Main menu:


Memory Lane

217-The-Big-Island-Tour_-Flying-back-to-O_ahu
The Big Island Tour; Mauna Kea seen from the plane

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

January 2022
S M T W T F S
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Oponthoud…

Okay, dus nog even geen korte foto-post over Japan…we hebben de laatste tijd wat andere dingen aan ons hoofd gehad en dat heeft de boel enigszins vertraagd. Eind mei kregen we een telefoontje vanuit Nederland, mam Wijckmans en Menno (broertje van Aukje) hadden iets minder aangenaam nieuws…pap Wijckmans was opgenomen in het ziekenhuis. Ik denk dat zulk nieuws voor iedereen hard aan zal komen, maar tel daar nog eens bij op dat pap Wijckmans zo iemand is die nooit ziek is… Gelukkig hadden we al plannen om naar Nederland te komen dat weekend en na wat geregel konden we een dag of wat eerder vertrekken.
Tegen het einde van diezelfde week, hadden we een redelijk beeld van wat er nou precies gebeurd was. Pap liep al een hele tijd te klagen over kortademigheid. Tijdens de vakantie in Turkije waren daar nog vermoeidheid, pijn in zijn linker arm en een gevoelige keel bij gekomen. Maar pap zou pap niet zijn als hij over dat soort kleine dingetjes tijdens de vakantie zou klagen…plus er was eigenlijk voor alles wel een verklaring: de keelpijn kwam door de airco op de slaapkamer, pijn in zijn arm kwam doordat hij op de tocht had gezeten, de vermoeidheid was een gevolg van de warmte. Oh en die kortademigheid, ach ja, slechte conditie hè… Alleen…eenmaal weer thuis verdwenen de klachten niet echt en op de dinsdag na Pinksteren werd hij toch wel erg kortademig wakker. Diezelfde morgen nog zat hij bij de huisarts, die hem niet meer liet gaan. Hij is vandaaruit direct naar het ziekenhuis gebracht, heeft verschillende onderzoeken ondergaan en uiteindelijk kregen mam en pap te horen dat pap 3 dichtgeslibde aders heeft, een verkalkte hartklep en een onregelmatig hartritme (als gevolg van de verkalkte hartklep). Er werd ook al meteen bevestigd dat al zijn klachten, pijn in de arm, keelpijn, kortademigheid etc. hierdoor verklaard konden worden.
Aan het einde van diezelfde week werd hij gecatheteriseerd. Dit houdt in dat via de lies een soort slangetje (de catheter) in de slagader wordt ingebracht en vandaaruit tot in het hart wordt geduwd. Op deze manier kan de cardioloog precies zien wat er aan de hand is en waar.
De conclusie van de catheterisatie was, dat pap een nieuwe hartklep nodig had. En dit betekende automatisch dat hij een open-hart operatie zou moeten ondergaan. In diezelfde operatie zouden dan ook twee omleidingen worden aangebracht, waarmee het probleem van die drie dichtgeslibde aders zou worden opgelost.
Ik denk dat voor pap in eerste instantie die week wachten op de operatie nog het moeilijkste was. Hij werd in de gaten gehouden, moest nog wat onderzoeken ondergaan, maar verder gebeurde er natuurlijk niet veel. Gedurende die week heeft al het bezoek dat hij kreeg hem waarschijnlijk voor de ergste verveling behoed. De operatie zelf, precies één week na de catheterisatie, verliep voorspoedig. De artsen lieten hem diezelfde avond al weer langzaam wakker worden en de volgende dag kon mam al weer met hem vertellen. Tegen die tijd lag hij al niet meer op de intensive care! Ook zijn genezing in de daarop volgende dagen verliep prima. Na vijf dagen was ook zijn hartritme onder controle en de daarop volgende dag mocht hij naar huis.
En toen begon het eigenlijk pas. Zes weken mocht hij vrijwel niks, moest hij leren omgaan met het innemen van medicijnen, moest hij eerst naar de trombosedienst en daarna leren hoe zelf zijn bloedwaarden kan meten… Inmiddels zijn die zes weken om, maar nu begint de fysiotherapie, zal hij naar een diëtiste moeten…etc. De revalidatie duurt normaal gesproken zes maanden tot een jaar. Dat betekent niet dat hij gedurende die hele tijd niets kan. Het betekent dat hij gedurende die tijd alles weer opnieuw zal moeten opbouwen. Zo’n operatie is toch een behoorlijke aanslag op het lichaam en dan moet je jezelf de tijd gunnen om alles weer aan het functioneren te krijgen zoals dat zou moeten. Plus, pap en mam zullen samen (maar ook samen met familie en vrienden) moeten leren omgaan met het feit dat pap nu dus een hartpatiënt is. Pap zal moeten leren anders naar zijn lichaam te luisteren. Uiteindelijk heeft zijn lichaam best wat signalen afgegeven, pap wist ze alleen niet te interpreteren (niet zo gek, als je nooit ziek bent!). En mam zal moeten leren vertrouwen er in te krijgen dat pap inderdaad beter naar zijn lichaam probeert te luisteren. Zij kan tenslotte alleen reageren op wat hij haar vertelt…
Uiteindelijk zijn we allemaal natuurlijk flink geschrokken en moeten we dat gevoel een plaatsje zien te geven. Je wordt toch even geconfronteerd met de sterfelijkheid van iemand die eigenlijk zo onverwoestbaar leek. En dat doet velen van ons ook even aan de eigen sterfelijkheid denken. Maar nu pap weer thuis is en loopt op te scheppen dat hij nu al geen last meer heeft van die kortademigheid, en dan toch telkens weer even moet showen wat voor prachtig litteken hij nu op zijn borst heeft, zijn we evengoed ook allemaal dankbaar dat hij toch wel een beetje onverwoestbaar is…

Hoe dan ook, ik denk dat dit wel verklaart waarom er nog geen post over Japan verschenen is. Ik (Aukje) ben alles bij elkaar een week of drie in Bunde geweest. Een weekje of twee mam gezelschap gehouden, haar vergezeld naar het ziekenhuis, en toen pap weer thuis was nog een weekje uitgeholpen. Nu begint alles langzaamaan weer een beetje zijn normale gangetje te gaan. En dus is er eindelijk tijd en rust om maar weer eens aan de website te werken! Inmiddels is de Gallery vernieuwd en zijn de foto’s van Costa Rica toegevoegd. De posts die ik over onze vakantie in Costa Rica heb geschreven zijn allemaal ook naar het Nederlands vertaald. En ik ben een heel eind opgeschoten met de foto’s van Japan, dus hopelijk volgt daar nu over niet al te lange tijd eindelijk meer over!

One Response to “Oponthoud…”

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.