Main menu:


Memory Lane

Death-Valley-046
Death Valley

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Israel

Map of IsraelIsrael is een land dat veel vraagtekens en vooral veel misvattingen oproept. Vraagtekens over de oorsprong van de behoefte van de Joden juist hier een eigen land te kunnen hebben. Of misvattingen over de Israeli’s als een volk met een gemeenschappelijke achtergrond, cultuur en religie. Hier volgt een stukje geschiedenis van het land, misschien kan dat voor opheldering zorgen.

Het verhaal van Israel begint bij Abraham. God belooft hem en zijn afstammelingen een nieuw thuis in het land van Kanaan, maar dan moet hij wel het land verlaten dat tot dat moment zijn thuis was. Kanaan was het kustgebied van een gebied dat toen de naam Palestina droeg, waarin ook het land dat wij nu als Israel kennen ligt. Het toenmalige Palestina besloeg het vruchtbare land dat zich uitstrekt van de Middellandse Zee tot de Perzische Golf. Het werd omringd door de machtige rijken Babylonie en Egypte en wekte steeds weer de interesse van machtige heersers.

De kinderen van Israel, oorspronkelijk Hebreeen genoemd, bevrijden zich onder leiding van Mozes uit de slavernij in Egypte. Iedereen kent wel het verhaal waarin Mozes met hulp van God de Rode Zee in tweeen splijt. De Egyptische soldaten verdrinken wanneer het water weer terug stroomt, nadat de Hebreeen vasteland hebben bereikt. Mozes leidt zijn volk naar het Beloofde Land, dat de naam Israel krijgt naar de zoon van Abraham.

De Hebreeen waren van oorsprong nomadisch, met een organisatie waarin het collectief en niet het individu overheerste. Deze eigenschappen maakten het makkelijker voor hen om zich aan te passen aan het nieuwe land en een thuis te vinden in de bergachtige gebieden van de streek. Van daar uit trokken ze naar de dalen, waar ze de nederzettingen door goed georganiseerde militaire operaties wisten te veroveren. Om de gebiedsuitbreiding te kunnen consolideren werden in eerste instantie de zogenaamde richteren aangesteld. Al gauw ontstond echter de roep om centraal gezag, een koning.

Ongeveer een eeuw voor het begin van onze jaartelling, werd Saul tot eerste koning gezalfd. Na hem volgde David, die de 12 stammen van Israel wist te verenigen. Daarna was het de beurt aan Salomo, de bouwer van de eerste Tempel. Na de dood van Salomo viel het land uiteen in de koninkrijken Juda en Israel. Tegen de tijd dat Nebukadnezar in 587 voor Christus de Tempel verwoestte was er van beide rijken weinig over. De bevolking was afgevoerd in slavernij, maar een deel kon een halve eeuw later weer terug keren. Hoewel het land nu de Perzen toebehoorde, werd het hen toegestaan de Tempel op de oude plek weer op te bouwen en een geheel nieuwe stadsmuur om Jeruzalem te bouwen.

Helaas was er geen duurzame stabiliteit in het gebied. Er heerste een constante machtsstrijd met in eerste instantie de Grieken en later de Romeinen. Rond het jaar 70 na Christus werd de tweede Tempel vernietigd, het moment dat nu gezien wordt als het begin van de diaspora. Het gebied kwam een tijd lang onder Christelijk gezag en daarna in verschillende, overwegend Islamitische handen.

Tot 1071 was het de Christenen toegestaan het gebied te bezoeken tijdens hun pelgrimages. Naar aanleiding van het verbod aan Christenen om Jerusalem te bezoeken werd door de toenmalige Paus een oproep gedaan tot een kruistocht. De kruisvaarders slaagden erin gedurende ongeveer 200 jaar Jerusalem in hun macht te houden, waarna in 1187 Saladin de stad weer in Islamitische handen bracht. De wrede acties van de kruisvaarders gedurende hun verovering en overheersing zijn grotendeels schuld aan de nu zo veel besproken haat tussen christenen en moslims.

In het begin van de zestiende eeuw werd Palestina onderdeel van het Ottomaanse rijk. Gedurende het grootste deel van de 400 jaar Ottomaans gezag, werd het gebied genegeerd door de heersers. In 1917 versloegen Britse troepen de ottomaanse strijdkrachten, waarna het gebied uiteindelijk onder Brits Mandaat kwam te staan.

Tegen het einde van de eerste Wereld Oorlog hadden zich in het gebied steeds meer Joden gevestigd, deels als gevolg van de pogroms in Rusland en deels als gevolg van de antisemitische literatuur in Duitsland. De immigratie naar het ‘Beloofde Land’ wordt door de Joden Aliyah genoemd en door de meeste Joden gezien als een van de hoogste idealen. De immigratiegolven krijgen diezelfde naam mee. De tweede Aliyah werd aangestuurd door de zionistische beweging. De derde Aliyah bestond grotendeels uit Oost-Europeanen en werd gevolgd door een vierde, bestaande uit merendeels Polen. Nog voor het begin van de Tweede Wereldoorlog vluchten veel joden voor het nazisme, daarmee een vijfde Aliyah veroorzakend. De zesde was een gevolg van de holocaust.

Maar al voor het begin van de Tweede Wereld Oorlog ontstond er onrust onder de Arabieren, die niet gelukkig waren met de immigranten. In 1936 begon de ‘Arab Revolt’ met aanvallen op Joden en Britse troepen die het mandaat in stand hielden. Er ontstond echter een machtstrijd onder de Arabieren, met als gevolg dat de Britse overheid het probleem van het toenemende geweld aan de UN voorlegde. De UN stelde voor het gebied te verdelen in een Joods en een Arabisch deel, een voorstel waar de Joden graag mee akkoord gingen, maar de Arabieren voor bedankten.

Nadat de Britten het gebied hadden verlaten, riep David Ben-Gurion op 14 mei 1948 de stichting van de staat Israel uit, wat het begin betekende van de onafhankelijkheidsoorlog. Hoewel Israel als winnaar uit deze strijd kwam, kwam hiermee geen einde aan de strijd om het gebied. In 1967 versloeg Israel de legers van Syrie, Egypte en Jordanie in een preventieve aanval, waarbij Israel de Golan hoogten op Syrie, de Sinai woestijn en de Gaza strook op Egypte en de Westelijke Jordaanoever op Jordanie veroverde. In 1973 sloegen Egypte en Syrie terug tijdens de Yom Kippoer oorlog, maar ook nu wist Israel stand te houden.

Ondertussen waren de Arabische bewoners van het gebied, de Palestijnen van hun grondgebied verdreven of gevlucht. In 1964 werd de PLO opgericht, de Palestine Liberation Organisation, waarbinnen Yasser Arafat in 1967 de macht kreeg. Hij was de stichter van Fatah, Arabische voor de Palestine Liberation Movement. Er brak een periode aan van terrorisme, dat als doel had de aandacht te wekken van de internationale gemeenschap voor de noodzaak van een oplossing voor het Palestijnse probleem. Vredesverdragen die sindsdien zijn gesloten hebben tot nu toe niet voor vrede kunnen zorgen, met name omdat tegenstanders van de verdragen aan beide zijden in protest het geweld opvoeren. Toen in november 1995 Yitzhak Rabin door een religeuze Israelier werd vermoord, kwam Ehud Barak aan de macht. Hij zette de vredesonderhandelingen wel voort, maar forceerde snelle actie, met als gevolg dat de onderhandelingen in 2000 vastliepen.

Er brak een nieuwe periode van geweld uit en dit keer verloor Arafat de macht over de PLO. Jonge Fatah leiders namen de controle over en gingen allianties aan met Hamas en Islamic Jihad. Als reactie verhardde de positie van Israel met als gevolg de verkiezing van Ariel Sharon. Hij stuurde tanks om de inmiddels aan de Palestijnen overgedragen nederzettingen in de Westelijke Jordaanoever te bezetten en ondernam met regelmaat invallen in Gaza. In 2004 overleed Arafat, waarop Sharon begon met het bouwen van de barriere in de Westelijke Jordaanoever. In 2005 evacueerde hij alle Israelische bewoners uit de Gazastrook. Ten gevolge van een beroerte in 2006 kwam hij in het ziekenhuis te liggen waarna de macht overging naar Ehud Olmert. In de tussentijd won Hamas de Palestijnse verkiezingen, waarmee een nieuwe impasse onstond in het vredesproces. Israel verloor een deel van haar ‘goodwill’ op het internationaal toneel door haar handelen in het conflict met Hezbollah in het grensgebied met Libanon. De angst voor een derde front (naast Gaza en de grensstreek met Libanon) bracht de terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever tot stilstand.

In 2007 greep Hamas de macht in Gaza, na een korte strijd met Fatah. In de Westelijke Jordaanoever behield Fatah de macht. Israel reageerde door de grenzen van Gaza grotendeels af te sluiten. In Juni 2008 kwamen Hamas en de Israelische overheid een staakt het vuren overeen, waarbij Israel de bewaking van de grenzen zou versoepelen als Hamas een einde zou maken aan het vuren van raketten richting Israelisch gebied. Aangezien Hamas raketten bleef afvuren, bleef Israel de grenzen afsluiten. Het verdrag kwam ten einde in December 2008 en Hamas toonde zich niet bereid het staakt het vuren voort te zetten aangezien de grenzen van Gaza nog steeds gesloten bleven. Vanaf dat moment liep het aantal afgevuurde raketten vanuit de Gazastrook drastisch op. In reactie besloot Israel een aanval in te zetten op Gaza met als doel de dreiging van raketten te verwijderen. Op 17 januari kondigde Israel een unilateraal staakt het vuren aan met als voorwaarde dat Hamas zou stoppen met het afvuren van raketten op Israel en startte met de terugtrekking uit Gaza. Hamas reageerde later met een eigen staakt het vuren opvoorwaarde dat Israel zich geheel zou terugtrekken en de grenzen zou openen. Hoewel het aantal flink verlaagd is, blijven er raketten op Israel afgevuurd worden, maar Israel heeft dit tot nu toe niet behandeld als een verbreken van het staakt het vuren.

Het is belangrijk om in gedachten te houden dat hoewel de staat Israel voor en door Joden is opgericht, er niet alleen Joden wonen. Wij zijn natuurlijk zelf een goed voorbeeld! Andere bevolkingsgroepen kunnen de geschiedenis van het land vanuit een andere invalshoek bekijken, andere hoogtepunten belichten en daardoor een ander beeld hebben.
Het is echter een feit dat Israel een Joodse staat is en daarom heb ik er voor gekozen de geschiedenis vanuit dat punt te beschrijven. Hoogtepunten die hier niet aan bod komen zal ik proberen te belichten in de stukken die de bevolkingsgroepen beschrijven waar de hoogtepunten voor van belang zijn. Kijk ook daar eens om het plaatje compleet te maken!

Israel is a land that raises a lot of questions and is often misunderstood. Questions about the origin of the urge of the Jews to have a homeland, exactly here. Or misunderstandings about the Israeli’s as a people with a common background, culture or religion. Here you’ll find a little piece of history, maybe it’ll clear some things up.

The story of Israel starts with Abraham. God promises him and his descendants a new home in the land of Canaan, but he’ll have to leave the land he called home until that moment. Canaan was the coastal area of an area then called Palestine, where the land we now call Israel lies as well. Palestine covered the fruitful land stretching from the Mediterranean Sea to the Persian Gulf. It was surrounded by the powerful empires of Babylonia and Egypt and kept attracting the attention of powerful rulers.

The children of Israel, originally called Hebrews, free themselves from their slavery in Egypt lead by Moses. Everybody knows the story of Moses parting the Red Sea. The Egyptian soldiers drown when the water flows back, after the Hebrews have reached land. Moses leads his people to the Promised Land that will be called Israel after Abraham’s son.

The Hebrews originally were nomadic, with an organization that put the collective in favor of the individual. These characteristics enabled them to adjust to the new land and find a home in the mountains of the region. From there they conquered the settlements in the valleys through well organized military operations. To consolidate the increased territory the so called Judges were appointed. But soon a more central command was demanded, a king.

About a century after the start of the Christian Era Saul was administered as king. After him David followed, who united the 12 tribes of Israel. Then it was Salomon’s turn, the builder of the first Temple. After his death the people fell apart in two kingdoms, Judah and Israel. By the time Nebuchadnezzar destroyed the Temple in 587 BC not much was left of either kingdom. De people were taken in slavery, but a part was able to return half a century later. Although the land was now under Persian rule, they were allowed to rebuild the Temple in the same spot and build a new wall around Jerusalem.

Unfortunately there was no lasting stability in the area. A constant struggle for power took place with first the Greeks and later the Romans. Round about the year 70 AC the second Temple was destroyed; a moment now considered the beginning of the Diaspora. The area was under Christian supervision for a long time and after that in several, mostly Islamic hands.

Until 1071 Christians were allowed to visit the area on their pelgrimages. As a consequence of the restricted acces the Pope called for a crusade. The crusaders managed to acquire power in Jerusalem for a period of some 200 years, until Saladin conquered the city for the muslims in 1187. The cruel actions of the crusaders during their conquest and reign generated most of the now so much discussed hatred between Christians and Muslims.

At the beginning of the sixteenth century Palestine became part of the Ottoman Empire. During most of the 400 year of Ottoman rule the area was mostly ignored by its rulers. After the British defeat of ottoman troops in 1917, the area came under British rule, eventually in the form of a British Mandate.

By the end of the World War I more and more Jews had settled in the area, partly as a consequence of Russian pogroms and partly as a consequence of anti-Semitic literature in Germany. The Jews call the immigration into the ‘Promised Land’ Aliyah and many Jews consider it one of the highest obtainable goals. The immigration waves were given this same name. The second Aliyah was initiated by the Zionist movement. The third existed mainly of Eastern Europeans and was followed by a fourth existing of mostly Poles. Before the start of World War II, lots of Jewish people fled for the Nazism, causing a fifth Aliyah. The sixth was caused by the Holocaust.

But already before the start of WWII the Arabs grew wary of the steady stream of immigrants. In 1936 the Arab Revolt started with attacks on Jews and British Forces under the Mandate. Soon a power struggle commenced among the Arabs and the British government turned to the UN for answers to the problem of the growing violence. The UN proposed to divide the area in a Jewish and an Arab part, a proposal welcomed by the Jews, but rejected by the Arabs.

After the Brits left the area David Ben-Gurion proclaimed the state Israel on the 14th of May 1948, starting the war of independence. Although Israel won this war, it didn’t end the struggle for the area. In 1967 Israel defeated the armies of Syria, Egypt and Jordan in a preemptive attack, in which Israel conquered the Golan Heights from Syria, the Sinai desert and the Gaza strip from Egypt and the West Bank from Jordan. In 1973 Egypt and Syria hit back during the Yom Kippur War, but also this time Israel managed to defend itself.

In the meantime the Arab population of the area, the Palestinians were either driven from they homes, or had fled. In 1964 the PLO was founded, the Palestine Liberation Organization. In 1967 Yasser Arafat gained control over the PLO. He was the founder of Fatah, Arab for Palestine Liberation Movement. A period of terrorism began, the acts of violence having as main goal to guide the attention of the international community to the Palestine problem. Peace agreements that have been signed have not been able to secure peace, especially because those against the agreements on both sides showed their protest by increasing the violence. When in November 1995 Yitzhak Rabin was killed by a religious Israeli, Ehud Olmert continued the peace negotiations. Forcing the negotiations in too fast a pace they were came to a halt in 2000 without reaching a successful conclusion.

A new period of violence began and this time Arafat lost control over PLO. Young Fatah leaders took over control and formed alliances with Hamas and Islamic Jihad. IN response to this Israel hardened its position with as a consequence the election of Ariel Sharon. He sent tanks to the settlements in the West Bank, which had recently been released to the Palestinians and sent regular incursions into Gaza. In 2004 Arafat died and Sharon reacted with the building of the barrier in the West Bank. In 2005 he evacuated all Israeli settlers from the Gaza strip. In 2006 he suffered a stroke which brought the power to Ehud Olmert. In the meantime Hamas won the Palestinian elections which caused a new impasse to arise in the peace negotiations. Israel lost some of her ‘goodwill’ of the international community due to actions in the conflict with Hezbollah in the border area with Lebanon. The fear for a third front (besides Gaza and the border with Lebanon) brought an abrupt halt to the retreat from the West Bank.

In 2007 Hamas took control over Gaza, after a short fight with Fatah. In the West Bank Fatah stayed in control. Israel reacted by almost completely closing Gaza’s borders. IN June 2008 Hamas and the Israeli government agreed to a cease fire, with Israel promising to gradually open the borders if Hamas would stop firing rockets into Israel. Since Hamas continued to fire rockets, Israel kept the borders losed. The cease fire came to an end in December 2008 and Hamas wasn’t willing to prolong it because Israel hadn’t opened the borders. From that moment on the number of rockets fired at Israel has increased drastically. Israel reacted by starting an attack aimed at the removal of the threat of rocket attacks. On the 17th of January Israel announced a unilateral ceasefire on the condition that Hamas would stop firing any rockets into Israel and started withdrawing from Gaza. Hamas reacted later with a ceasefire of their own, conditional on a full withdrawal and opening of the borders. Although the number has lowered drastically, rockets are still being fired into Israel, but Israel so far hasn’t taken this as a breach of the ceasefire.

It is important to keep in mind that although the state Israel was founded by and for Jews, not only Jews live there. We are of course a good example of this! Other groups within the population may look at the history from a different point of view, highlight other moments and thus form a different opinion. I will try to cover highlights that have not been discussed here in the texts, when I discuss the people they concern. Have a look there as well to get a full picture!

Sorry, you cannot respond to this post.