we headed back to Hacienda La Isla, where we spent the rest of the afternoon lazing about until it was time for dinner.

One of the first things Renée had asked me when I confirmed we’d be coming for the wedding, was to do her hair and make up… Somehow I seemed to have given her the impression in the past that that’s something I’m good at… Well that evening was our first chance to see how good… After dinner I got out my bag with beauty stuff. I actually brought enough to fill a small overnight bag…overcompensating I guess 8) I started out trying to get her hair done, but very soon handed over that task to Eveline, another Dutch friend of Renée’s. I then gave her make up a try together with Tanja, an Australian friend of Renée’s…Let’s put it this way…it’s a good thing I don’t have to make money in the beauty industry!! Either way, the gin and tonic Tanja brought with her ensured we had fun and more importantly Renée finally got a chance to relax after weeks of stressful preparations (although I think she did stress out a bit about not having the perfect hairdo straight away…).
That following day we had to say goodbye to Hacienda La Isla and continued our journey to our next destination. This next destination was to be a pineapple plantation, where we had a lovely lunch and a tour around the plantation. Although we’ve been to a pineapple plantation in Hawaii we didn’t get as close a view of the workings of a plantation as we did here. We started in the fields, where we were shown how pineapples grow and how one plant provides aside from the pineapple also stems for two new plants. From there we were taken to the work floor, where the pineapples are checked, categorized and packed for (mostly) export. Turns out, Costa Rica is one of the biggest exporters of pineapple!
But we still had quite a stretch to go that day, so we all got back into the bus to travel the last part for that day. An extremely bumpy dirt road eventually brought us to a river crossing, where we transferred to a little boat that would bring us across to our next hotel, Maquenque Ecolodge. And again, hotel is not really the right word (and Lodge doesn’t really cover it either). The rooms were actually luxurious cabins, overlooking the rainforest, or the lake.
After a nice dinner we had a chance to do an evening walk through the jungle, which of course we didn’t want to miss. Our guide showed us little frogs, huge spiders and enormous ants, called bullet ants, whose bite can be lethal. Add to that his mentioning poisonous snakes and tarantulas an you may understand we weren’t entirely comfortable during that walk (I swiped almost nonstop at my arms thinking something was crawling over me…) but hey, it did add an edge of excitement! 😉 We ended the walk at the stretch of land slicing through the lake at the hotel’s grounds. Our guide pointed out little reflecting spots…not fireflies…no alligators, or at least the light of our flashlights reflecting of their eyes… Turned out we were pretty much surrounded by them!!
But it wasn’t alligators that kept us awake that night… sometime around 4 in the morning we were roused from sleep by howler monkeys! I’d have never believed an animal that small can make that much noise!!

That morning Renée was heading out ahead of the group for some last minute preparations at the wedding site. She’d asked Eveline and me to join her, together with her parents. So after having had our breakfast we got into Ed and Renée’s car (they’d driven separately, a lot easier with their baby boy Youp and the dog Chico), and headed for Rancho Margot. We stopped for lunch in a village called Muelle, where a huge number of iguanas has made their home in some trees next to a touristy restaurant.
At Rancho Margot we again had cabins, these even bigger than the ones at Maquenque. Every cabin came with it’s own veranda, with a view at the gardens and the Arenal Volcano. We got to there sometime around midafternoon, and after a walk around the grounds, to get a feel for what would be happening in a few days, we spent most of the afternoon lazing in the hammock at our cabin (I shared one with Eveline that night) and in the little hotel pool.
At some point during the day I’d managed to get an email out to Emanuël to see how the jungle hike they‘d planned to do had been. At some point at the end of the afternoon I got a reply, and I’m pretty much copying here (and translating): ‘The jungle hike was great, but not without dangers.’ Nothing more…no ‘but we’re all fine’, no ‘just kidding’ just ‘not without dangers’!!! The next email mentioned something about falling and a nest of bullet ants…at that point I decided I didn’t want to know!! 😯 (We heard later that they’d actually gotten themselves in the middle of a nest of bullet ants and some people had gotten bitten, luckily without any serious consequences.)
We decided the men were able to take care of themselves and continued our lazy evening. Dinner was followed by another session of hair and make-up, this time with much better results, mostly at the hands of Eveline. Eveline and I ended the day with a little panic about a BIG insect in our bathroom (following which I chose not to use the toilet anymore that night) and some antics with a mosquito net that resulted in neither of us using the net (very unpleasant odors and sizable holes…!). May not sound like it, but we had good fun!
The next day was a day of preparations. Flowers were gathered and arranged to decorate the site of the ceremony, the restaurant, the bar and the dance floor. Hair and make up were given a last trial run. Locations for pictures were chosen, discarded and chosen again… Sometime that afternoon the rest of the group arrived, which included a friend of Ed, Ineke and her husband, Eduard, who’d be taking pictures on the big day, together with Emanuël. They took the whole tour as well, made some suggestions and all in all caused the whole schedule to change again ☺
With all the nervous excitement for the day to come we were glad to get to bed. We (Emanuël and me) of course especially so, because we’d had to miss each other the previous day and night 😀


De dag na onze terugkeer in San Jose draaide helemaal om de voorbereidingen voor de POCHO. ‘s Morgens was er een meeting voor de Nederlandse fietsers, om er voor te zorgen dat iedereen wist wat er van ons verwacht werd, waar rekening mee gehouden moest worden en wanneer we waar verwacht werden. ’s Middags kregen we de gelegenheid een keuze te maken uit een reeks fietsen, allemaal coole oranje mountainbikes. De fiets die ik koos beviel meteen goed, maar ja, ik heb dan ook nog nooit een mountainbike gehad, waarschijnlijk niet meer dan één of twee keer op eentje gefietst…wat ze me ook hadden gegeven…zolang het fietst zou ik wel tevreden zijn geweest 😉 . Het enige dat ik wist te controleren was de hoogte van het stuur en het zadel en of de versnellingen goed functioneerden…komen mijn spinning lessen toch nog eens van pas! 😉 Die avond troffen we elkaar allemaal in een Jazz club van een Nederlander in San Jose, waar we genoten van lekker eten en naar inspirerende verhalen en speeches luisterden. Inspirerend omdat een van de sprekers een Belgische dame was, die al een tijd tegen kanker vocht en die in Costa Rica was om afscheid te nemen van het land waar ze verliefd op was geworden, voor het geval ze geen kans meer zou hebben om terug te komen… De kracht waar haar verhaal van getuigde, motiveerde mij (en anderen vast ook) om mezelf te overtreffen tijdens de fietstocht de vulkaan op de volgende dag. De reden dat deze dame op deze avond haar verhaal deed, was omdat de POCHO een fietsevent is dat er op gericht is om geld in te zamelen voor een aan kanker gerelateerd goed doel. De naam van het event is een combinatie van Poas en ocho. Poas is de naam van de vulkaan en ocho is Spaans voor acht. Acht, omdat het idee was je te laten sponsoren om acht keer de vulkaan op te fietsen. Het aan kanker gerelateerde goede doel was Funda Cancer. Funda Cancer is een initiatief van een koppel dat hun dochter aan kanker verloren heeft. Zij hadden het organiserende team van de POCHO uitgelegd dat een van de grootste problemen in Costa Rica is dat veel mensen geen geld hebben om naar de stad te komen om behandelingen te ondergaan of voort te zetten. Kun je je voorstellen dat 25% van de kankerpatiënten daar sterft omdat ze niet naar het ziekenhuis kunnen komen om behandeld te worden? Een enorme stap om deze situatie te verbeteren, zou een Costa Ricaanse versie van ons Ronald McDonald huis zijn. Een plek waar patiënten en indien nodig ook familie kan verblijven, zodat ze behandelingen kunnen afronden en een betere kans hebben om hun gevecht tegen kanker te winnen. Het mooie aan de POCHO is dat het gebaseerd is op een ‘zero cost’ principe. Alles wordt gesponsord, gedaan door vrijwilligers of gedoneerd. Misschien heb je al eens gehoord van Alpe d’Huzes, wat op dezelfde principes gebaseerd is. Sterker nog, het was een van de organisatoren van Alpe d’Huzes die op het idee kwam om iets vergelijkbaars op te zetten in Costa Rica. Omdat Alpe d’Huzes een Nederlands initiatief is, viel het natuurlijk te verwachten dat in ieder geval een deel van het organiserende team in Costa Rica ook Nederlands zou zijn. En dat is dus hoe Renée en haar aanstaande er bij betrokken raakten. Samen met enkele Costa Ricanen en andere Nederlanders in Costa Rica organiseerden ze de POCHO en regelden ze het zo dat het een week voor de bruiloft zou plaats vinden…ja echt waar! Natuurlijk was het leuke aan de timing dat verschillende gasten voor de bruiloft ervoor zorgden ook bij de POCHO aanwezig te zijn. De meesten kozen ervoor niet mee te fietsen, maar in plaats daarvan naar boven te wandelen, om dan boven de fietsers aan te moedigen. Maar sommige anderen, zoals ik ❗ namen daadwerkelijk deel. Om te voorkomen dat de eisen niet te hoog zouden zijn voor sommige van de fietsers, werd besloten dat deelnemers ofwel konden inschrijven als individu of als onderdeel van een groep. Als je je als individu inschreef kon je kiezen om één keer omhoog te fietsen of zo vaak mogelijk, met als ultieme doel acht keer. Groepen mochten ofwel fietsers wisselen per ronde omhoog, totdat ze de acht rondes behaald hadden, of ze konden gezamenlijk fietsen en het individuele aantal rondes samenvoegen tot een groepstotaal. Om er zeker van te zijn dat er genoeg tijd zou zijn om inderdaad acht keer omhoog te fietsen, zou de start om 6 uur ’s morgens plaatsvinden. De meeste gasten voor de bruiloft verbleven in hetzelfde hotel in San Jose, vanwaar het een dik uur rijden was naar de Poas. Dus om 4 uur verliet een kleine bus gevuld met deelnemers en supporters het hotel in San Jose. De Poas is ook zo’n vulkaan met vrijwel altijd wat wolken rond de top, dus toen we aankwamen voelde het aan alsof het een beetje miezerde. Gelukkig kwam de zon langzaam door tegen de tijd dat we klaar waren voor de start… vast een goed voorteken. Veel van de deelnemers waren redelijk ervaren, of hadden op zijn minst al eens eerder vergelijkbare fietstochten ondernomen. Ik daarentegen (samen met enkele anderen) was niet of nauwelijks voorbereid. Ik hoopte gewoon dat al mijn uren spinnen voldoende zou zijn om me boven te krijgen (ook al was ik de laatste tijd nauwelijks meer wezen spinnen 😕 ). Het bleek dat de mensen om me heen me boven zouden krijgen. Binnen enkele seconden na het startsein was ik een van de laatste fietsers. Ik wist pas te houden met enkele andere dames, maar na een paar honderd meters had ik samen met een andere vriendin van Ed en Renée een flinke achterstand opgelopen. Zelfs een Nederlander die besloten had de berg op te rennen in plaats van te fietsen, besloot na een kort stukje met me mee te hebben gelopen, dat ik toch echt te langzaam ging. :mrgreen: Samen met die andere dame die was achtergebleven fietste ik telkens een paar bochten om dan pauze te nemen om weer op adem te komen. De dunne en vochtige lucht maakte het veel moeilijker om je ademhaling onder controle te krijgen, dus we vonden dat we het wel verdiend hadden 😉 . Onderweg naar boven werden we ingehaald door enkele late starters en al gauw begonnen de eerste fietsers al weer naar beneden te komen om aan hun volgende ronde te beginnen. We moedigden iedereen aan, wat in eerste instantie wat verwarde blikken opleverde van de Costa Ricanen. Maar de tweede of derde keer dat ze voorbijkwamen deden ze mooi mee met aanmoedigen! Ondertussen was Emanuël te voet begonnen hetzelfde stuk af te leggen als de fietsers, samen met enkele andere vrienden van Ed en Renée die we de vorige dagen hadden ontmoet. Op een gegeven moment, waarschijnlijk zo ongeveer op twee derde van de rit, kregen ze het voor elkaar ons in te halen! Wat ons natuurlijk weer een excuus gaf om te pauzeren 😀 .

Ik moet zeggen, totdat je deel hebt uitgemaakt van zoiets als dit, is het moeilijk uit te leggen hoe geweldig het is om er bij te zijn, je naar boven vechten, die berg op, mensen om je heen die je aanmoedigen, mensen die je kent, maar ook mensen die je niet kent. Het geeft je een ongelooflijk goed gevoel en tegelijkertijd maakt het je nederig. En om te weten dat iedereen aanwezig is, niet omdat er een fantastische prijs te winnen valt, of roem te behalen valt…maar omdat we gewoon allemaal een standpunt willen innemen, willen proberen de wereld te verbeteren ook al is het maar een klein beetje… kippenvel, keer op keer…
Uiteindelijk hadden mijn fietspartner en ik zo’n tweeëneenhalf uur nodig om boven te komen. Maar toen konden we wel vol trots bevestigen dat we bijna 10km gefietst hadden, beginnend op een hoogte van 1894m, eindigend op 2510m, wat de gemiddelde stijging op bijna 7% bracht. Maar er waren ook stukken waar de stijging richting de 15% ging! Laat ik daar duidelijk over zijn, die stukken zijn pijnlijk!! 😉 Na een koud drankje, een energie reep en een banaan, hadden mijn adrenaline en opwinding over het bereiken van de top nog helemaal niet afgenomen…en dus besloot ik…goed opletten…ja…NOG EEN KEER TE GAAN!
Mijn fietspartner van de eerste ronde had inmiddels al besloten eerst de vulkaankrater te gaan bekijken, samen met Emanuël en de groep waarmee hij naar boven gelopen was. Dus daar ging ik, in mijn up, weer helemaal terug naar beneden. En dan realiseer je je pas hoe ver je eigenlijk gefietst hebt…en hoe stijl die berg eigenlijk is!! Ik heb mijn remmen praktisch de hele weg naar beneden ingeknepen gehouden, hoewel het blijkbaar heel goed te doen was om sneller naar beneden te gaan, voorzover ik kon opmaken uit de snelheid waarmee sommige fietsers mij inhaalden op hun weg naar beneden. Maar ik geloof dat ik toch net iets te zeer aan mijn leven gehecht ben, om met snelheden van tegen de 70km per uur naar beneden te racen, voor hetzelfde geld rechtstreeks in het pad van tegenliggend verkeer!
Eenmaal beneden at ik nog een banaan, dronk nog wat…en bereidde me voor op de tweede keer naar boven. En wederom had ik geluk, twee jonge Nederlandse fietsers kwamen me meteen gezelschap houden en samen haalden we de top dit keer in ongeveer anderhalf uur! We namen regelmatig korte pauzes, maar veel minder vaak dan ik de eerste keer had gedaan. Inmiddels was de lucht een stuk droger, dus ademhalen werd veel gemakkelijker en ik denk dat het ook wel hielp om te weten wat ons nog te wachten stond.
Op de top aangekomen ontdekte ik dat Emanuël nog niet terug was van de krater, dus samen met twee andere (wederom) Nederlandse fietsers fietste ik nog eens 10 minuten verder naar het bezoekerscentrum, waar we iedereen vonden. De meesten van ons besloten meteen weer naar beneden te wandelen en een plek te zoeken om te lunchen. Ik liet mijn fiets achter bij de finish, waar Renée ‘m zou oppikken voor haar rit naar beneden en stapte in een van de bussen die ons naar het beginpunt brachten. Daar vonden we een leuk restaurant, met uitzicht op het draaipunt (waar fietsers aankwamen op hun weg naar beneden en draaiden om weer omhoog te gaan), zodat we nog wat mensen voorbij zouden kunnen zien fietsen. Onze timing bleek perfect te zijn, want al gauw was het flink aan het regenen. Ik was ontzettend onder de indruk te zien dat er nog steeds fietsers omhoog bleven gaan, ondanks de regen…. Wij daarentegen, bleven lekker zitten en genoten van een lekkere maaltijd. Tegen de tijd dat we klaar waren, was de POCHO afgelopen en was iedereen onderweg naar beneden. We stapten met z’n allen in de bus die ons naar ons hotel zou terugbrengen en keken uit naar een douche en ons bed…Het grootste deel van de Nederlandse groep verzamelde zich die avond weer in het restaurant aan de overkant van de straat. En dan is het leuk om aan het andere eind van de wereld te zitten, met mensen die je tot een paar dagen geleden niet kende en het gevoel te hebben dat je je onder vrienden bevindt. Maar dan, wat zou je anders verwachten na zo’n dag… 🙂

De dag was zo’n inspiratie voor mij dat ik besloten heb te proberen een vergelijkbaar event op poten te zetten in Duitsland, in het gebied waar we nu wonen. Natuurlijk ken ik hier niemand, ben ik niet bekend met regelgeving en wetten, maar ik kan vast wel wat mensen vinden die wel met dat soort dingen bekend zijn. Mijn persoonlijke doel is om hier in de herfst van 2013 een vergelijkbaar event te hebben… Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelijkingen (inclusief zeer waarschijnlijk ook mijn frustraties 😉 ) en natuurlijk verwacht ik in ieder geval de meerderheid van jullie op dat uiteindelijke event, of het nou op een fiets zal zijn of als supporter!!


The day after we arrived back in San Jose was all about the preparations for the POCHO. In the morning there was a meeting for the Dutch cyclists, to make sure everyone understood what was required of them, what to keep in mind and when to be where. That afternoon we went to choose our bicycles, which turned out to be cool orange mountain bikes. I loved mine instantly, but then, I’ve never had a mountain bike, probably only cycled on one once or twice, so they could have given me pretty much anything…if it would cycle I’d be happy 😉 Only thing I knew to check was whether or not saddle and handle bar where at a good height for me and whether or not the gears were working properly…I guess my spinning lessons are good for something after all! 😉
That same evening we all gathered at a local jazz club, also owned by a Dutch guy, where we enjoyed some nice food and listened to some inspiring stories and speeches. I say inspiring, cause one of the speakers was a Belgian lady, who’d been struggling against cancer herself for a while, and who’d come to say goodbye to the country she’d fallen in love with (Costa Rica, of course), just in case she wouldn’t have a chance to do so later… The strength that shone through her story encouraged me (and I’m sure many others) to surpass myself cycling up that volcano the next day.
The reason this lady was one of the speakers, was because the POCHO is a cycling event aimed at collecting money for a cancer related good cause. The name is a combination of Poas and ocho, with Poas being the name of a volcano close to San Jose, and ocho Spanish for eight. Eight, because the idea is to cycle up the volcano eight times and get sponsored for doing so.
The cancer related good cause that was chosen for the POCHO was Funda Cancer. Funda Cancer is led by a couple who’s lost a daughter to cancer. They explained the organizing team of POCHO that one of the biggest problems in Costa Rica is that many people don’t have the money to come to the city to start or continue a treatment. Can you imagine that 25% of the cancer patients there dies because they can’t come to the hospital to be treated? A huge step toward solving this issue would be a Costa Rican version of our Ronald McDonald House. A place where patients, and where necessary even family can stay, ensuring they can finish treatments and have a better chance at gaining the upper hand in their fight against cancer.
The beautiful thing about the POCHO is that it’s based on a zero cost principle. Everything gets sponsored, done by volunteers, or donated. Some of you may have heard of Alpe d’Huzes, which is based on the same principles. Actually, it was one of the organizers of Alpe d’Huzes who started the idea of setting up a similar event in Costa Rica.
Because Alpe d’Huzes is a Dutch initiative, it was of course to be expected that at least part of the organizing team in Costa Rica would be Dutch too. And that’s where my friend Renée and her hubby to be, Ed came in. Together with some Costa Ricans and some other Dutchies in Costa Rica they organized the POCHO and scheduled it to take place a week before the wedding…yes seriously!
Of course the really nice thing about that timing was that a lot of the people travelling to Costa Rica for the wedding, made sure to be there in time for the POCHO. Most of them chose not to cycle, they just walked up and stayed at the top to cheer for the cyclists. But some others, like me ❗ would actually take part. To ensure the threshold to participate wouldn’t be too high, it was decided that participants could either enlist as individuals, or as part of a group. Individuals were then given the choice to either cycle up only once, or as close to eight times as possible. Groups could choose to switch cyclist after every round, with the total number of times up the volcano adding up to eight too. Or they could cycle as a group, adding together the number of times up per cyclist as the total for the group.
To make sure there’d be enough time to actually cycle up eight times, the start would be at 6 in the morning. Most of the guests coming over for the wedding were staying at the same hotel in San Jose, from where it was a good hour drive to the Poas. So at 4am a little bus left from San Jose, filled with participants and supporters. The Poas is another one of those volcanoes with almost always clouds around the top, so when we arrived it felt like it drizzled a little. Luckily, by the time we were getting ready for the start the sun had started to come out…surely a good omen.
Many of the participants were quite experienced, or had at least done similar cycling tours before. I on the other hand (together with a few others) had hardly prepared at all. I’d just hoped my spinning would be enough to get me there (even though I hadn’t been doing much spinning lately 😕 ).
It turned out that people would get me there. Within seconds after the start signal I was one of the last cyclists. I managed to keep up with a few ladies, but after a few hundred meters it was just me and another one of Ed and Renée’s friends… Even one Dutch guy who’d decided to run instead of cycle up, decided after running along with me, that I was going too slow. :mrgreen: Together with my cycling buddy I’d cycle a few curves and then take a break to catch our breath. The thin and moist air makes it much harder to get some control over your breathing, so we felt we deserved it 😉 . While we were making our way up some late starters passed us and soon the first cyclists started to come back down for their next round. We’d cheer for everyone, causing somewhat confused looks on the Costa Rican faces the first time. But when they’d pass us the second or third time they’d join in the cheering!
In the meantime, Emanuël was walking the same stretch as the cyclists were battling, together with some other friends of Ed and Renée’s we’d met the previous days. At some point, probably around two-thirds up the volcano they actually managed to catch up with us! Of course that gave us another excuse for a break 😀

I have to tell you, until you’ve been part of something like this, it’s hard to explain how amazing it is to be there, struggling up that mountain, having people around you cheer for you, people you know, but also people you don’t know. It’s exhilarating and humbling at the same time. And to know that everyone is there, not because there’s a price or fame to be won…but because we’re trying to make a point, trying to change the world even if it’s just a little bit…goose bumps time and again…

All in all it took my cycling buddy and me about two and a half hours to get to the top. At that point we could proudly say we’d cycled almost 10km, starting at a height of 1894m, ending at 2510m, which brings the average incline at almost 7%. But there were parts where the incline was actually closer to 15%!! Let me tell you, those parts are excruciating!! 😉
After something fresh to drink, an energy bar and a banana, my adrenaline and exhilaration at making it there hadn’t diminished the least bit…so I decided to…wait for it…yes…GO AGAIN! My cycling buddy from the first round had already decided to first go and see the volcano crater, together with Emanuël and the group he walked up with. So there I went, on my own, all the way back down. And that’s when you really realize how far you’ve cycled…and how steep that mountain really is!! I had my breaks squeezed tight all the way down, even though apparently it was perfectly doable to go faster, judging by the speed at which some cyclists passed me by on their way down. But I guess I like my life a bit too much to risk cycling at up to 70 km per hour, possibly straight into oncoming traffic!
Once down I ate another banana, drank a little more…and prepared to make my way up for the second time. And again I was lucky, two young Dutch cyclists instantly joined me and together we got to the top in about one and a half hour! We took short, regular brakes, but far less than I did the first time up. By now the air was a lot dryer, so breathing got easier and somehow it helped that we knew what was coming.
At the top I discovered that Emanuël hadn’t yet returned from the crater, so together with 2 other (again) Dutch cyclists I continued on for about 10 minutes to the visitors center where we found everyone. Most of us instantly decided to walk back down and find a place to have lunch. I left my bike at the finish, where Renée would pick it up it for her trip back down and got in one of the buses that would bring us back to the starting point. There we found a lovely restaurant, with a view of the turning point (where cyclists would turn from coming down, to start back up again), so we’d be able to see some people cycling by.
Our timing turned out to be perfect, cause soon it was raining heavily. I was absolutely impressed to still see cyclists go up that volcano again and again regardless… We, however just sat there and had a very nice meal. By the time we were done the POCHO was finished as well and everybody had started to come back down. We all got in the bus that would bring us back to our hotel and started to look forward to showers and bed…
We joined most of the Dutch group later that evening in the restaurant across the street. It’s nice to sit at the other side of the world, with people you didn’t know until a few days ago and to feel as if you’re among old friends. But then, what would you expect after a day like that… 🙂

The day has been so inspiring to me, that I’ve decided to see if a similar event can be set up in Germany in the area we now live in. Of course, I hardly know anybody here, don’t know about rules, regulations and laws, but I’m sure I’ll be able to find people who do know all that. My personal goal is to have a similar event here sometime in the autumn in 2013…I’ll keep you posted here on my progress (and doubtless on my frustrations too ;)) and of course I expect to see at least the majority of you at the resulting event, be it on a bike or as supporter!!

Van snowboots naar sandalen…

Tja… daar sta je dan de ene dag nog sneeuw te scheppen in je spiksplinternieuwe snowboots…en een dag of twee later slenter je rond op sandalen…
Zoals sommigen van jullie al weten gaat een van mijn beste (en oudste! we zijn al bijna 20 jaar bevriend!) vriendinnen over een week trouwen…in Costa Rica!! En ik ben haar getuige, dus moet ik er natuurlijk wel bij zijn! (Alsof we het zouden hebben willen missen als dat niet het geval was geweest!) Hoe dan ook, dat is de reden dat we op donderdag 16 februari naar San Jose zijn afgereisd, iets meer dan 2 weken voor ‘D-Day’. Omdat je niet iedere dag de gelegenheid krijgt deze kant van de wereld te bezoeken, hadden we onmiddellijk besloten dat we er meteen maar een echte vakantie van zouden maken, vandaar onze twee weken te vroege aankomst. Nadat we enkele suggesties van Renée hadden bekeken besloten we ons verblijf in Costa Rica te combineren met een paar dagen in Nicaragua. Nicaragua is het noordelijke buurland van Costa Rica en hoewel je er ook naar toe kunt vliegen, is de afstand ook goed via de weg te overbruggen. Wij kozen voor de weg, zodat we ook meteen de gelegenheid zouden hebben wat te zien van het land waar we doorheen reisden. Dus na slechts een dag in San Jose namen we de bus naar Granada. De bustocht was een avontuur op zich. De bus was groot, met veel ruimte rond de stoelen en de stoelen zelf waren heerlijk zacht dus we namen met goede gevoelens plaats…maar toen begon de bus te rijden… Wegen in Costa Rica zijn niet van het type ‘Autoroute du Souleil’. Hoewel de route die we namen geasfalteerd was (geen landwegen of iets dergelijks) zaten er overall kuilen en hobbels in de weg. Onze eerste gedachte was natuurlijk ‘wat een geluk dat die stoelen zo lekker zacht zijn!’…ja heel fijn, vooral omdat de vering in de stoelen ook fantastisch was. Oh ja, en de rugleuning kon met HEEL weinig druk lekker naar achteren worden geduwd (geen knoppen om op te duwen of zo). Dus stel je het volgende voor: bij iedere hobbel of kuil in de weg (en er zijn er veel) werden we ofwel omhoog, ofwel achteruit ofwel vooruit gelanceerd… yep, zachte stoelen, dus zachte landing, maar toch…hiervoor hadden zo ongeveer vlieglessen nodig!! 😀
Maar goed, uiteindelijk bereikten we Granada, zonder echte problemen. De grensovergang was nog wel even interessant: iedereen de bus uit om paspoorten te laten controleren en stempels te laten zetten, zodat we Costa Rica konden verlaten; dan terug de bus in tot aan het bagage-controle-punt van Nicaragua, waar ze naar je backpack kijken en denken ‘mwa, te veel werk’ en je bagage goedkeuren om mee te nemen naar Nicaragua; daarna verzamelt iemand van het busbedrijf alle paspoorten en de grensbelasting (of misschien was het zijn fooi 😉 ?) om er dan mee te verdwijnen om stempels erin gezet te krijgen om Nicaragua in te komen. Alles bij elkaar een uur vol van vraagtekens, onzekerheden en lessen geleerd. Vanaf de bushalte in Granada wisten we het hotel te voet te vinden. Granada is niet zo heel groot, dus we vonden het snel. Het hotel, genaamd Con Corazon is in feite een soort stichting, opgezet door twee Nederlanders, die, met de hulp van een groep investeerders, het hotel gebouwd hebben, om zo hun liefde voor de regio te combineren met hun ambitie om iets voor diezelfde regio te doen. Het resultaat: een prachtig hotel, met een eenvoudige elegantie die je gewoon de adem beneemt. En alle opbrengsten, ja 100%!! worden gestoken in het verbeteren van de scholing van kinderen in Nicaragua. Het hotel wordt gemanaged door een groep Nederlanders die om de beurt een paar jaar hun baan en hun leven op stop zetten om van hun spaargeld te leven in Nicaragua, zodat ze hun opbrengsten niet hoeven te besteden aan hoge management salarissen. Een prachtig concept, in een prachtige omgeving…dankjewel Renée voor deze fantastische tip! Ik noemde eerder de eenvoudige elegantie van het hotel…foto’s kunnen het niet echt overbrengen, dus ik zal het proberen uit te leggen. Laten we beginnen met de kamers, de vloer is een simpele betonnen vloer, MAAR er is een prachtig hart in getekend. De enkele meubelstukken die er staan (bed, houten bankje, nachtkastje en een paar planken tegen de muur als bergruimte) zijn simpel, maar in de directe omgeving gemaakt, met kleurrijke stoffen, en liefdevol bewerkt hout. Ontbijt en indien gewenst diner vinden plaats in een soort van centrale binnenplaats. In het midden van deze binnenplaats groeien allerlei exotische bloemen en planten, de stoelen en tafels zijn van dezelfde prachtige, eenvoudige stijl als het meubilair in de kamers. In een hoek hangen enkele hangmatten, een gigantische schommel en er staat een levensgroot schaakspel. En het ontbijt zelf…geen overvolle buffetten, of grote hoeveelheden voedsel die niet op gaan. Elke tafel krijgt een eigen set voor de maaltijd: muesli, yoghurt, wat vers fruit, per persoon een broodje, boter, jam en pindakaas. Wederom eenvoudig, maar goed en meer dan voldoende.
De eerste twee dagen verkenden we op eigen houtje het stadje. Granada heeft nog steeds een flink aantal gebouwen die getuigen van ‘betere’, rijkere koloniale dagen. Het contrast tussen deze monumentale gebouwen en de omringende gebouwen is enorm. De meeste gebouwen zijn laag, één misschien twee verdiepingen. Vele zijn niet geweldig onderhouden (begrijpelijk, daar het de helft van het jaar VEEL regent, waardoor onderhoud een behoorlijke uitdaging wordt). Zelfs de meer monumentale gebouwen worden ofwel net gerenoveerd, zijn recent gerenoveerd of moeten (opnieuw) gerenoveerd worden. MAAR, de sfeer is hartverwarmend, het leven wordt op straat geleefd, mensen zijn vriendelijk (ook al is het moeilijk communiceren als je geen Spaans spreekt) en iedere straathoek straalt van de mogelijkheden. Het moeilijkste om te begrijpen zijn de delen die toch echt onder de noemer krottenwijk vallen, maar dan geen krottenwijk in de zin van teveel krotten en teveel mensen op een te kleine oppervlakte, met magere kinderen met te dikke buiken. Nee, hoewel de onderkomens toch echt meer krot zijn dan wat anders, is er ruimte tussen de verschillende onderkomens, sommige hebben prachtige tuintjes aangelegd, de kinderen zijn nota bene mollig en zeker de helft van de krotten heeft een schotelantenne op het dak staan.
Het hoogtepunt van deze twee dagen was een chocolade-workshop. In 1,5 uur werd ons geleerd hoe chocolade gemaakt wordt. Beginnend met de cacaovrucht, via de fermentatie van de cacaobonen naar het drogen van de bonen, dan het roosteren (wat we zelf mochten doen), het verwijderen van het schilletje van de cacaoboon (terwijl de bonen nog heet zijn! Ik heb er mijn vingers natuurlijk aan verbrand!), dan het malen van de cacao tot een pasta ontstaat, die als basis dient voor ofwel chocolade drankjes of de daadwerkelijke chocolade. Tijdens de workshop maakten we zelf de chocolade drank een keer zoals de Maya’s dat deden, een keer zoals de Azteken, en een keer zoals de Spanjaarden dat deden. De Azteekse versie bevatte chili, wat het een beetje te scherp maakte voor de meeste onder ons, maar de beide andere versies waren eigenlijk best lekker. Met dezelfde pasta die de basis vormde voor de drankjes, worden ook de chocolade repen gemaakt. De laatste stappen in dit proces duren vrij lang, dus we kregen wat verder voorbereidde chocolade en wat ingrediënten om er doorheen te mixen. Emanuël maakte een rum reep, ik voegde amandelen toe. Deze chocolade-mixen werden in een vormpje geduwd en in de koelkast gelegd om de volgende de dag te worden opgehaald.
De volgende twee dagen reisden we in de omgeving rond met onze gids Jimmy the Man. Jimmy komt uit de regio en wordt door twee Nederlanders gesteund in zijn pogingen een beter leven voor zichzelf op te bouwen. Die twee Nederlanders helpen meerdere bewoners uit de regio bij het starten van hun eigen bedrijfjes, door ze te helpen bij het opzetten van een business plan. Jimmy heeft inmiddels al voldoende mensen rondgeleid om voldoende geld te hebben voor aanvullende educatie, een telefoon en een computer en nu is hij aan het sparen voor een eigen auto. Op onze eerste dag met Jimmy startten we met de Mombacho vulkaan, een grote vulkaan die over Granada uitkijkt. De top van deze slapende vulkaan wordt vrijwel altijd omringd door wolken. Dit betekent dat een groot deel van de top nauwelijks zichtbaar is vanuit de stad, omdat het verborgen zit in een wolk. Rondwandelen in dat deel is raar. Het grootste deel van de tijd zie je niets anders dan het regenwoud dat je omringd, constant druppelend van het vocht in de wolk. En dan, plotseling, lost een stuk van de wolk op, de zon kan je bereiken (wat de temperatuur zo’n 5 tot 10 graden doet stijgen!) en ineens heb je een prachtig uitzicht over Granada, het Meer van Nicaragua en de eilandjes Las Isletas.
Een stuk lager op diezelfde vulkaan maakten we gebruik van de mogelijkheid om de bovenste laag van het woud te bewonderen… Dit is heel populair in Costa Rica en Nicaragua, er wordt overal mee geadverteerd. Wat ze doen is, ze bouwen platformen hoog in de bomen en spannen kabels ertussen. Dan hijsen ze je in zo’n klimharnas, haken je aan een van die kabels en…sturen je naar het volgende platform. De helden onder ons kregen de keus om als ‘Superchico (of chica) te gaan, of ondersteboven…en ja, Emanuël heeft beide versies uitgeprobeerd! (ik zal eerlijk toegeven, ik was de enige die geen van beide heeft uitgeprobeerd…). Foto’s die de boel verduidelijken volgen binnenkort… Nog iets verder naar beneden op de vulkaan kregen we een heerlijke lunch voorgeschoteld, gevolgd door een rit te paard door de omgeving. Mijn paard, Rossio was heel lief en luisterde heel goed, dus mijn rit was heerlijk en gemakkelijk. Emanuël daarentegen, kon bijna meelopen met zijn paard, dus zijn rit was iets minder comfortabel. De rit bracht ons langs verschillende plantages: koffie, banaan, etc. Verder zagen we een aantal voorbeelden van fruit dat hier gewoon in het wild groeit, en probeerden er zelfs eentje van; een kleine vrucht, met de naam ‘Cas’, iets groter dan een pruim, erg hard met een smaak die een combinatie is van een Granny Smith appel en een citroen. Tegen de tijd dat we terug waren was het tijd om ons richting Las Isletas te begeven, ook wel dochters van Mombacho genoemd, omdat ze door een van de uitbarstingen van de Mombacho vulkaan ontstaan zijn. Het begin of het einde van de dag zijn de beste momenten om Las Isletas te bezoeken, omdat de vogels dan het meest zichtbaar zijn. Gedurende de dag zijn ze weg van de eilandjes, of zoeken ze de koelte van de begroeiing op. We kwamen er net op tijd aan om een rondvaart van een uurtje te doen, net voor de schemering. Las Isletas is een verzameling van ongeveer 360 eilandjes in het Meer van Nicaragua, vlak bij Granada. Op veel van de eilandjes zijn huizen gebouwd, waarvan sommige in privé bezit zijn en andere bestemd zijn voor toeristen, ingericht als restaurant of vakantiehuisje. Andere eilanden zijn niet bebouwd, maar hebben wel degelijk bewoners. Zo wordt één van de eilandjes bewoond door 5 apen, die zeer gewend zijn aan bezoekjes van toeristen. Zodra een boot in de buurt komt proberen ze takken te vinden die zo ver mogelijk het water in reiken, in de verwachting daar vanuit de boot gevoerd te worden. Wij waren natuurlijk goed voorbereid en voerden de aapjes een ‘zeer gezonde’ mueslireep. Op een ander eiland staan twee bomen die een thuis bieden aan een heleboel witte vogels, tot ze er uit zien als een of andere vreemde versie van een kerstboom. Een andere typische vogel voor deze delen van de wereld is de Oropendola, of pendulum vogel. De mannelijke Oropendola bouwt traanvormige nesten, die aan boomtakken hangen. De vrouwtjes kiezen hun mannetje door het beste (grootste) nest zoeken. De bomen waarin ze hun nesten bouwen zijn gemakkelijk te herkennen, want ook deze bomen zien eruit als een (andere) vreemde versie van een kerstboom. De vogels zijn grotendeels zwart, maar met een fel gele staart. De eerste keer dat ik er een zag dacht ik dat het een gewone kraai was of zo, totdat ik de staart zag…
Onze tweede dag met Jimmy bracht ons naar een andere vulkaan, genaamd Masaya. Deze vulkaan heeft een actievere krater, waaruit stinkende rook opstijgt (waar de Mombacho vulkaan, inclusief krater geheel begroeid is met vegetatie). Zowel de Mombacho als de Masaya vulkaan maken deel uit een keten van vulkanen die zich uitstrekt over het hele continent. Onderdeel van die keten zijn actieve, slapende en dode vulkanen, maar ook krater lagunes. Nadat Emanuël en Jimmy een wandeling hadden gemaakt over de rand van de naast de Masaya liggende dode vulkaan, reden we verder naar zo’n lagune. Op onze weg daarnaartoe maakten we een korte stop voor een smoothie (in de geweldigste set stoelen en tafel ooit!! zie foto’s) en om een rondje te maken over de lokale markt. Vandaaruit reden we eerst naar een uitkijkpunt, aan de bovenste rand van de krater waarin de lagune zich bevindt. Daar hadden we een heerlijke lunch inclusief ‘gallo pinto’, het voornaamste ontbijt en lunch gerecht in deze omgeving. Gallo pinto is een mix van rijst, bonen en kruiden, waarbij de kruiden afhangen van de regio of de persoon die het gerecht bereidt. Na de lunch vervolgden we onze weg naar de oever van de lagune, waar we een uurtje of twee heerlijk relaxten en lazen.
Hoezeer we ook genoten hadden van Granada, de volgende dag was het tijd om terug te reizen naar San Jose. Wederom een reis van acht uur, dit keer met minder verende stoelen, maar ook met minder beenruimte en helaas een zieke passagier. Maar we kwamen waar we wezen moesten en vonden onze weg naar het hotel dat Renée voor ons geregeld had. De volgende dagen zouden druk worden met de voorbereidingen voor de POCHO, maar daarover vertel ik jullie alles in de volgende post!

Wordt vervolgt in het Nederlands…

Lieve Nederlands sprekende familie en vrienden, gedurende onze vakantie beperken we ons even tot engelse posts. Lees ze gewoon door, dan heb je alvast een beetje een idee. Zodra we weer thuis zijn, zal ik zo snel mogelijk ook de vertalingen posten!

From snow boots to sandals…

Yeah…there you are one day shoveling snow in your brand new snow boots… And a day or two later you’re strolling around on your sandals…

As some of you know, one of my closest friends for almost 20 years, Renée, is getting married in a week…in Costa Rica!! And I’m her witness, so gotta be there! (As if we would have missed it if I hadn’t been!)
Anyway, that’s why we’ve traveled to San Jose on Thursday 16.02, a little over 2 weeks before D-Day. Because you don’t get to go to these parts of the world every day, we immediately decided we’d turn it into a holiday, hence the two weeks early arrival. After exploring some suggestions from Renée, we chose to combine our stay in Costa Rica with a few days in Nicaragua. Nicaragua borders Costa Rica in the north, and you can either travel there by road, or by plane. We chose the road, cause that way we’d at least see a bit of the country we’d be traveling through. So after only one day in San Jose we took the bus to Granada. 
The bus trip was an adventure in itself. The bus was big, with lots of space around the chairs, the chairs themselves were nice and soft so we sat down with good feelings….until the bus started driving… Roads in Costa Rica aren’t of the ‘Autoroute du Souleil’ kind. Although our route was all paved (no dirt roads or anything), there’s humps and bumps all over the place. First thought of course is ‘lucky those seats were soft!’…yeah very lucky, especially since also the springs in the chairs were very good. Oh, and the backs of the chairs could be pushed backwards VERY easily (no need to press any buttons or anything!). So picture this: with every hump or bump in the road (and there are many!) we got launched either upward, backward or forward….yes, soft chairs, so easy landing, but still…does airborne ring a bell?!? 🙂
Anyway, we got to Granada, without any real problems. The border crossing was kind of interesting: everybody out of the bus to have passports checked and stamped to leave Costa Rica; back in the bus to drive to a Nicaraguan luggage check point, where they look at your back pack, think ‘nah too complicated’ and approve your luggage for entrance in Nicaragua; followed by a guy from the bus company, who collects all passports, some taxes (or was it maybe his tip 😉 ?) and then walks off with them to have them stamped for entrance into Nicaragua; all in all an hour of question marks, insecurity and lessons learned. From the bus stop we found our way to the hotel on foot. Granada is not a very big city, so we found it fairly quick. The hotel, named Con Corazon is actually a foundation, started by two Dutchies, who, with the help of a group of investors, built the hotel, with the goal of combining their love for the region, with their ambitions to do something for that same region. The result: a beautiful hotel, set up with a basic elegancy that’s just breathtaking. And all profits, yes 100%!! go to improving Nicaraguan children’s education. The hotel is managed locally by different (Dutch) people every few years. These people leave jobs and lives behind to live on their savings in Granada, so none of the profits need to go to their ‘management salaries’. A beautiful concept, in a beautiful place…thanks Renée for this perfect recommendation!
I mentioned the basic elegancy of the hotel… Pictures won’t do it justice so I’ll try and explain it a little. Take the rooms, the floor of the bedroom is plain concrete, BUT there’s a lovely little heart drawn into it. The few bits of furniture (bed, bench, nightstands and shelves) are basic, but locally made, with colourfull fabrics, and lovingly carved wood. Breakfast and optionally dinner is had in a kind of central courtyard. The center of it is filled with exotic flowers and plants, the chairs and tables are of the same beautiful simplicity as the furniture in the rooms. In a corner are a few hammocks, a big swing and a life size chess game. And the breakfast itself… No towering buffets, or huge stacks of food that doesn’t get eaten. Every table gets a personal meal set: muesli, yoghurt, some fresh fruit, a bun, butter, marmalade and peanut butter. Again simple, but good and  more than enough.
The first two days we spent in the city. Granada still has quite a few buildings that are left overs of better, wealthier, colonial days. The contrast between these monumental buildings, and between these monumental buildings and the surrounding buildings are very stark. Most of the buildings are low, one, maybe two floors. Many of them are not too well maintained (understandable, half the year it rains a LOT, so maintenance is quite a bit more of a challenge). Even the more monumental buildings are often either being renovated, have been renovated recently, or need to be renovated (again). BUT, the atmosphere is heartwarming, life is lived on the streets, people are friendly (even though it’s hard to communicate if you don’t speak spanish) and you can see potential on every street corner. Hardest to comprehend is how certain parts are very much slum, but not slum as in too many sheds and people in too little space, with skinny kids with too big bellies. No, although the houses are more sheds than anything else, there’s space between them, some have lovely little gardens around them, kids are actually chubby, and half of the sheds have a satellite dish on the roof.
High light of those two days was a chocolate workshop. In 1,5 hour we were taught how to make chocolate. Starting with the cocoa pod, via fermentation to drying, then roasting (which we got to do ourselves), separating the cocoa itself from the shell around it (while the beans are still hot! I actually burned my fingers doing it!), then grinding the cocoa to a paste, which can be used as the basis for either cocoa drinks or the actual chocolate. We got to make the Mayan, the Aztec, and the Spanish cocoa drink. The Aztec one had chili in, which made it a bit too sharp for most of us, but the other two were actually really nice. With the same paste that formed the basis for the drinks, the chocolate bars are made. These last steps take too long, so we got some already made chocolate and some ingredients to mix in. Emanuël made a rum bar, I added almonds. Those mixed bits of chocolate were then put into a mold and put in the fridge to be picked up the next day. 
The following two days we travelled around in the area around Granada, with our guide Jimmy the Man. Jimmy is a local who’s supported in his attempts to create a better life for himself by two Dutch guys. These two Dutch guys help locals start their own companies, by helping them realize a step by step business plan. Jimmy has already toured around enough people to have done some schooling, get himself a phone and a computer, and now he’s working towards his own car.
On our first day with Jimmy, we started out at the Mombacho volcano, a big one, overlooking Granada. The top of this dormant volcano is covered with cloud forest. This means that a large part of the day the top is hardly visible from the city, cause it’s hidden in a cloud. Walking around in that part, is eerie. All you see half the time is the forest surrounding you, constantly dripping from the moist in the cloud. And then all of a sudden the cloud disperses, the sun can reach you (which brings the temperature some 5 to 10 degrees up!) and you have this amazing view of  Granada, Lake Nicaragua and the islands called Las Isletas. Much lower on that same volcano we went to enjoy the canopy… This is a very popular activity in Costa Rica, it’s advertised everywhere. What they do is, they build platforms high up in the trees and tie ropes between them. Then they put you in one of those safety harnesses, hook you up to one of those ropes and… send you over. For the heroes amongst us there was the option to either go Superchico (or chica) or up-side-down…and yes Emanuël tried them both! (I have to admit I was the only one not trying any of them…). Pictures will follow to show what it entailed…
From there it was down a little further for lunch followed by a tour of the country side by horseback. My horsie, Rossio, was super sweet and listened very well, so my ride was nice and smooth. Emanuël on the other hand, could almost walk along with the horse, so his ride was less comfortable. The tour took us by several plantations: coffee, banana etc. Also, we saw some of the fruits that just grow here, even got to try a little one, called ‘cas’, which is a little smaller than a prune, is really hard and tastes like a cross between a Granny Smith apple and a lemon.
By the time we got back it was time to head towards Las Isletas, also called daughters of Mombacho, cause they were created by one of Mombacho’s eruptions. It’s best to go there either in the morning when the birds are still there, or at the end of the afternoon when they are returning to the islands. We arrived just in time to do a quick 1 hour tour, before dark. Las Isletas is a collection of about 360 islands in Lake Nicaragua, near Granada. Many of the islands have houses on them, some of them privately owned, others lodges to be rented out to tourists, some of them restaurants. Other islands don’t have houses on them, but they do have other inhabitants. One island houses 5 monkeys, who are very much adapted to the presence of tourists, as soon as they see a boat coming they try and find a branch that reaches far into the water expecting some food. Of course we came well prepared, so I fed them a ‘very healthy’ muesli bar. Another island houses two trees that fill up with white birds, until it’s like you’re looking at some weird version of a Christmas tree. Another typical bird for this part of the world is the one called pendulum bird. The males of this bird build tear shaped nests, hanging from branches of a tree. The females then get to choose a male by deciding which one built the biggest nest. The trees where they build their nests are easily spotted, cause they too look like a(nother) weird version of a Christmas tree. The birds are mostly black, but with a bright yellow tail end. First time I saw them I thought I’d seen a plain crow or something, till I noticed the tail…
On our second day with Jimmy the Man we went to see a different volcano, this one called Masaya. This one has a more active crater, with smelly smoke rising from it (where the Mombacho vulcano including it’s crater is all overgrown with vegetation). Both the Mombacho and the Masaya volcanos are part of a chain of volcanos that stretches out over the whole continent. Part of that chain are active, dormant and dead volcanos, but also crater lagoons. After Emanuël and Jimmy walked around a rim of a neighbouring dead volcano, we continued toward one of those lagoons. On our way there we made a short stop for a smoothie (in the best set of chairs and table ever! See pictures) and to have a look around at a local market. From there we went to a viewpoint, at the upper rim of the crater that contains the lagoon. We had a lovely lunch there, including some ‘gallo pinto’, the main dish for breakfast and lunch around here. Gallo pinto is a mix of rice and beans with herbs, with the herbs depending on the region or the person preparing it. After a lunch we continued to the shore of the lagoon, where we spent a lovely hour or two relaxing and reading.
As much as we’d enjoyed Granada, the next day it was time to travel back to San Jose. Again a journey of about eight hours, this time with less springy chairs, but also with less legroom and unfortunately an ill passenger. But we got there and made our way to the hotel Renée had arranged for us. The next days would be quite busy with the preparations for the POCHO, but I will tell you all about that in the next post! 

Life is change

Ja ja ja…veel te lang geleden…etc etc etc, ik weet het…
Ik blijf mezelf beloven dat ik vaker zal schrijven en dan al die andere dingen …gebeuren gewoon. Hoe dan ook, hier ben ik weer…en geniet er maar van, want wie weet hoe lang het nog zal duren voordat de volgende post weer verschijnt… 😉

Er is vanalles gebeurd, maar het belangrijkste is natuurlijk Emanuel’s nieuwe baan. Sommigen van jullie zijn inmiddels al op de hoogte. Voor degenen die dat nog niet waren…tja, we weten het zelf pas een maand of drie! Het is allemaal ontzettend snel gegaan. Eind juli hebben we de bevestiging gehad en sinds vorige week wonen we in…Nürnberg!
Het is een enorme kans voor Emanuel, een samenwerkingsverband tussen de Univeristeit en het Fraunhofer Institute in Erlangen. En ik blijf voor hetzelfde bedrijf werken als waar ik in London voor werkte!! Ik heb toch altijd met continental Europese klanten gewerkt, dus in wezen zit ik nu gewoon wat dichter bij 😀
De laatste weken zijn volledig gedomineerd door alles wat geregeld en georganiseerd moet worden: annuleren van alles in Londen, een nieuwe stek zoeken in Nürnberg, uitvinden hoe het met onze banen zit…en natuurlijk de verhuizing zelf!

Dus daar waren we, onze bekende routes volgend van en naar werk en naar onze favoriete restaurantjes, zoals we daar in het afgelopen 1.5 jaar aan gewend waren geraakt…langzaam realiserend dat dat zo ongeveer alles is wat we van Londen en omgeving hebben gezien in al die tijd dat we er woonden. De enige momenten dat we daadwerkelijk tijd hebben genomen wat van Londen te bezichtigen was wanneer we vrienden of familie op bezoek hadden. En dus hebben we de Tower Bridge een paar keer gezien, de Big Ben, Westminster Palace…en dat is het zo’n beetje. Ja absoluut, we schamen ons diep. We zullen dus nog maar eens terug moeten komen voor een vakantie … :mrgreen:

Maar we hebben in ieder geval van de gelegenheid gebruik gemaakt wat van het zuiden van Engeland te zien. Na dat weekend rondreizen met z’n tweetjes (Spiritual Journey…?), hadden we onze ouders uitgenodigd om over te komen en een vergelijkbare trip door het zuiden te maken.
Met pap en mam Habets begonnen we met Stonehenge, om rond de middag door te reizen naar Southampton. We verbleven in een leuke B&B halverwege Southampton en Portsmouth, in de buurt van de ruines van Netley Abbey, die we de volgende dag bezochten. Hierna trokken we door naar Portsmouth, waar we een leuke boottocht door de haven maakten, wat meteen ook een soort van tour was door de geschiedenis van het oorlogsschip, aangezien Portsmouth sinds lange tijd een militairy haven is. Laat in de middag reisden we door naar Arundel, waar we het kasteel wilden bezichtigen. We vonden een schattige B&B, maakten een wandeling door het stadje en aten een heerlijk diner, voordat we onze kamers opzochten. En toen ontdekten we dat de rustige bar beneden soms dubbele dienst draait als de locale disco… Pap en mam Habets lagen wakker omdat ze zich zorgen maakten of wij wel goed zouden slapen en Emanuel lag wakker met zorgen of zijn ouders wel goed zouden slapen. Ik zeg Emanuel lag wakker, want Aukje was de enige die van een heerlijke nachtrust genoot…
Het kasteel bleek echter alle leed waard te zijn. Omdat het tot op de dag van vandaag bewoond is gebleven, zijn niet alle delen toegankelijk, maar de delen die dat wel zijn zijn prachtig onderhouden. Sommige stukken worden soms voor prive-gebruik afgesloten, wat die ruimtes een veel persoonlijker sfeer geeft. En het kasteel en het bijbehorende land beslaan een behoorlijk oppervlakte, inclusief prachtige tuinen, zelfs een grote kapel, dus brachten we het grootste deel van de dag daar door, voordat we weer richting Brentford vertrokken, waar we de dag met een snelle maaltijd afsloten, voordat pap en mam Habets moesten vertrekken.
Een week of 2 later, arriveerden pap en mam Wijckmans vroeg en begonnen op eigen houtje in kew Gardens, waar Aukje ze na het werk trof. Na Emanuel te hebben opgehaald, trokken we naar Soho, waar we van een heerlijk diner genoten in ons favoriete Sushi restaurant. Na een korte wandeling door dat deel van Londen, keerden we terug naar huis, om voldoende nachtrust op te doen voor de vroeg start de volgende morgen. Hoewel we wederom in de richting van Stonehenge vertrokken, maakten we niet ver er vandaan een tussenstop, bij het Hawk Conservatory. Hier genoten we van enkele prachtige vogelshows, voordat we doorreden naar Stonehenge. Vandaaruit vervolgende we onze reis in de richting van Bath, vonden onderweg een leuke B&B en een plaatselijke pub waar heerlijk eten geserveerd werd. De volgende dag begonnen we in Bath, waar pap en mam Wijckmans de baden bezochten en Emanuel en Aukje van het lekkere zonnetje genoten. De volgende stop was Avebury, maar we maakten nog een korte ongeplande stop onderweg, omdat we per toeval langs een van die indrukwekkende figuren, uitgesneden in de krijtrotsen die je op verschillende plekken in Brittannie vindt. Die waar wij langs kwamen stelde een paard voor en moet gigantisch zijn geweest, want zelfs van de grote afstand vanwaar wij het zagen was het heel goed te herkennen.
Avebury bleek nog ondrukwekkender dan Stonehenge. Hier omvat een cirkel van prehistorisch monolieten een flink deel van het dorp Avebury. We maakten een lange wandeling rond het dorp, bekeken de cirkel van verschillende uitvalshoeken, maar bereikten op geen moment voldoende afstand om echt de hele cirkel te zien. We overnachtten in Marlborough in een werkelijk prachtige Inn, vanwaaruit het de volgende dag niet meer al te ver was naar Windsor Castle. Wederom een kasteel dat nog steeds bewoond wordt, in dit geval door de koninklijke familie. We genoten van de toegankelijke delen en het lukte ons zelfs om een paar wisselingen van wacht mee te krijgen. We namen lekker de tijd voordat we terug naar huis redden, aangezien pap en mam Wijckmans toch pas de volgende morgen hoefden te vertrekken.

Onze tijd in de UK heeft voor ons bevestigd dat het een prachtige plek is om nog eens wat vakantietijd door te brengen en we zullen zeker terugkomen, niet alleen zakelijk, maar zeker ook voor plezier. En heel belangrijk, om onze vrienden daar te bezoeken! Het zal steeds meer een uitdaging worden onze vrije tijd te verdelen tussen de verschillende plekken die we op zeker moment ons thuis hebben genoemd en ons nieuwe thuis, maar ik ben er zeker van dat we er wel uitkomen. Hoe dan ook, de volgende maanden zullen waarschijnlijk geheel in beslag genomen worden door onze inspanningen om hier in Duitsland een beetje gesettled te raken, een beetje bekend te raken met de omgeving en al die nieuwe mensen te leren kennen, die we hier gaan toevoegen aan onze groeiende lijst van vrienden. Kan het leven nog beter worden???

Life is change

Yeah yeah yeah…far too long ago…etc etc etc. I know…
I keep promising myself I’ll write more often and then all the other stuff just…happens. Anyway, here I am again…. and you better enjoy it, cause who knows how long it’ll be until next time… 😉

Lots has happened, but the biggest thing is of course Emanuel’s new job. Some of you may have already heard. For those who haven’t…well, even we’ve only known a month or three! It’s all gone really fast. End of July we’ve had the confirmation and as of last week we’re living…in Nuremberg!
It’s an enormous opportunity for Emanuel, working with both the University and the Fraunhofer Institute in Erlangen. And I will keep working for the same company I’ve been working for in London!! I’ve been dealing with Continental European customers anyway… Now I’ll just be a bit closer to them 😀
The last weeks have been dominated by everything that needs to be arranged and organized: cancelling everything in London, finding a place to live in Nuremberg, sorting both our jobs out…and of course the move itself.

So there we were, going about the places we been so often in the last 1.5 year, to work and back, to the nicer restaurants in the area…realizing they’re pretty much all we’ve seen from the London area while we’ve been living here. The only time we’ve actually taken the time to really see something of London was when we had people over. So we’ve seen the Tower Bridge a couple times, the Big Ben, Westminster Palace…and that’s about it. Yes, yes, we are deeply ashamed of ourselves. I guess we’ll just have to come back for a holiday some time… :mrgreen:

But at least we did get a chance to see a bit of the south of England. After that weekend with just the two of us, traveling around (Spiritual Journey…?), we invited both our parents to come over, and do a similar trip through the south.
With mum and dad Habets we started with Stonehenge, traveling on to Southampton round midday. We stayed in a lovely B&B half way between Southampton and Portsmouth, close to the ruins of Netley Abbey, which we visited the following day. We then traveled on to Portsmouth, where we had a nice boat tour through the harbour, which was also kind of a tour through the history of battle ships, as Portsmouth has long been a military port. Late afternoon we traveled on to Arundel were we wanted to visit the castle. We found a cute little B&B, took a stroll around town and had a lovely dinner, before turning in. And that’s when we discovered that the quiet bar downstairs becomes the local disco on some evenings… Mum and dad lay awake worrying we wouldn’t be able to sleep and Emanuel lay awake worrying if his parents would be able to sleep. I say Emanuel lay awake, as Aukje was the only one to sleep soundly…
The castle however turned out to be worth all the suffering. As it’s still inhabited, not all areas are accessible, but those that are, are beautifully maintained. Some parts are occasionally closed for private use, giving those areas a much more personal feeling. And the grounds are enormous, including beautiful gardens, even a large chapel, so we spent most of the day there, before returning to Brentford, where we ended the day with a quick meal, before mum and dad Habets had to leave.
About 2 weeks later, mum and dad Wijckmans arrived early and started on their own in Kew Gardens, where Aukje met them after work. After picking up Emanuel, we traveled to Soho, where we had a lovely dinner at our favourite sushi place. After a short walk around that part of London we returned home to make sure we’d have enough sleep for our early start the next day. Although we again headed in the direction of Stonehenge, we stopped just before getting there at the Hawk Conservatory. Here we watched some great bird shows, before continuing to Stonehenge. Traveling on in the direction of Bath, we found a nice B&B and a local pub serving excellent food. The next day we started in Bath, where mum and dad visited the baths, while Emanuel and Aukje enjoyed the sunny weather. Next stop was to be Avebury, but we made a short unplanned stop on our way there, when we stumbled upon one of those amazing carvings you find spread around Brittain. The one we came across was of a horse, and must have been huge, because even from the distance we were seeing it from, it was easily recognizable.
Avebury proved to be even more impressive than Stonehenge. Here a circle of prehistoric monoliths envelops part of the village of Avebury. We had a long stroll around the village, seeing the circle from different vantage points at varying distances, never creating enough distance to actually see the whole circle. We stayed the night in Marlborough in a truly beautiful inn, from where it was only a short distance to Windsor Castle the next day. Another castle that is still in use, in this case by the Royal Family, we enjoyed the accessible grounds and even managed to witness a few exchanges of guards. We took our time traveling back home, as mum and dad wouldn’t leave until the next morning.

Our time in the UK has confirmed that it’ll be a beautiful place to spend some holiday time and we will be coming back, not only for business, but most definitely for pleasure too. And most importantly to visit some of our friends there! It will become more and more of challenge to divide our free time between the different places we’ve once called home and our new home but I’m sure we’ll manage. However, our next months will most likely be completely consumed by our efforts to get settled here in Germany, familiarize ourselves with the area and meet all the new people that will now be added to our growing list of friends. Can live get any better???

Spiritual journey…?

Weet je hoe je altijd allerlei plannen hebt om bepaalde dingen te doen…en er dan nooit aan toe lijkt te komen…? Dingen zoals je inbox legen, lokale bezienswaardigheden bezoeken, je foto’s uitzoeken en een album maken…of een post schrijven (!)…
Het paasweekend draaide voor ons precies om dit soort dingen. We sloegen de paaseieren, de paashaas en alle andere paasdingen over en maakten een paar beloften waar die we onszelf gedaan hadden.
Emanuël zette het allemaal in gang. Hij verraste mij met plannen voor een trip naar het westen van Engeland, geen vaste plannen, meer een algemeen idee…om een auto te huren en richting het westen te rijden.
Een snelle blik op het internet leverde ons een hele stapel mogelijkheden op, binnen afzienbare afstand. Zelfs zonder echt gestructureerde plannen zouden we in staat moeten zijn er een geslaagd weekend weg van huis van te maken.
De vrijdag was de enige dag dat we thuis bleven, om wat dingen die gedaan moesten worden te doen… Zaterdagmorgen vertrokken we vroeg om de huurauto te halen and rond 10 uur waren we op weg…richting het westen.
Tot nu toe hadden we ons nog niet gerealiseerd hoe kort bij Stonehenge we eigenlijk wonen. En aangezien de plek altijd heel hoog op mijn verlanglijstje heeft gestaan werd het onze eerste bestemming.
Hoewel het aan de ene kant slechts een hoop stenen zijn die daar al eeuwen staan, zonder dat we echt weten waarom…is het aan de andere kant een erg indrukwekkende plek. Emanuël was onder de indruk omdat het een ongelooflijke prestatie van onze prehistorische voorgangers is geweest om deze enorme stenen te vervoeren en overeind te zetten in deze compositie. Ik was onder de indruk door het contrast tussen het duidelijke belang van dit monument en ons falen de betekenis echt te begrijpen.
Niet al te ver van Stonehenge ligt Salisbury. Dit werd onze volgende stop, waar we lunchten, wat rond wandelden en een kijkje namen in de kathedraal. Wederom een bijzonder voorbeeld van de talenten van onze voorouders, zeker als we bedenken dat de kathedraal op moerasland gebouwd is.
Tegen de tijd dat we Salisbury wilden verlaten begon het tegen etenstijd te lopen. We besloten door te rijden naar Glastonbury, zodat we daar de volgende dag de tijd zouden kunnen nemen, voordat we verder zouden rijden richting de kust. Een paar telefoontjes leverden ons een kamer op in een Bed and Breakfast met de naam Hillside, waar we tegen zeven uur aankwamen. Daar lieten we onze spulletjes achter en wandelden het dorp in voor een laat avondmaal, voordat we lekker in bed kropen.

De zondag begonnen we met een heerlijk huisgemaakt ontbijt, opgediend door de eigenaars Anne en Simon. Zij vormen een ontzettend vriendelijk koppel dat het voor elkaar krijgt hun huis te delen met zo veel gasten en toch vast te houden aan de huiselijke sfeer. Voordat we afscheid namen, legde Anne ons nog even uit hoe we op de Tor konden komen en vandaar naar het dorp en de ruines van de abdij.
De Tor is een heuvel net ten oosten van het dorp, met op de top een 14de eeuwse toren, het enige restant van een kapel die hier ooit stond. Maar de Tor wordt ook genoemd als het thuis van de Elfenkoning en als de plek waar de sluier tussen onze en hun of andere dimensies het dunste is. Andere theoriën houden rekening met de terassen op de hellingen en geloven dat het een eeuwenoud labyrinth is, gebouwd als eerbewijs aan de Godin.
En wie me goed kent weet dat het deze combinatie van christelijke en heidense monumenten is die me hier naar toe trok. Een fascinerende plek om te bezoeken en alles wat ik er van verwachte, hoewel misschien een beetje touristischer dan ik had gehoopt 🙂
Hoe dan ook, we wandelden de Tor op, waar we van het uitzicht genoten.Het was een gewelig heldere dag en het uitzicht was ongelooflijk. We wandelden weer naar beneden aan de andere kant van de heuvel en kwamen uit in het centrum van Glastonbury, waar we meteen richting de abdij doorliepen. Ik heb inmiddels heel wat kerken gezien, al is het maar tijdens mijn kunstgeschiedenis excursies, maar deze ruines van wat ooit een geweldige kathedraal moet zijn geweest, maakten meer indruk op me dan welke volledig intacte kerk ooit heeft gedaan. Ik zal eerlijk toegeven dat dat misschien ook wel een heel klein beetje beinvloed werd door de verhalen over Avalon…waarvan gezegd wordt dat het van hieruit te bereiken is…8)
Honger dreef ons uiteindelijk weg uit Glastonbury. We wilden eerst richting de kust en daar lunchen, in de hoop dat we nog een lekkere strandwandeling zouden kunnen maken, voordat we weer richting Bath zouden rijden, waar we wilden overnachten. In Burnham and Sea aten we ‘Cornish pastries’ waarna we doorreden naar Brean waar we Brean Down ontdekten, een rotsachtig halfeiland met aan de uiterste tip wat over is gebleven van Brean Down Fort, gebouwd aan het einde van de 19de eeuw, toen men zich zorgen maakte over de toegenomen grootte en macht van de Franse vloot. De dag was nog steeds zonnig en het uitzicht geweldig, dus we deden het lekker rustig aan voordat we weer terug gingen naar onze auto.
Vandaaruit was het nog maar een uurtje rijden naar Bath, waar we zonder moeite weer een Bed and Breakfast vonden. We werden in de richting van het stadcentrum gestuurd voor ons diner en aten een lekkere Italiaanse maaltijd (ook al was de tiramisu niet zo lekker als de mijne :mrgreen: )

En zo bleef alleen de zondag nog over…en Bath. Met zijn natuurlijke warme bronnen is het gedurende verschillende periodes in de geschiedenis een belangrijke plek geweest. Gedurende Keltische tijden was er een schrijn, gewijd aan de Godin Sulis. De Romeinen zagen in Sulis de verpersoonlijking van hun godin Minerva en bouwden een thermencomplex en een tempel rond de warme bronnen en gaven de stad de naam Aquae Sulis. Uiteindelijk raakten de baden in verval, maar de warme bronnen bleven constant in gebruik. Tegen het begin van de 17de eeuw begonnen de bronnen de aandacht te trekken van aristocratische en zelfs koninklijke families en opgravingen ter voorbereiding van de bouw van nieuwe bad- en woonhuizen leidden uiteindelijk tot de herontdekking van de Romeinse baden.
We parkeerden de auto aan de rand van de stad en wandelden vandaaruit naar het centrum. Onderweg ontdekten we een leuk marktje, voordat we de kathedraal vonden, waarin we een kijkje namen. Vandaaruit vonden we onze weg naar de baden. Hoewel delen van het complex pas in recentere eeuwen zijn toegevoegd, of misschien juist daarom, geeft het complex een goed beeld van hoe de plek er uit moet hebben gezien in de hoogtijdagen van de baden. Korte filmpjes, maquettes van het complex, illustraties en een zeer grondige audiogids bieden alles wat verder nog nodig mocht zijn om in onze verbeelding terug te reizen in de tijd.
En het inspireerde ons… Van de oude baden gingen we rechstreeks naar het nieuwe thermencomplex, waar we twee heerlijke uren spendeerden in het water en de stoombaden. We sloten af in het zwembad op het dak, waar we genoten van de warmte van de zon op ons gezicht terwijl we heerlijk in het warme water dreven van het buitenbad.
Als afsluiting van het weekend reden we naar Reading, waar we uitgenodigd waren voor een etentje bij vrienden. Na een heerlijk maal en wat lessen in Engelse moppen en Dr Who, reden we het laatste stukje naar huis, waar we tevreden ons bedje in rolden.

Spiritual journey…?

You know how you always plan to do certain things…and then never seem to get to them…? Things like clearing up your inbox, seeing some sights, sorting through your photos and making an album…or writing a post (!)…
Easter weekend was all about these kind of things for us. We skipped the eggs, the Easter bunny and everything else ‘eastery’ and made good on some promises we made to ourselves.
It started with Emanuel surprising me with plans for a trip to the west of the UK, nothing written in stone, just a general idea…we’d rent a car and head west.
A quick look on the internet taught us there’s loads of stuff within easy reach, and even without any fix plans we were confident we’d be able to make it a nice weekend away from home.
Friday was the one day we stayed at home, to do some of the things that needed doing… Saturday we left early morning to get the rental car and around 10am we were on our way…headed west.
What we hadn’t realized before now, was how close we really live to Stonehenge. It’s always been very high on my list of ‘things to do’ so that became our first destination. Although on the one hand it’s just a bunch of stones that have been there forever and we don’t really know why…on the other hand it’s quite an impressive sight. Emanuel was impressed because it’s an unbelievable feat for our prehistoric predecessors to get these massive stones transported and set upright in this composition. I was, because the obvious importance of this mysterious monument stands in strong contrast with our failure to fully understand it.
Not too far from Stonehenge lies Salisbury. We made our next stop there, had some lunch, walked about town a bit and had a look at the cathedral. Another amazing example of our ancestor’s abilities, considering it’s built on marshlands.
By the time we were ready to leave Salisbury, it was close to dinner time. We decided we wanted to drive on to Glastonbury, so we’d be able to spend the next day there before heading towards the coast. A few phone calls got us a room in a Bed and Breakfast called Hillside where we arrived around seven. We left our stuff and went out for a late dinner, before turning in to bed.

We started the Sunday with a delicious home cooked breakfast, served by the owners Anne and Simon. They’re the sweetest couple, who manage to share their home with so many guests and still hold on to the homey atmosphere.
Anne explained us how we’d get to the Tor and down to the village and the Abbey, before we said our goodbyes.
The Tor is a hill just east of the current village, with at the top a 14th century tower, all that’s left of a chapel that once stood there. But it’s also been rumoured that the Tor is the home of the King of the Fairies and that here the veil between our and their or other dimensions is thinnest. Other theories take into account the terracing of the slopes of the hill and consider it to be an ancient labyrinth constructed to honour the ancient Goddess.
And those who know me well know that it’s this combination of Christian and Pagan sites that drew me here. A fascinating place to visit and everything I expected, albeit a little more touristy than I’d hoped 🙂
Anyway, we walked up the Tor, where we enjoyed the view of the surrounding country side. It was an amazingly bright day and the view was incredible. We walked back down the hill at the other side, to end up in the centre of Glastonbury, where we headed straight for the Abbey. I’ve seen my share of churches, if only as part of my art history excursions, but these ruins of a once magnificent cathedral impressed me more than any fully intact cathedral ever has. I’ll admit that it may have been influenced just a tiny bit by the stories of Avalon…suggested to have been accessible from these same grounds…8)
Hunger drove us eventually out of Glastonbury. We wanted to get to the coast and have lunch there, hoping to have a nice sea side stroll before heading to Bath, where we wanted to stay the night.
We had some Cornish pastries in Burnham on Sea, and then drove on to Brean where we discovered Brean Down, a rocky peninsula with at the tip what’s left of Brean Down fort, built at the end of the 19th century, when there were worries about the increased size and strength of the French navy. The day was still bright and the view amazing so we took our time before heading back to our car.
From there it was only an hour’s drive to Bath, where we easily found another Bed and Breakfast. We were pointed in the direction of the city centre for our dinner, where we enjoyed a lovely Italian meal (even though the tiramisu wasn’t as good as mine :mrgreen: )

And that left only Sunday…and Bath. With its natural hot springs it has been a place of great importance during various stages in history. In Celtic times, there was a shrine dedicated to the Goddess Sulis. The Romans identified Sulis with Minerva and built a thermal complex and a temple around the hot springs, calling the city Aquae Sulis. Eventually the baths fell into decline, but the hot springs were continuously in use. By the beginning of 17th century the springs had begun to attract aristocratic and even royal families and building excavations for new bathing and housing facilities eventually led to the rediscovery of the roman baths.
We parked the car at the edge of the town centre and walked from there to the centre. On our way there we discovered a nice market before finding the cathedral where we had a look around. From there we continued to the baths. Although parts of the structure have been added only in recent centuries, or maybe because they have, the complex gives a very good feel of what the place must have looked like at the height of its bloom. Short films, models of the complex, illustrations and a very thorough audio guide provide whatever more we may need to let our imagination transport us back in time.
And it inspired us… From the old baths we went straight to the modern thermal complex, where we spent a wonderful two hours in the waters and steam baths. We finished in the rooftop pool, where we enjoyed the warmth of the sun on our face while floating in the warm water of the outside pool.
We ended our weekend in Reading where we were invited to have dinner with friends. After a lovely meal and some lessons in English jokes and Dr Who we drove the last bit home where we fell contentedly in our bed.