Main menu:


Memory Lane

20071213-Trekking-E007
These ladders will help the deceased on their way to heaven

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

December 2021
S M T W T F S
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Green Tea

Another favourite in Japan is green tea. You’ve already seen the green tea omochi, but we’ve also had green tea cappuccino, green tea cake, green tea ice cream, of course green tea tea…oh and did I mention the green tea KitKats?

To think we’ve probably only seen the tip of the iceberg…

Green Tea

Omochi

Dus…Japan was raar…laat me een voorbeeld geven…

Een heel gebruikelijk soort zoete snack in Japan is Omochi. Omochi is kleverig; zoet; komt met groene thee, jasmijn of kersenbloesem smaak; en is meestal gevuld met een pasta van zoete bonen.

Neem bijvoorbeeld deze foto…

20120513-Untitled-010-1024x768

De groene poeder is groene thee poeder; daaronder zit een randje groene brei, dat is een soort rijst pasta; dan volgt een bruine brei, dat is de bonenpasta en de lichtere brei binnenin is custard…
En de grootste verassing? Omochi zijn heerlijk!! 😉

Omochi

So…Japanese weirdness…let me show you…

A very common type of sweets to find in Japan are Omochi. It’s gooey; sweet; often with green tea, jasmine, or cherry blossom flavour and it usually has a sweet beans paste inside.

Take the one in the picture…

20120513-Untitled-010-1024x768

The green powder is green tea powder; this is followed by a greenish goo, which is a kind of rice paste; then follows a brownish goo, which is the beans paste and the lighter bit is custard cream…
And you know what’s most surprising of Omochi? They are yummy!! 😉

Oponthoud…

Okay, dus nog even geen korte foto-post over Japan…we hebben de laatste tijd wat andere dingen aan ons hoofd gehad en dat heeft de boel enigszins vertraagd. Eind mei kregen we een telefoontje vanuit Nederland, mam Wijckmans en Menno (broertje van Aukje) hadden iets minder aangenaam nieuws…pap Wijckmans was opgenomen in het ziekenhuis. Ik denk dat zulk nieuws voor iedereen hard aan zal komen, maar tel daar nog eens bij op dat pap Wijckmans zo iemand is die nooit ziek is… Gelukkig hadden we al plannen om naar Nederland te komen dat weekend en na wat geregel konden we een dag of wat eerder vertrekken.
Tegen het einde van diezelfde week, hadden we een redelijk beeld van wat er nou precies gebeurd was. Pap liep al een hele tijd te klagen over kortademigheid. Tijdens de vakantie in Turkije waren daar nog vermoeidheid, pijn in zijn linker arm en een gevoelige keel bij gekomen. Maar pap zou pap niet zijn als hij over dat soort kleine dingetjes tijdens de vakantie zou klagen…plus er was eigenlijk voor alles wel een verklaring: de keelpijn kwam door de airco op de slaapkamer, pijn in zijn arm kwam doordat hij op de tocht had gezeten, de vermoeidheid was een gevolg van de warmte. Oh en die kortademigheid, ach ja, slechte conditie hè… Alleen…eenmaal weer thuis verdwenen de klachten niet echt en op de dinsdag na Pinksteren werd hij toch wel erg kortademig wakker. Diezelfde morgen nog zat hij bij de huisarts, die hem niet meer liet gaan. Hij is vandaaruit direct naar het ziekenhuis gebracht, heeft verschillende onderzoeken ondergaan en uiteindelijk kregen mam en pap te horen dat pap 3 dichtgeslibde aders heeft, een verkalkte hartklep en een onregelmatig hartritme (als gevolg van de verkalkte hartklep). Er werd ook al meteen bevestigd dat al zijn klachten, pijn in de arm, keelpijn, kortademigheid etc. hierdoor verklaard konden worden.
Aan het einde van diezelfde week werd hij gecatheteriseerd. Dit houdt in dat via de lies een soort slangetje (de catheter) in de slagader wordt ingebracht en vandaaruit tot in het hart wordt geduwd. Op deze manier kan de cardioloog precies zien wat er aan de hand is en waar.
De conclusie van de catheterisatie was, dat pap een nieuwe hartklep nodig had. En dit betekende automatisch dat hij een open-hart operatie zou moeten ondergaan. In diezelfde operatie zouden dan ook twee omleidingen worden aangebracht, waarmee het probleem van die drie dichtgeslibde aders zou worden opgelost.
Ik denk dat voor pap in eerste instantie die week wachten op de operatie nog het moeilijkste was. Hij werd in de gaten gehouden, moest nog wat onderzoeken ondergaan, maar verder gebeurde er natuurlijk niet veel. Gedurende die week heeft al het bezoek dat hij kreeg hem waarschijnlijk voor de ergste verveling behoed. De operatie zelf, precies één week na de catheterisatie, verliep voorspoedig. De artsen lieten hem diezelfde avond al weer langzaam wakker worden en de volgende dag kon mam al weer met hem vertellen. Tegen die tijd lag hij al niet meer op de intensive care! Ook zijn genezing in de daarop volgende dagen verliep prima. Na vijf dagen was ook zijn hartritme onder controle en de daarop volgende dag mocht hij naar huis.
En toen begon het eigenlijk pas. Zes weken mocht hij vrijwel niks, moest hij leren omgaan met het innemen van medicijnen, moest hij eerst naar de trombosedienst en daarna leren hoe zelf zijn bloedwaarden kan meten… Inmiddels zijn die zes weken om, maar nu begint de fysiotherapie, zal hij naar een diëtiste moeten…etc. De revalidatie duurt normaal gesproken zes maanden tot een jaar. Dat betekent niet dat hij gedurende die hele tijd niets kan. Het betekent dat hij gedurende die tijd alles weer opnieuw zal moeten opbouwen. Zo’n operatie is toch een behoorlijke aanslag op het lichaam en dan moet je jezelf de tijd gunnen om alles weer aan het functioneren te krijgen zoals dat zou moeten. Plus, pap en mam zullen samen (maar ook samen met familie en vrienden) moeten leren omgaan met het feit dat pap nu dus een hartpatiënt is. Pap zal moeten leren anders naar zijn lichaam te luisteren. Uiteindelijk heeft zijn lichaam best wat signalen afgegeven, pap wist ze alleen niet te interpreteren (niet zo gek, als je nooit ziek bent!). En mam zal moeten leren vertrouwen er in te krijgen dat pap inderdaad beter naar zijn lichaam probeert te luisteren. Zij kan tenslotte alleen reageren op wat hij haar vertelt…
Uiteindelijk zijn we allemaal natuurlijk flink geschrokken en moeten we dat gevoel een plaatsje zien te geven. Je wordt toch even geconfronteerd met de sterfelijkheid van iemand die eigenlijk zo onverwoestbaar leek. En dat doet velen van ons ook even aan de eigen sterfelijkheid denken. Maar nu pap weer thuis is en loopt op te scheppen dat hij nu al geen last meer heeft van die kortademigheid, en dan toch telkens weer even moet showen wat voor prachtig litteken hij nu op zijn borst heeft, zijn we evengoed ook allemaal dankbaar dat hij toch wel een beetje onverwoestbaar is…

Hoe dan ook, ik denk dat dit wel verklaart waarom er nog geen post over Japan verschenen is. Ik (Aukje) ben alles bij elkaar een week of drie in Bunde geweest. Een weekje of twee mam gezelschap gehouden, haar vergezeld naar het ziekenhuis, en toen pap weer thuis was nog een weekje uitgeholpen. Nu begint alles langzaamaan weer een beetje zijn normale gangetje te gaan. En dus is er eindelijk tijd en rust om maar weer eens aan de website te werken! Inmiddels is de Gallery vernieuwd en zijn de foto’s van Costa Rica toegevoegd. De posts die ik over onze vakantie in Costa Rica heb geschreven zijn allemaal ook naar het Nederlands vertaald. En ik ben een heel eind opgeschoten met de foto’s van Japan, dus hopelijk volgt daar nu over niet al te lange tijd eindelijk meer over!

Delay…

All right, so no short picture-post about Japan yet…we’ve had other things on our mind lately and that’s delayed things a little. End of May we got a phone call from The Netherlands, mom Wijckmans and Menno (Aukje’s younger brother) had some unpleasant news…dad Wijckmans had been admitted to the hospital. I’m guessing that’s the kind of news that knocks the wind right out of anyone; add to that that dad Wijckmans is the kind of person who’s never ill… Luckily we’d already planned to travel to the Netherlands that weekend and after some arranging we could head there a day or so sooner.
By the end of that same week we had a reasonable idea of what had happened. Dad had been complaining for a while about shortness of breath. During their holiday in Turkey tiredness, pain in his left arm and a sore throat had been added to that. But dad wouldn’t be dad if he’d complain about those kind of little issues during the holiday… and anyway, there were explanations for all of it: the air-conditioning had caused the sore throat, a draught had caused the pain in his arm and he was tired from the heat. Oh and of course he was short of breath all the time, he wasn’t in the best physical shape…
But…even back home the complaints didn’t go away and a few days after arriving home from holiday he woke up, really feeling too short of breath. That same morning he saw his General Practitioner, who didn’t even allow him to go back home. They brought him straight to the hospital, where he underwent several tests and examinations. Eventually mom and dad were told that dad had 3 clotted arteries, a calcified heart valve and an irregular heart rhythm (due to the calcified valve). It was also confirmed, that all his complaints, painful arm, sore throat, shortness of breath, could be explained by this.
At the end of that same week dad was catheterised. This means a kind of thin tube is inserted into a blood vessel in the groin and from there pushed to the heart. This way the cardiologist can see what’s wrong and where it’s wrong.
The conclusion of the catheterisation was that dad needed a new aorta valve. And that automatically meant he’d be getting open-heart surgery. During that same procedure he’d get two bypasses, so those clotted arteries wouldn’t be an issue anymore.
I think for dad that week between the catheterisation and the surgery were the most difficult. He was being kept an eye on, had some further examinations and tests to undergo, but aside from that nothing much happened. During that week al his visitors in the hospital have probably saved him from complete boredom. The surgery itself, exactly one week after the catheterisation, went very well. De doctors allowed him to slowly wake up the same night and the next day mom was already chatting with him again. By that time he wasn’t even in Intensive Care anymore! His recuperation in the following days also went very well. After five days his heart rhythm was back to regular and the next day he was released from the hospital.
And that’s when it really started. During the following six weeks he wasn’t allowed to do much, he had to learn to get used to taking medicine, he had to go to the clinic where they’d check his blood values every few days and then learn how to check his blood values himself at home…By now those six weeks have passed, and physiotherapy starts, and he will have to go see a dietician…etc. The rehabilitation usually takes about 6 months to a year. That doesn’t mean he won’t be able to do anything during that whole time. It just means he’ll have to start rebuilding and re-learning a lot of things. A surgery like this puts quite a strain on the body, so it’s important to give yourself some time to get things back to working the way they should. And, mom and dad (and just as much family and friends) will have to learn to deal with the fact that dad’s now a heart patient. Also, dad will have to learn to listen differently to his body. His body had been trying to tell him something for a while after all, dad just didn’t recognise the signs for what they were (not too surprising if you’re never ill!). And mom will need to learn to trust dad’s ability to listen better to his own body. After all, she can only really respond to what he tells her…
What it comes down to is that we’ve all had a big scare, and every one of us will need to find a way to deal with that. We’ve been confronted with the mortality of someone who’s always seemed to indestructible. And that reminds one of his/her own mortality. But now that dad is at home and he’s bragging about not being short of breath anymore, and showing off his brand new scar to everyone around him, we’re all also very glad that he is a little bit indestructible after all…

Anyway, I think this explains why there isn’t a post about Japan yet. I (Aukje) have been in The Netherlands for a total of about 3 weeks. A week or 2 with mom, keeping her company, going to the hospital with her etc. And when dad got home I stayed for another week to help out. Now things are slowly getting back to normal. So, finally some time and quiet to work on our website! By now we’ve already updated the Gallery en added the pictures of Costa Rica. The posts I wrote about our holiday in Costa Rica have been translated to Dutch. And I’ve made a good start with the pictures of our trip to Japan, so hopefully more about that will follow soon!

De dag erna…en meer

De dag na de bruiloft was een dag om lekker te relaxen. Na te hebben uitgeslapen verzamelde de groep van de ‘pre-bruiloft-trip’ zich, om de middag door te brengen in hete bronnen vlakbij, als een soort van afscheid. Tenslotte, de meesten van ons zouden elkaar niet opnieuw zien…tenzij Ed en Renée herhalingen in gedachten hebben. 😉 We brachten de middag door in en rond het water tot de meeste gasten vertrokken waren. Een man of 9 bleven over, wij verbleven allemaal in een dorp vlakbij, dus wij konden blijven hangen tot het echt tijd was om te gaan. Nadat we onze huurauto hadden opgehaald, gingen Emanuël en ik op zoek naar een plek om te overnachten, waarna we de rest weer troffen om samen te eten. Hoewel het weer die dag mooi was geweest, plensde het tegen de tijd dat we voor ons diner aanschoven.
En helaas zou dat de trend worden voor onze laatste week. 🙁 De volgende dag reden we helemaal naar het zuidelijkste stukje van de Caribische kust van Costa Rica, samen met Eveline, haar man Fredrik en Tanja. De drie nachten die we daar doorbrachten waren gezellig, ongeacht het weer. Renée en Ed troffen ons de daaropvolgende dag en voor die avond organiseerden we een heerlijke barbecue met nog wat andere vrienden van Ed en Renée. Hoe prachtig het gebied ook was en hoewel we met spijt in het hart afscheid namen van de rest, waren we door het natte en grijze weer toch ook wel een beetje blij richting San Jose te kunnen vertrekken. We hadden nog 2 nachten daar, 1 dag om wat souvenirs te zoeken, nog wat te relaxen…en dan…terug naar het normale leven…
Maar dat normale leven zou maar een week of twee duren. Al gauw moest Emanuël zich voorbereiden voor zijn conferentie in Japan en ik, bofkont, zou me daar enkele dagen later bij hem voegen.
Vraag me om Japan in 1 woord te omschrijven en dan zeg ik ‘raar’. Maar niet raar in negatieve zin…raar in de zin van apart, of anders. Alleen al het constante buigen is moeilijk voor ons westerlingen, ik voelde me er vanaf het begin ongemakkelijk bij en was telkens onzeker over wat te doen, of hoe te reageren. Maar ach, volgens mijn Lonely Planet reisgids verwachten de Japanners eigenlijk niet anders dan dat we er een zooitje van maken, dus ik deed alles wat ik deed met een glimlach…dat leek redelijk te werken… 😉 Hoe dan ook, dit rare karakter van Japan, zette mijn creatieve hersencellen aan het werk (die paar die ik heb) en bracht me op het idee om eens op een andere manier te posten, in ieder geval over Japan. Wat ik wil doen is het volgende: Ik post een foto en schrijf er iets korts over. Misschien maar een paar woorden, misschien een paar zinnen. De foto’s zullen ook in de Gallery komen te staan, maar daar zullen ze waarschijnlijk een kortere, eenvoudigere tekst krijgen. Dusssss, zodra ik op die manier aan het posten ben, hoop ik van jullie te horen wat jullie er van vinden. Is de oude stijl beter, of juist de nieuwe (en waarom!). Misschien doe ik het uiteindelijk alleen voor Japan op deze manier, of misschien wordt het de voornaamste manier om te posten, of misschien zal ik het in de toekomst afwisselen…dat zal vooral afhangen van wat jullie er van zullen vinden!!

The day after…and more

The day after the wedding was a day of relaxation. After a lie in, the group from the pre-wedding trip went to nearby hot springs as a kind of goodbye do. After all, most of us wouldn’t really meet again…unless Ed and Renée have repeat events in mind. 😉 We spent the early afternoon in and around the water until at some point most of the guests had left. About 9 of us were staying in a village nearby, so we lingered until it was really time to go. After getting our rental car Emanuël and I went to find ourselves a place to stay after which we joined the others for dinner.
Although the day had started out good, by the time we sat down for dinner it rained cats and dogs. And unfortunately that was going to be the trend for our last week. 🙁 That following day we drove all the way to the southern Caribbean Coast of Costa Rica, together with Eveline, her hubby Fredrik, and Tanja. The three nights we spent there were good fun, regardless of the weather. Renée and Ed met up with us the next day and we had a lovely BBQ with some more of Ed and Renée’s friends.
As beautiful as the area was and as sorry as we were to leave the others behind, due to the grayish and wet weather we were almost glad to be heading back to San Jose. We had two nights left there, which meant we had 1 last day for some souvenir shopping in the city, a little more relaxing…and then…back to real life…

But real life was only to last for about two weeks. Soon Emanuël was preparing for his conference in Japan, and me, lucky girl that I am, I was going to join him a couple days later. Ask me to describe Japan in one word and I’ll say weird. But it’s not weird in a bad kind of way…it’s a funky kind of weird. Only the constant bowing is hard for us westerners, I was often uncomfortable with it and insecure about what to do with it and / or how to respond. But hey, according to my Lonely Planet the Japanese expect us to do it all wrong anyway, so I just did whatever I did with a smile…seemed to work reasonably well… 😉
Anyway, this quirky weirdness of Japan stimulated my creative brain cells (the few that I do have) and I decided I will change my way of posting, at least about Japan. What I’ll do is this: I’ll post a picture and write something short about it. Might be just a few words, might be a couple sentences. The pictures will also make their way into the gallery, but there they may have a shorter, simpler text to go with them.
Sooooo, once I’ve started posting like this, let me know what you think, whether you like the old or new style better (and why!). I may decide to only do it for Japan, or it may become the main way of posting, or maybe I’ll mix it up…but it’ll depend a lot on what you think!!

De grote dag…

En dan…eindelijk…de grote dag! Natuurlijk was het Ed en Renée’s grote dag, maar het voelde ook als een grote dag voor mij, want ik zou als Renée’s getuige optreden! Je kunt je niet voorstellen hoe bijzonder ik het vond om gevraagd te worden en natuurlijk was ik er trots op er bij te zijn! De dag begon met een gezamenlijk ontbijt, met iedereen die tot op dat moment gearriveerd was op Rancho Margot. In de loop van de dag zouden nog meer gasten komen, voornamelijk mensen die in Costa Rica wonen en die besloten hadden niet te overnachten. Maar aangezien velen van ver kwamen, was de ontbijtruimte vol met mensen, en gonsde het met het vooruitzicht van de dag die voor ons lag. Hoewel de ceremonie pas tegen 3 uur zou beginnen, was er natuurlijk voor die tijd meer dan genoeg te doen. Het belangrijkste was dat we de bruid klaar moesten gaan maken voor haar grote dag. Dus vertrokken Renée, Eveline, Tanja en ik na het ontbijt naar de hut die voor die dag voor de bruid gereserveerd was en begonnen met ‘tutten’ 😆 We begonnen met rollers in haar haren te zetten, mijn enige overgebleven taak, aangezien Tanja en Eveline zo veel handiger gebleken waren met haar en make-up. Al het tutten en kletsen werd vergezeld van heerlijke hapjes en champagne…jammie. Het was 2 uur voordat we het goed en wel in de gaten hadden en haastten ons om de laatste dingetjes in orde te krijgen en ons zelf om te kleden. Al gauw was Renée klaar om door Ed opgehaald te worden in hun spiksplinternieuwe geel met zwarte 2CV (lelijke eend). Ze hadden de auto niet lang voor de bruiloft langs zien rijden met een ‘te koop’ bordje voor het raam en hadden onmiddellijk de achtervolging ingezet en meteen de koop geregeld! Blijkbaar is het een van slechts 2 2CV’s in Costa Rica, dus toch wel een bijzondere bruidswagen! De ceremonie zou plaats vinden op een soort ponton, een drijvend platform in een klein meertje, van Rancho Margot. Op het platform was plaats voor vanzelfsprekend Ed en Renée, de ceremoniemeester, de 4 getuigen inclusief de beide vaders, de moeders, de jongeheer met de ringen en de oppas voor die dag met Youp. Alle andere gasten konden de ceremonie vanuit een houten overkapping op de oever van het meer volgen, waar wat meer schaduw was. Natuurlijk was de locatie fantastisch, maar ook de ceremonie was prachtig. De ceremoniemeester, René, kende zowel Ed als Renée al een tijd en had contact opgenomen met vrienden, zoals mij, om extra info aan zijn eigen kennis van het koppel toe te voegen. Ik had het niet kunnen laten hem door te geven dat Renée het voor elkaar had gekregen op de verkeerde locatie te verschijnen voor ons huwelijk… :mrgreen: Maar goed dat dat voor mij in dit geval nogal lastig zou zijn geweest…’t is niet echt het soort traditie dat je wilt starten… Het einde van de ceremonie werd benadrukt door Ed, die zijn vuist in de lucht pompte alsof hij wilde zeggen ‘ha, jullie hebben het nu allemaal gezien, ze is nu van mij, valt niks meer aan te veranderen!’ De feminist in me denkt dan toch ‘hey wacht ff…’ maar heel eerlijk gezegd was het misschien wel het meest romantische moment van die dag. Daar moet ik dan bij zeggen dat ze alle twee hun eigen beloftes geschreven hadden (prachtig!!), Ed nog om de hand van Renée vroeg voordat hij zijn belofte deed (door de afstand en zo, had hij daar niet eerder gelegenheid voor gehad) en nog voor het uur om was zou Ed voor Renée zingen…nee, ze heeft het zo slecht nog niet…
De ceremonie werd gevolgd door cake, drankjes, felicitaties, groepsfoto’s, familiefoto’s en nog meer foto’s 🙂 Op een gegeven moment maakten de bruid en bruidegom zich even uit te voeten met de fotografen om hun trouwfoto’s te maken. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om schoenen te wisselen (hoge hakken zijn misschien elegant, maar d’r zijn grenzen… 😉 ), terwijl de rest van de gasten zich langzaam in de richting begaven van de ruimtes waar het diner en het feestje plaats zouden vinden. Voordat het eten begon, ging ik nog even bij Renée langs om haar te helpen met de veranderingen voor haar ‘avond-look’. Gedurende de dag was ze helemaal in het wit gekleed, maar voor de avond had ze een paar knalrode accessoires om haar ‘look’ een beetje meer te laten knallen. ERG ERG cool! Vanaf dat moment was het in wezen gewoon één groot feest. We hadden een heerlijk diner, begeleid door foto’s van de dag tot op dat moment op een groot dia scherm (Emanuël, Eduard en Ineke hadden hard gewerkt om al een selectie klaar te hebben), een korte sketch door de familie van Ed en een geweldig felicitatie-filmpje van een stel middelbare school vrienden van Renée en mij. Op een zeker moment begon salsa muziek te klinken en daarna ben ik nauwelijks meer van de dansvloer weggeweest. Hoewel salsa de eerste uren domineerde werd het al gauw duidelijk dat hoewel wij Nederlanders met veel plezier op alles meedansten, we toch net iets meer op ons gemak waren met de minder latin geïnspireerde muziekkeuzes. Al gauw blèrde iedereen mee met Lady GaGa, Bon Jovi, Rihanna en meer. Maar het beste bewaarden we voor het laatste… Aan het einde van de avond besloten enkele heren van Ed’s geboortedorp (en omgeving) dat ze ons moesten laten zien hoe sterk hun gevoel van chauvinisme was in vergelijking met dat van ons uit het zuiden. Zoals de meesten die de Nederlandse post lezen wel weten, bestaan er tamelijk sterke regionale gevoelens van chauvinisme in verschillende delen van Nederland. Zo zou voor ons Maastrichtse meisjes (Renée, Eveline en ik) alles ten noorden van Maastricht (oftewel de rest van het land) net zo goed een ander land kunnen zijn. Omgedraaid geldt ongeveer hetzelfde voor de regio waar Ed vandaan komt. (Ik overdrijf misschien een beetje, maar hey, dat is toch zeker mijn voorrecht als schrijver, toch?) Dus, een stuk of 4 heren uit het Westland (yep in het westen van Nederland, ook al had ik het over alles ten noorden van Maastricht…nog een ‘symptoom’ van diezelfde verdeling in NL) deden daar een poging ons ervan te overtuigen dat ze hun lokale muziek zonder moeite mee konden zingen…nouuuuu…eentje kon dat wel…maar wij waren natuurlijk niet onder de indruk. Dus verzamelden we alle andere Nederlanders om ons heen en lieten zien hoe het moet. Bijna iedereen kent ‘’t is een kwestie van geduld’ van Rowen Heze wel en wie goed luistert weet dat dit liedje er over gaat dat het een kwestie van geduld is tot heel Nederland Limburgs spreekt. En in wezen bewezen we de waarheid van dat liedje die avond, we zongen het lied met Nederlanders uit het hele land! Maar jongens blijven jongens en de heren moesten natuurlijk hun superioriteit laten zien…dus deden ze nog een poging. Blijkbaar kozen ze dit keer een beter nummer, want dit keer konden tenminste alle 4 meezingen. Maar Renée moet echt genoeg gehad hebben van al het geplaag over haar Limburgse achtergrond en ze haalde Eveline en mij over een echt Maastrichts liedje te zingen. Zonder muziek om ons te begeleiden zongen we minstens een heel refrein. A capella en uit ons hoofd!!! Dat is pas superioriteit!!! GIRRRRRL POWER!! Hahaha, het was zo leuk, dat ik er nog steeds goeie zin van krijg! En dat was nog niet eens alles! Nadat we ons liedje gezongen hadden werden Ed en Renée op een stel sterke schouders getild en zongen Eveline en ik het Maastrichtse volkslied!!! Ja, we lieten ze wel ff zien waar Maastrichtse meisjes van gemaakt zijn!
Iedereen die nu zoiets heeft van ‘Wat….???’ Jullie hebben even een glimp opgevangen van mijn ietwat idiotere kant…voel je vrij om dit te negeren 😉

The big day…

And then finally…the big day! Off course it was Renée and Ed’s big day, but I felt it was a big day for me too, as I was to be Renée’s witness! You can not believe how touched I was to have been asked, and off course I was proud to be there! The day started with a joined breakfast, with everyone who’d so far arrived at Rancho Margot. Some more people were to arrive during that day, mostly people living in Costa Rica who’d decided not to stay overnight. But since many people had been traveling from afar, the dining area was buzzing with guests, excited at the knowledge of the day ahead.
Although the ceremony wouldn’t start until around 3pm, there was off course lots to do before then. Most importantly we had to get the bride ready for her big day. So after breakfast Renée, Eveline, Tanja and I headed to the cabin reserved for the bride that day and started fussing ☺ We started out with putting curlers in her hair, this was my one and only remaining task, as Tanja and Eveline had proven so much more skillful with hair and makeup. All the fussing and chatting was accompanied by some scrumptious finger food and champagne… yumm
Somehow it was 2 before we knew it and we all hastened to get the final touches just right and get dressed ourselves. Soon Renée was ready to be picked up by Ed in their brand new yellow and black 2CV (Deux Chevaux). They’d seen the car drive by at some point not too long before the wedding, with a ‘for sale’ note in the window and immediately followed in their own car and settled the deal! Apparently it’s one of only 2 2CV’s in Costa Rica, so quite the extraordinary wedding car!
The ceremony was to take place on a floating platform in a little lake at the grounds of Rancho Margot. On the platform there was space for off course Ed and Renée, the master of ceremonies, the 4 witnesses including both fathers, the mothers, the young ring bearer and the day’s nanny with Youp. Everyone else would watch the ceremony from a kind of outbuilding on the lakeshore, where they’d be sheltered from the sun.
Off course the setting was amazing, but also the ceremony was lovely. The master of ceremonies, René has known both Ed and Renée for a while and had added to his knowledge by contacting their friends, including me. I hadn’t been able to resist mentioning to him that Renée had managed to show up at the wrong location for my wedding… :mrgreen: Good thing that would have been hard for me to do at hers…it’s not the kind of tradition you want to start…
The end of the ceremony was marked by Ed pumping his fist in the air, as if he wanted to say, ‘hah, you’ve all seen it, she’s mine now, no changing that!’. The feminist in me wants to say ‘hey wait a sec…’ but truth be told I think it may have been the most romantic thing of the day. To put that in perspective I should mention that they both wrote their own vows (beautiful!!), Ed asked Renée’s dad for her hand in marriage before actually saying his vows (with the distance and all he hadn’t done that before) and within an hour Ed would be singing to Renée…she’s one lucky girl…
The ceremony was followed by cake, drinks, congratulating, group photos, family photos and more photos. 🙂 At some point the bride and groom snuck away with the photographers for their wedding shoot. I took the chance to go and change shoes (high heels may be more elegant, but I have my limits…;)) while the guests started to slowly make their way to the dinner and party area.
Just before dinner, I went by Renée to help her with the changes for her ‘evening look’. During the day she’d been all in white, but for the evening she had a few bright red accessories to pimp up her look. VERY VERY cool!
From that moment on, it was pretty much one big party. We had a lovely dinner, accompanied by pictures of the day so far on a big screen (Emanuël, Edward and Ineke had worked real hard to get a selection ready), a little sketch by Ed’s family and an amazing congratulatory movie by some of Renée and my high school friends.
At some point salsa music was in the air and I have hardly been away from the dance floor after that. Although salsa was the flavor of the first hours it soon became obvious that although us Dutchies were happy to dance on anything, we were somewhat happier with the less Latin options. Soon everyone was blaring along with Lady GaGa, Bon Jovi, Rihanna and more.
But we kept the best for last… At the end of the evening some of the guys from Ed’s hometown (and neighboring areas) in the Netherlands decided they needed to show how strong their sense of chauvinism was compared to that of us ‘southerners’. Let me explain this a bit. In the Netherlands there are very strong regional feelings of chauvinism. For example, for us girls from Maastricht (Renée, Eveline and me) everything north of Maastricht (so pretty much the rest of the county) might as well be a different country. Same, but the other way around goes for the area where Ed’s from. (I may be exaggerating just a little, but hey that’s my prerogative as a writer, right?)
So, here we have some 4 guys from what’s called ‘Westland’ (yes it’s actually in the west of NL, even though I said ‘everything NORTH of M’tricht…another symptom of that same divide in NL), with some local music they were convinced they could sing along to…wellllll…one of them could…but obviously we weren’t impressed. So we gathered all Dutchies around us except the westlanders and showed them how it’s done. There’s one southern Dutch band that’s known throughout most of NL and we sang a song from them that basically says it’s only a matter of time before all of the Netherlands speaks the Limburg dialect (Limburg being the part of the south of the Netherlands where that band is from). We basically proved them right, by singing their song with Dutchies from all over NL!
But boys wouldn’t be boys if they wouldn’t want to show their superiority…so they gave it another shot. I guess they picked a better song this time, cause at least all 4 of them sang along. But Renée had apparently had enough of all the teasing about her not being from Westland and she convinced Eveline and me to sing a proper Maastricht song. With no actual music to accompany us we sang at least a full refrain. A cappella and by head!!! We showed them superiority!!! GIRRRRRL POWER!! Hahaha, it was such good fun, I can still get high on it!
And that wasn’t even the end of it! After we sang our song Renée and Ed got hoisted upon some strong shoulders and Eveline and I sang the Maastricht anthem!!! Yeah we showed them already!
Everyone who’s now thinking ‘What the ####??’…you are getting a glimpse of the somewhat looney side of me…feel free to ignore 😉

Ondersteboven, binnenstebuiten huwelijksreis?

De dag na de POCHO was er tijd om te relaxen. Na lekker te hebben uitgeslapen bleven veel gasten in en rond het hotel hangen. We genoten van een lekkere lunch met een grote groep en bekeken de foto’s van de vorige dag. ’s Avonds bezochten we een (andere) jazz club in San Jose voor het afsluitende feestje. Natuurlijk waren er ook nu weer een paar speeches, die nu nog meer raakten, omdat we er nu zoveel meer onderdeel van waren. Er was ook een kort filmpje, een eerste versie van wat op zeker moment de POCHO video clip zou moeten worden. Maar waar iedereen op zat te wachten was het eindresultaat…hoeveel fietsers hadden deelgenomen, hoeveel geld was gezameld etc. Nou, laat ik het zo zeggen…San Jose zou dit Ronald-McDonald-achtige huis zomaar veel sneller kunnen krijgen dan wie ook ooit had durven hopen!! Misschien kunnen we de volgende keer dat we in Costa Rica zijn er al naar toe, wetende dat we er een heel klein beetje aan hebben bijgedragen…
Met de POCHO achter ons was het eindelijk tijd voor…tja, hoe noem je dat? Rondreizen met een groep mensen, waarvan je de meesten niet kent, of pas kort geleden hebt ontmoet, en dat alles in voorbereiding op een huwelijk… Pre-huwelijksreis? Trouwreis? Gekke-Nederlanders-trip??? Nou ja, hoe je het ook wilt noemen, het begon de volgende dag. Samen met al onze bagage werden we in een soort minibus gepropt dat ons naar onze bestemmingen zou brengen. De eerste bestemming was maar twee uurtjes rijden: Hacienda La Isla, ons eerste hotel. Eigenlijk dekt het woord hotel niet echt wat we bij aankomst aantroffen. Verborgen tussen stukjes bos en tuin, creëerden kleine groepjes kamers een indruk van kamperen, midden in de natuur. Grote deuren over de hele breedte van de kamers openden naar een gezamenlijke veranda die dan weer direct naar die jungle en tuinen opende. De kamers zelf waren ruim en straalden een eenvoudige luxe uit. Je kunt je voorstellen dat we ERG blij waren met de keuze! De middag was vrij om lekker op de veranda te hangen, een wandeling in de tuinen te maken of een plons te nemen in het zwembad. Dat laatste lieten we over aan de kinderen, enkele mannen en de hond van Ed en Renée en wij genoten van de eerste twee keuzemogelijkheden. Het diner vond plaats in de eetzaal, een overdekt terras langs het beekje dat zich door het grondgebied van het hotel slingerde. Vlak voordat we gingen zitten ontdekten we een kaaiman langs de rand van het water…ik weet niet helemaal zeker of het toeval was dat ie op de loer lag, zo vlak bij de eetzaal en net rond etenstijd… 😉
Onze vroege start de volgende morgen, deed iedereen zich afvragen wanneer de vakantie daadwerkelijk zou beginnen 😉 . Maar het was de moeite waard, want we gingen ‘white water raften’ Omdat ik zoiets nog nooit eerder gedaan had was ik best nerveus, maar ik bleef denken…’Emanuël kan goed zwemmen, Emanuël kan goed zwemmen…’ :mrgreen: . We deden er ongeveer een uur over om het trefpunt van ‘Exploradores Outdoor’ te bereiken, het bedrijf waarmee we zouden gaan raften. We begonnen daar met een stevig ontbijt met gallo pinto (die traditionele rijst en bonen mix) met ei, voordat we op pad gingen naar de Pacuare rivier. Gedurende die korte trip kregen we onze instructies, uitleg over de bevelen die we van onze groepsleider zouden krijgen en werd ons verteld wat we wel en niet moesten doen. Hoewel de uitleg in het Engels was, was het in vrij simpel Engels en werd er een soort van locale ‘slang’ tussendoor gegooid, waardoor we dingen te horen kregen als ‘wees voorzichtig met je peddel, want een blauw oog in Costa Rica is NIET SEXY!’ of ‘Listen to your guide, want een boot ondersteboven in de rivier in Costa Rica is NIET SEXY!’ Natuurlijk resulteerde dit in verschillende mannen die dan wel wilden weten wat WEL SEXY is in Costa Rica…je kunt je voorstellen dat de daaropvolgende gesprekken weinig te maken hadden met raften… Toen we het beginpunt bereikten, werden we opgedeeld in groepen van 5 of 6, kregen we peddel, reddingsvesten en helmen in onze handen geduwd en werden we aan onze gids voorgesteld. Gelukkig werden de belangrijkste instructies nog eens herhaald en geoefend zodra we plaats genomen hadden in de boot, voordat we daadwerklijk vertrokken. De Pacuare rivier is een van de top 10 white-water-rafting locaties in de wereld, met stroomversnellingen van het hoogste niveau, niveau 5, als het water hoog staat. Gelukkig was dit de drogere periode van het jaar en stond het water dus lager en hadden we alleen één niveau 4 stroomversnelling om naar uit te kijken.
We hadden een paar stroomversnellingen nodig om het allemaal door te krijgen, om instinctief te reageren op de bevelen. Het is heel vreemd om op ‘Vooruit Peddelen’ te reageren als je zijdelings in de rivier ligt en geen idee hebt waar je gids naar toe wilt. Maar we hadden een heel goede gids, die ons zo ver wist te krijgen dat we alleen maar hoefden te peddelen en dan zou hij ons wel krijgen waar we naar toe moesten (hij deed het daadwerkelijke stuurwerk, wij hoefden alleen wat kracht toe te voegen aan wat hij deed…denk ik…). Wonderlijk genoeg, kwamen we zelfs tot het punt waarop onze gids een paar gewaagdere trucjes met ons uithaalde…we deden een paar stroomversnellingen achterstevoren, we deden er eentje staande in de boot (voor zover dat mogelijk was 😀 ) en we deden er eentje terwijl we rondjes draaiden met de boot! Gelukkig bestond de rivier niet alleen maar uit stroomversnellingen. Regelmatig waren er ook stukken rustiger water en een paar keer konden we zelfs de boot uit om een stuk te zwemmen. Die stukken maakten het ook mogelijk om even van de natuur om ons heen te genieten. Onze gids wees ons op aapjes, op de prachtige ‘Blue Morpho’ vlinder, verschillende soorten reigers en enkele zwarte gieren. Na twee uur raften gingen we aan land voor onze lunch. Die bestond uit tortilla’s met allerlei vullingen, allemaal meegenomen in grote tonnen in onze boten. Tegen de tijd dat we terug moesten naar de boten, waren we net weer een beetje droog en ineens leek het water een stuk kouder. Maar we kregen niet echt de kans om daar over na te denken. Al gauw waren we weer door en door nat en geheel geconcentreerd op het peddelen. We deden er nog eens anderhalf uur over om het eindpunt te bereiken, vanwaar we nog maar een klein stukje hoefden te lopen tot waar we die morgen ons ontbijt hadden gehad. Na nog wat te hebben gedronken gingen we op weg terug naar Hacienda La Isla waar de we rest van de middag lekker relaxten tot het tijd was voor het diner.
Een van de eerste dingen die Renée me gevraagd had zodra wij bevestigden dat we naar de bruiloft zouden komen, was of ik haar haar en make-up wilde doen…Blijkbaar schijn ik haar in het verleden de indruk gegeven te hebben dat ik daar goed in ben… Nou, die avond was onze eerste gelegenheid om te zien hoe goed ik daar daadwerkelijk in ben… Na het eten haalde ik mijn tas met al mijn ‘beauty’ spul tevoorschijn. Ik had uiteindelijk genoeg meegenomen om er een hele weekendtas mee te vullen…overcompensatie denk ik 8) .
Ik begon met haar haar, maar droeg die taak al gauw over aan Eveline, een andere Nederlandse vriendin van Renée. Daarna deed ik een poging met haar make-up, samen met Tanja, een Australische vriendin van Renée…laat ik het zo zeggen…het is maar goed dat ik geen geld hoef te verdienen in de beauty industrie!! Hoe dan ook, de gin en tonic die Tanja mee nam zorgden ervoor dat we in ieder geval lol hadden en, nog belangrijker, Renée kreeg eindelijk de kans een beetje te relaxen na stressvolle weken gevuld met voorbereidingen (hoewel ik denk dat ze wel een beetje in de stress raakte toen haar haar niet meteen perfect zat bij de eerste poging…).
De volgende dag namen we al weer afscheid van Hacienda La Isla en vervolgden we onze reis naar de volgende bestemming. Dit was een ananasplantage, waar we een heerlijke lunch kregen en rondgeleid werden over de plantage. Hoewel we al eens op een ananas plantage geweest waren in Hawaii, hadden we daar niet van zo dichtbij gezien hoe alles in zijn werk gaat als we hier deden. We begonnen in de velden, waar we te zien kregen hoe ananas groeit en hoe één plant niet alleen voor de ananas zorgt, maar ook voor stekken voor twee nieuwe planten. Daarna gingen we naar de werkvloer, waar de ananassen gecontroleerd, op grootte gesorteerd en verpakt worden voor (voornamelijk) export. Blijkbaar is Costa Rica een van de grootste exporteurs van ananas! Maar we hadden nog best een flink stuk te gaan die dag, dus we klommen allemaal weer terug in de bus om het laatste stuk af te leggen. Een extreem ongelijke weg bracht ons uiteindelijk naar een plek om een rivier over te steken, waar we in groepjes in een kleine boot naar de overkant gebracht werden, naar ons volgende hotel, Maquenque Ecolodge.
En ook hier is hotel niet echt het juiste woord (en Lodge dekt het eigenlijk ook niet). De kamers waren in werkelijkheid luxe hutten, met uitzicht op het regenwoud, of het meer. Na een lekker diner was er de mogelijkheid om een avondwandeling door de jungle te maken, waar we natuurlijk graag gebruik van maakten. Onze gids liet ons kleine kikkers zien, enorme spinnen en gigantische mieren, genaamd ‘bullet ant’, wiens beet dodelijk kan zijn. Voeg daar nog aan toe dat hij tussen neus en lippen door vertelde dat we ook giftige slangen en tarantula’s zouden kunnen tegen komen en je kunt je voorstellen dat we ons niet helemaal op ons gemak voelden tijdens die wandeling (ik wreef bijna non stop over mijn armen omdat ik het idee had dat er iets over me heen kroop…) maar ach, het voegde wel wat spanning toe! 😉 De wandeling eindigde op het stukje land dat door het meer snijdt, dat zich op het grondgebied van het hotel bevindt. Onze gids wees ons op kleine reflecterende puntjes…geen vuurvliegjes…nee, kaaimannan, of in ieder geval het licht van onze zaklampen dat in hun ogen reflecteerde… Bleek dat we zo ongeveer onringd waren door kaaimannen!! Maar het waren niet de kaaimannen die ons die nacht wakker hielden…rond een uur of 4 die morgen werden we uit onze slaap geschud door brulapen! Ik zou nooit geloofd hebben dat zo’n kleine dieren, zo’n enorme hoeveelheid lawaai kunnen maken!!
Die morgen zou Renée alvast naar de huwelijkslocatie doorreizen, voor alle last-minute voorbereidingen. Ze had Eveline en mij gevraagd of we mee wilden gaan, evenals haar ouders. Dus na het ontbijt stapten we in de auto van Ed en Renée (zij waren apart gereden, stuk makkelijker met de kleine, Youp en de hond, Chico), en vertrokken richting Rancho Margot. Onderweg stopten we voor lunch in het dorpje Muelle, waar een flink aantal leguanen hun thuis gemaakt hadden in enkele bomen bij een toeristisch restaurantje.
Bij Rancho Margot hadden we wederom luxe hutten, dit keer nog groter dan bij Maquenque Ecolodge. Iedere hut had een eigen veranda, met uitzicht op de tuinen en de Arenal vulkaan. We kwamen daar halverwege de middag aan, en na een rondje te hebben gelopen om een idee te krijgen van wat er over enkele dagen stond te gebeuren, spendeerden we de rest van de middag luierend in de hangmat bij onze hut (ik deelde die nacht een hut met Eveline) en in het kleine zwembad van het hotel.
Op een zeker moment die dag, lukte het me een email te sturen naar Emanuël, om eens te informeren hoe de jungle tocht was gegaan die ze hadden gepland. Tegen het einde van de middag kreeg ik een antwoord, vrijwel letterlijk het volgende: ‘De jungle tocht was leuk, maar niet ongevaarlijk.‘ Verder niks…geen ‘maar we zijn allemaal heelhuids thuisgekomen’, alleen dat ‘ niet ongevaarlijk’!!! In de volgende email stond nog iets over vallen een nest ‘Bullet Ants’…toen besloot ik dat ik verder eigenlijk liever niets wilde weten!! 😯 (Later hoorden we dat ze midden in een nest ‘Bullet Ants’ terecht waren gekomen en dat sommigen van de groep gestoken waren, gelukkig zonder verder serieuze gevolgen.) We besloten dat de mannen vast wel voor zich zelf konden zorgen en vervolgden onze relaxte avond. Ons avondeten werd gevolgd door nog een sessie haar en make-up, dit keer met veel betere resultaten, voornamelijk Eveline’s werk. Eveline en ik eindigden de dag met een moment van lichte paniek over een GROOT insect in onze badkamer (waarop ik besloot dat ik toch eigenlijk nniet meer naar de wc hoefde) en enig gedoe met een muskietennet dat er in resulteerde dat we geen van beide ons net gebruikten (vervelende geurtjes en flinke gaten…!)
Klinkt er misschien niet naar, maar het was erg gezellig! De volgende dag was gevuld met voorbereidingen. Bloemen werden verzameld en tot mooie bloemstukken en decoratiestukken verwerkt voor het pontonnetje waar de ceremonie zou plaats nemen, het restaurant, de bar en de dansvloer. Haar en make-up werden nog een laatste keer geoefend. Locaties voor foto’s werden gekozen, afgewezen en opnieuw gekozen… Die middag arriveerde ook de rest van de groep, inclusief een oude schoolvriendin van Ed, Ineke, die samen met haar man Eduard voor film en foto’s zouden zorden tijdens de grote dag, samen met Emanuël. Zij maakten de hele ronde ook nog een keer en deden een paar suggesties, wat het hele programma weer op zijn kop zette. 😆 Met alle nerveuze opwinding voor de volgende dag waren we blij naar bed te kunnen gaan. Wij (Emanuël en ik) natuurlijk destemeer, aangezien we elkaar de vorige dag en nacht hadden moeten missen 😀