Main menu:


Memory Lane

20120406-Tokyo-301
That's quite the omelet!

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

January 2022
S M T W T F S
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

De grote dag…

En dan…eindelijk…de grote dag! Natuurlijk was het Ed en Renée’s grote dag, maar het voelde ook als een grote dag voor mij, want ik zou als Renée’s getuige optreden! Je kunt je niet voorstellen hoe bijzonder ik het vond om gevraagd te worden en natuurlijk was ik er trots op er bij te zijn! De dag begon met een gezamenlijk ontbijt, met iedereen die tot op dat moment gearriveerd was op Rancho Margot. In de loop van de dag zouden nog meer gasten komen, voornamelijk mensen die in Costa Rica wonen en die besloten hadden niet te overnachten. Maar aangezien velen van ver kwamen, was de ontbijtruimte vol met mensen, en gonsde het met het vooruitzicht van de dag die voor ons lag. Hoewel de ceremonie pas tegen 3 uur zou beginnen, was er natuurlijk voor die tijd meer dan genoeg te doen. Het belangrijkste was dat we de bruid klaar moesten gaan maken voor haar grote dag. Dus vertrokken Renée, Eveline, Tanja en ik na het ontbijt naar de hut die voor die dag voor de bruid gereserveerd was en begonnen met ‘tutten’ 😆 We begonnen met rollers in haar haren te zetten, mijn enige overgebleven taak, aangezien Tanja en Eveline zo veel handiger gebleken waren met haar en make-up. Al het tutten en kletsen werd vergezeld van heerlijke hapjes en champagne…jammie. Het was 2 uur voordat we het goed en wel in de gaten hadden en haastten ons om de laatste dingetjes in orde te krijgen en ons zelf om te kleden. Al gauw was Renée klaar om door Ed opgehaald te worden in hun spiksplinternieuwe geel met zwarte 2CV (lelijke eend). Ze hadden de auto niet lang voor de bruiloft langs zien rijden met een ‘te koop’ bordje voor het raam en hadden onmiddellijk de achtervolging ingezet en meteen de koop geregeld! Blijkbaar is het een van slechts 2 2CV’s in Costa Rica, dus toch wel een bijzondere bruidswagen! De ceremonie zou plaats vinden op een soort ponton, een drijvend platform in een klein meertje, van Rancho Margot. Op het platform was plaats voor vanzelfsprekend Ed en Renée, de ceremoniemeester, de 4 getuigen inclusief de beide vaders, de moeders, de jongeheer met de ringen en de oppas voor die dag met Youp. Alle andere gasten konden de ceremonie vanuit een houten overkapping op de oever van het meer volgen, waar wat meer schaduw was. Natuurlijk was de locatie fantastisch, maar ook de ceremonie was prachtig. De ceremoniemeester, René, kende zowel Ed als Renée al een tijd en had contact opgenomen met vrienden, zoals mij, om extra info aan zijn eigen kennis van het koppel toe te voegen. Ik had het niet kunnen laten hem door te geven dat Renée het voor elkaar had gekregen op de verkeerde locatie te verschijnen voor ons huwelijk… :mrgreen: Maar goed dat dat voor mij in dit geval nogal lastig zou zijn geweest…’t is niet echt het soort traditie dat je wilt starten… Het einde van de ceremonie werd benadrukt door Ed, die zijn vuist in de lucht pompte alsof hij wilde zeggen ‘ha, jullie hebben het nu allemaal gezien, ze is nu van mij, valt niks meer aan te veranderen!’ De feminist in me denkt dan toch ‘hey wacht ff…’ maar heel eerlijk gezegd was het misschien wel het meest romantische moment van die dag. Daar moet ik dan bij zeggen dat ze alle twee hun eigen beloftes geschreven hadden (prachtig!!), Ed nog om de hand van Renée vroeg voordat hij zijn belofte deed (door de afstand en zo, had hij daar niet eerder gelegenheid voor gehad) en nog voor het uur om was zou Ed voor Renée zingen…nee, ze heeft het zo slecht nog niet…
De ceremonie werd gevolgd door cake, drankjes, felicitaties, groepsfoto’s, familiefoto’s en nog meer foto’s 🙂 Op een gegeven moment maakten de bruid en bruidegom zich even uit te voeten met de fotografen om hun trouwfoto’s te maken. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om schoenen te wisselen (hoge hakken zijn misschien elegant, maar d’r zijn grenzen… 😉 ), terwijl de rest van de gasten zich langzaam in de richting begaven van de ruimtes waar het diner en het feestje plaats zouden vinden. Voordat het eten begon, ging ik nog even bij Renée langs om haar te helpen met de veranderingen voor haar ‘avond-look’. Gedurende de dag was ze helemaal in het wit gekleed, maar voor de avond had ze een paar knalrode accessoires om haar ‘look’ een beetje meer te laten knallen. ERG ERG cool! Vanaf dat moment was het in wezen gewoon één groot feest. We hadden een heerlijk diner, begeleid door foto’s van de dag tot op dat moment op een groot dia scherm (Emanuël, Eduard en Ineke hadden hard gewerkt om al een selectie klaar te hebben), een korte sketch door de familie van Ed en een geweldig felicitatie-filmpje van een stel middelbare school vrienden van Renée en mij. Op een zeker moment begon salsa muziek te klinken en daarna ben ik nauwelijks meer van de dansvloer weggeweest. Hoewel salsa de eerste uren domineerde werd het al gauw duidelijk dat hoewel wij Nederlanders met veel plezier op alles meedansten, we toch net iets meer op ons gemak waren met de minder latin geïnspireerde muziekkeuzes. Al gauw blèrde iedereen mee met Lady GaGa, Bon Jovi, Rihanna en meer. Maar het beste bewaarden we voor het laatste… Aan het einde van de avond besloten enkele heren van Ed’s geboortedorp (en omgeving) dat ze ons moesten laten zien hoe sterk hun gevoel van chauvinisme was in vergelijking met dat van ons uit het zuiden. Zoals de meesten die de Nederlandse post lezen wel weten, bestaan er tamelijk sterke regionale gevoelens van chauvinisme in verschillende delen van Nederland. Zo zou voor ons Maastrichtse meisjes (Renée, Eveline en ik) alles ten noorden van Maastricht (oftewel de rest van het land) net zo goed een ander land kunnen zijn. Omgedraaid geldt ongeveer hetzelfde voor de regio waar Ed vandaan komt. (Ik overdrijf misschien een beetje, maar hey, dat is toch zeker mijn voorrecht als schrijver, toch?) Dus, een stuk of 4 heren uit het Westland (yep in het westen van Nederland, ook al had ik het over alles ten noorden van Maastricht…nog een ‘symptoom’ van diezelfde verdeling in NL) deden daar een poging ons ervan te overtuigen dat ze hun lokale muziek zonder moeite mee konden zingen…nouuuuu…eentje kon dat wel…maar wij waren natuurlijk niet onder de indruk. Dus verzamelden we alle andere Nederlanders om ons heen en lieten zien hoe het moet. Bijna iedereen kent ‘’t is een kwestie van geduld’ van Rowen Heze wel en wie goed luistert weet dat dit liedje er over gaat dat het een kwestie van geduld is tot heel Nederland Limburgs spreekt. En in wezen bewezen we de waarheid van dat liedje die avond, we zongen het lied met Nederlanders uit het hele land! Maar jongens blijven jongens en de heren moesten natuurlijk hun superioriteit laten zien…dus deden ze nog een poging. Blijkbaar kozen ze dit keer een beter nummer, want dit keer konden tenminste alle 4 meezingen. Maar Renée moet echt genoeg gehad hebben van al het geplaag over haar Limburgse achtergrond en ze haalde Eveline en mij over een echt Maastrichts liedje te zingen. Zonder muziek om ons te begeleiden zongen we minstens een heel refrein. A capella en uit ons hoofd!!! Dat is pas superioriteit!!! GIRRRRRL POWER!! Hahaha, het was zo leuk, dat ik er nog steeds goeie zin van krijg! En dat was nog niet eens alles! Nadat we ons liedje gezongen hadden werden Ed en Renée op een stel sterke schouders getild en zongen Eveline en ik het Maastrichtse volkslied!!! Ja, we lieten ze wel ff zien waar Maastrichtse meisjes van gemaakt zijn!
Iedereen die nu zoiets heeft van ‘Wat….???’ Jullie hebben even een glimp opgevangen van mijn ietwat idiotere kant…voel je vrij om dit te negeren 😉

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.