Main menu:


Memory Lane

DSC_2072
View of the Cathedral from La Merced Church

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

October 2017
S M T W T F S
« Mar    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Ik wilde Israël…Ik kreeg Israël…

Omdat we met 5 volwassenen plus bagage zouden reizen, hadden we een grote huurauto geregeld. We hadden hem in wezen alleen nodig om van de luchthaven naar Tel Aviv te komen, en van Tel Aviv naar Eilat. We gebruikten hem wel nog op zondag, om naar Caesarea te gaan, maar op maandag stond de auto ongebruikt in een parkeergarage in Tel Aviv. Op dinsdag wilden we naar Jaffa, wat we te voet hadden kunnen doen, maar we wilden ook ons favoriete humus-tentje zoeken (ze zijn verhuisd), dus we besloten de auto te nemen.
Alleen…de auto startte niet… :(
Op zich niet zo’n ramp, we belden Eldan (het verhuurbedrijf) en zij beloofden iemand te sturen. Ik stuurde de jongens naar Jaffa met de belofte dat ik ze zou volgen zodra het probleem was opgelost. Ik verwachtte dat we een vervangende auto zouden krijgen, maar ze bleken niks ter beschikking te hebben in een vergelijkbare grootte, dus stuurden ze een monteur.
Afgaande op hoe hij het een ander eruit sloopte om de accu te kunnen vervangen, vermoed ik dat hij een monteur was van, ik weet niet…wasmachines misschien? Of föhns…? Tegen de tijd dat hij vond dat de auto weer in orde was, was ik er van overtuigd dat niet alle delen op dezelfde plek terug in de auto zaten als van tevoren, dus weigerde ik in de auto te rijden.
6 Telefoontjes later (3 keer werd gewoon opgehangen, 3 keer beloofde iemand terug te bellen, waarop ik dan niets meer hoorde) stond ik in het kantoor in Tel Aviv heisa te maken. En zoals gebruikelijk in Israël als je ergens heisa over maakt, kreeg ik mijn zin. :D Ik kreeg de nieuwe auto net op tijd om nummer vijf van ons kleine reisgezelschap op de luchthaven op te halen en vervolgens terug te keren naar de stad voor het avondeten.
Emanuël besloot dat ik een traktatie verdiend had, dus gingen we naar Poyke, een Afrikaans restaurant en een van onze favorieten hier. Een van de redenen dit restaurant hoort tot onze favorieten, is hun Chokongo, een idioot grote en belachelijk lekkere chocolade soufflé. Ik had onderweg naar het restaurant iedereen helemaal gek gemaakt met mijn verhaal over dit toetje, maar de jongens moesten toegeven, dat het alles was wat ik beloofd had.
Daarna was alles weer in orde in mijn wereld. Enige achtergebleven frustratie in verband met het gedoe rond de auto was alweer vergeten, na mijn favoriete chocolade dessert OOIT!

Home away from home…

It is strange… I love living in Germany, and I feel very much at home in Erlangen and Nuremberg. And while there I never really thought I missed Tel Aviv that much. Of course we think about it, about the weather, the food…but we’ve had nice weather in Germany, and I actually love it that we have a proper winter there. And the food may be different, but it’s very good there too. However, from the moment I knew we’d be going to Israel again, it’s just been taking too long! And the moment we arrived and walked outside toward our rental car, it was as if my whole body took a deep breath. And I do really mean my whole body, as if every cell in my body expanded for moment and then realigned itself to fit the Israel-me.
Some of it is obvious: the weather, even though we’ve had some rain; or the food, even though we haven’t been to most of our favourite places yet. Other things are a little less obvious: the straightforwardness of the people; the chaos in the city; and seeing all the familiar places again (we’ve walked into places and actually recognised people!)

We’ve spent the first days in Tel Aviv. The weather hasn’t been optimal, cause we’ve had some rain, but that’s to be expected this time of year. We were lucky enough to choose to go to Caesarea yesterday, where we had a nice sunny day, whereas Tel Aviv saw quite a bit of rain. Caesarea was especially nice because the strong wind created huge waves to crash against parts of the old harbour. A beautiful sight!
Tomorrow we will probably head to Jaffa, see the sights and eat some hummus. Maybe walk around Neve Tzedek in the afternoon. Then on Wednesday we’ll drive to Eilat, probably stopping at Ein Avedat for a walk and Mitzpe Ramon for lunch. In Eilat there’s a conference that Emanuël will attend, while I enjoy Eilat. After the conference we’ll be driving to the Dead Sea and Masada and the following day we’ll be in Jerusalem. We’ll end our stay in Israel with a few more days Tel Aviv.

So, good to be back, visiting the familiar places and just really enjoying Israel!

Thuis, weg van huis…

Het is vreemd… Ik woon heel graag in Duitsland en voel me erg thuis in Erlangen en Nürnberg. En in de tijd sinds we daar zijn heb ik nooit het idee gehad dat ik Tel Aviv echt miste. Natuurlijk denken we eraan, aan het heerlijke weer, het eten…maar we hebben ook echt mooi weer gehad in Duitsland en ik vind het heerlijk dat we daar een echte winter hebben. En het eten is dan wel anders, maar zeker ook erg goed. Maar toch, vanaf het moment dat ik wist dat we naar Israel zouden gaan, duurde het me ineens te lang. En toen we aankwamen en naar buiten naar onze huurauto liepen, was het net alsof mijn hele lijf eens flink diep ademhaalde. En ik bedoel echt mijn hele lijf, alsof iedere cel in mijn lichaam even uitzette om daarna weer zijn plaats in te nemen, dit keer voor de Israel-versie van mij.
Een deel ervan is voor de hand liggend: het weer, ook al hebben we al wat regen gehad; het eten, ook al zijn we nog lang niet naar al onze favoriete adresjes geweest. Andere delen zijn iets minder vanzelfsprekend: de directe en open manier van doen van de mensen; de chaos in de stad; en alle bekende plekken weer zien (we zijn al op plekken naar binnen gelopen om daar dan mensen te herkennen!)

De eerste dagen hebben we in Tel Aviv doorgebracht. Het weer was niet fantastisch, we hebben inmiddels al wat regen gehad, maar dat valt te verwachten in deze tijd van het jaar. We hadden de gelukkige keuze gemaakt gisteren naar Caesarea te gaan. Daar hadden we een heerlijke zonnige dag terwijl het in Tel Aviv vrij veel regende. Caesarea was vooral ook leuk, omdat de sterke wind voor flinke golven zorgde, die tegen delen van de oude haven stuk sloegen. Prachtig om te zien!
Morgen gaan we waarschijnlijk naar Jaffa, beetje rondkijken en humus eten. Misschien nog een rondje door Neve Tzedek wandelen in de namiddag. Woensdag vertrekken we naar Eilat, met waarschijnlijk een tussenstop in Ein Avedat voor een wandeling en Mitzpe Ramon voor lunch. In Eilat is een conferentie die Emanuël zal bijwonen, terwijl ik van Eilat geniet. Na de conferentie rijden we door naar de Dode Zee en Masada, om dan de volgende dag Jerusalem aan te doen. We eindigen ons verblijf in Israel met nog een paar dagen in Tel Aviv.

Kortom, goed om weer hier te zijn, de bekende plekken te bezoeken en eigenlijk gewoon van Israel te genieten!

Reporting from Tel Aviv!

It seems our stories about Japan are doomed to be shoved in between posts about other things… Right now we’re back in Tel Aviv and all I want, is to write about being here. :mrgreen: But at least I managed to get the pictures we took in Japan ready and on the website. I’m pretty certain I will write about Japan some more, but until then enjoy the pics!

Verslag vanuit Tel Aviv!

Het ziet er naar uit dat onze verhalen over Japan iedere keer moeten schuiven voor andere dingen… Op dit moment zijn we terug in Tel Aviv en dus wil ik alleen over Tel Aviv schrijven. :mrgreen: Maar in ieder geval is het me gelukt de foto’s die we in Japan gemaakt hadden, uit te zoeken en op de website te zetten. Ik ben er tamelijk zeker van dat ik nog over Japan zal schrijven, maar tot dat moment kun je nu in ieder geval van de foto’s genieten!

Dad, this one’s for you…or because of you?

For this one post I’ll be moving away from Japan. Don’t worry, I’ll get back to it with my next posts, but I just had to write about this…
Usually I don’t write about the movies we watch, the books I read etc. This has a reason. My favourite genre of books is Paranormal Romance, which I doubt many of you read, so I don’t see the point of boring you with posts about them. And for movies…well…I’ve been absolutely, thoroughly, irreparably ruined by my dad’s preference in movies. I have grown up watching Bud Spencer movies, with my dad sleeping through most of the films. At the first sign of a fight however, he’d be wide-awake, laughing his socks off and muttering things like ‘look at that face’ ‘there…kaboom’ (or rather its equivalents in the Maastricht dialect). I loved the movies, for the simple fact that my dad had so much fun watching them and for the magic of seeing him wake up before I really realized there’d be a fight, and falling asleep as soon as it was done (signaling to me that that was the most important part of the film!). Additionally, I may have had a slight teen-crush on Terrence Hill… :wink:
Don’t be mistaken, my father absolutely, totally abhors violence. But he loves martial arts as the art form it can be. Or the humoristic tool it can be in the hands of someone like Bud Spencer.
Although Bud Spencer was my dad’s favorite, Silvester ‘Rocky’ Stallone, Jean Claude van Damme, Steven Seagal and some older ones I don’t even remember were among the regulars on our movie nights.

Having explained this, you may understand that, for me, a movie like The Expendables is like Christmas, New Year, and my Birthday wrapped up in one KICK ASS little bundle!! And then they do The Expendables 2 and add Jean Claude van Damme!!! His roundhouse kick is still my favorite in the genre. I mean…that film’s a slice of heaven on a big screen!!
Of course, Emanuël, being the sensible man you all know him to be, is happy to miss movies of this caliber. I think he actually fell asleep during the first The Expendables, so I decided to spare him and go and see The Expendables 2 on my own.
And I’m seriously considering going again…
To just give you an idea, this was my favorite bit of dialogue:
Arnold Schwarzenegger:‘I’ll be back’
Bruce Willis:’You’ve been back enough. I’ll be back’
Arnie:’Yippee-ki yay’

Aside from Arnie (looking like a nightmare sized Chucky, with his ginger hair sticking every which way) and Bruce (doing an adorable wealthy schmuck) there’s, as mentioned, Jean Claude van Damme (with more lines than I’ve ever heard him say before, but only 3 of his beautiful kicks :( ), Silvester Stallone (I don’t understand how they can make him win in a fight against Jean Claude???), Jason Statham (he’s as ever, a beautiful lethal dancer) and…wait for it…Chuck Norris (or was it a wax version of him? I’m not sure, with that facelift he’s had…). There are a few more, but once Jason Statham starts moving I tend to miss a lot of what’s happening around him… :mrgreen:
Anyway, I walked out of that cinema with a big smile on my face, having had more fun (laughing out loud, in a cinema!!) while watching a film, than I’ve had with any other recent films. The Expendables 2 is just hilarious.

I’ll admit, if the above makes absolutely no sense to you, you may want to skip the film entirely. But if any of it made you smile, if even just a little, go see it!

Pap, deze is voor jou…of komt door jou?

Deze ene post gaat even niet over Japan. Geen zorgen, ik ga er weer mee verder in mijn volgende posts, maar ik moest even iets tussendoor schrijven…
Normaal gesproken schrijf ik niet over de films die we kijken, boeken die ik lees, etc. Daar is een reden voor. Mijn favoriete genre qua boeken is wat men in het Engels Paranormal Romance noemt, zeg maar fantasy en of science fiction met een zware nadruk op het romantische aspect van het verhaal. Ik betwijfel of veel van jullie in dit genre lezen, dus wil ik jullie niet vervelen met posts over dit onderwerp. Wat betreft films…tja…ik ben absoluut, totaal en onherstelbaar verpest door pap’s smaak in films. Ik ben opgegroeid met Bud Spencer films, met pap die door het grootse deel van de film heen sliep. Totdat er geknokt werd, dan zat hij ineens rechtop, volledig alert, krom van de lach dingen te mompelen als ‘kijk dat gezicht’ en ‘daar…boingk’ (of eigenlijk het equivalent daarvan in het Maastrichts). Ik was gek op deze films, simpelweg omdat pap ze met zoveel lol keek, en omdat het een soort van magie was om te ervaren hoe hij wakker werd nog voordat ik goed en wel doorhad dat er weer een knokpartij ging komen (wat mij bijbracht, dat dat het belangrijkste deel van de film was!). Daarbij was ik stiekem ook wel een beetje tiener-verliefd op Terrence Hill… :wink:
Vergis je niet, pap heeft een absolute en totale hekel aan geweld. Maar hij is gek op vechtsport en de kunstvorm waartoe het verheven kan worden. Of de humoristische manier waarop het door iemand als Bud Spencer kan worden ingezet. En hoewel Bud Spencer mijn vaders favoriet was, passeerden ook Silvester ‘Rocky’ Stallone, Jean Claude van Damme, Steven Seagal en enkele oudere sterren de revue tijdens onze filmavonden.

Nu ik dit een beetje heb uitgelegd, is het misschien begrijpelijk dat voor mij een film als The Expendables zoiets is als Kerstmis, Nieuwjaar en mijn verjaardag in één KICK ASS pakketje!! En dan maken ze The Expendables 2 en gooien Jean Claude van Damme in de mix!!! Zijn ‘roundhouse kick’ is nog steeds mijn favoriet in het genre! Die film is gewoon een stukje paradijs op het grote doek!!
Natuurlijk is Emanuël de verstandige man die jullie allemaal kennen, en hij ligt er dan ook niet wakker van als hij films van dit kaliber moet missen. Ik geloof dat hij bij de eerste The Expendables film zelfs in slaap is gevallen, dus ik besloot medelijden met hem te hebben en The Expendables 2 alleen te gaan kijken.
En ik overweeg heel serieus om nog een keer te gaan…
Om je een beetje een idee te geven, dit was mijn favoriete stukje dialoog:
Arnold Schwarzenegger:‘I’ll be back’
Bruce Willis:’You’ve been back enough. I’ll be back’
Arnie:’Yippee-ki yay’

Behalve Arnie (die er uit ziet als een nachtmerrie-reuze-versie van Chucky, met zijn rode haar rechtop alle kanten op) en Bruce (die een heerlijke, rijke stinkerd neerzet) zien we, zoals al genoemd Jean Claude van Damme (die meer zegt dan ik hem ooit in een film heb horen zeggen, maar slechts 3 van zijn mooie ‘kicks’ mag laten zien :( ), Silvester Stallone (ik kan niet begrijpen hoe ze hem van Jean Claude kunnen laten winnen???), Jason Statham (als altijd, een prachtig mooie dodelijke danser) en…ja, houd je vast…Chuck Norris (of een wassen versie van hem, ik weet het niet, na die facelift van hem…). D’r zitten nog een paar meer bekende namen in, maar zodra Jason Statham begint te bewegen, wil ik nog wel eens missen wat er om hem heen gebeurd… :mrgreen:
Hoe dan ook, ik verliet de bioscoop met een brede glimlach op mijn gezicht, meer gelachen (hardop, in een bios!!) dan ik me kan herinneren te hebben gedaan bij de meeste recente films. The Expendables 2 is gewoon hilarisch.

Ik zal eerlijk toegeven, als het bovenstaande wat jou betreft nergens op slaat, dan kun je de hele film ook overslaan. Maar als iets ervan je deed glimlachen, al is het maar een beetje, dan kijk ‘m!

Goed raar

Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte vorm van raar! De groene thee Omochi waren heerlijk, net zoals de groene thee cake, softijs en zelfs de groene tee KitKat!
Misschien is anders het betere woord. Of apart? Wat het in ieder geval zeker is, is clever! Okay, goed, misschien is die hele voorliefde voor groene thee niet zo zeer clever, als wel fantasierijk… Maar wat vind je van verkoopautomaten op praktisch iedere straathoek, met niet alleen koude dranken in het aanbod, maar ook warme dranken!?!? Dat vind ik gewoon geniaal.

Royal Milk Tea

Iedereen die ooit geprobeerd heeft om me een fatsoenlijke ‘Builder’s Tea'(Engelse sterke zwarte thee met melk) te laten drinken in Londen gaat me nu een beetje haten…maar ik vond de ‘Royal Milk Tea’ in blikjes zo heerlijk!!! Royal Milk Tea is de Japanse versie van ‘Builder’s Tea’, alleen een FLINK stuk zoeter, met een beetje geluk kun je nog net wat thee proeven als je weet dat het er zou moeten zijn…en ik vond het heerlijk… Zoetekauw misschien? Neuhh… :wink:

Good weird

Don’t get me wrong, it’s not a bad kind of weird! I loved the green tea Omochi, as well as the green tea cake, ice cream and even the green tea KitKat!
Maybe different is the better word. Or quirky? What it definitely is, is clever! Okay well, maybe the green tea love isn’t so much clever, as it is imaginative… But how about vending machines at pretty much every street corner, offering not only cold, but also hot drinks!?!? I think that’s just genius.

Royal Milk Tea

Everyone who ever tried to get me to drink a proper ‘Builder’s Tea’ in London is now going to mildly hate me….but I just loved the ‘Royal Milk Tea’ in a can!!! Royal Milk Tea is the Japanese version of ‘Builder’s Tea’, it’s just a LOT sweeter, you’ll might just taste some tea if you know it’s there…and it’s just yummy… Sweet tooth much? Nahh… :wink:

Groene Thee

Nog een favoriet in Japan is groene thee. Je hebt de groene thee omochi al gezien, maar we hebben ook groene thee cappuccino gehad, groene thee cake, groene thee softijs, natuurlijk groene thee thee…oh en had ik de groene thee KitKats al genoemd?

En dan te bedenken dat we waarschijnlijk nog maar een fractie van de mogelijkheden gezien…

Green Tea