Main menu:


Memory Lane

2008-02-25-Wedding-100
The carriage will wait for us outside...

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

March 2021
S M T W T F S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Ondersteboven, binnenstebuiten huwelijksreis?

De dag na de POCHO was er tijd om te relaxen. Na lekker te hebben uitgeslapen bleven veel gasten in en rond het hotel hangen. We genoten van een lekkere lunch met een grote groep en bekeken de foto’s van de vorige dag. ’s Avonds bezochten we een (andere) jazz club in San Jose voor het afsluitende feestje. Natuurlijk waren er ook nu weer een paar speeches, die nu nog meer raakten, omdat we er nu zoveel meer onderdeel van waren. Er was ook een kort filmpje, een eerste versie van wat op zeker moment de POCHO video clip zou moeten worden. Maar waar iedereen op zat te wachten was het eindresultaat…hoeveel fietsers hadden deelgenomen, hoeveel geld was gezameld etc. Nou, laat ik het zo zeggen…San Jose zou dit Ronald-McDonald-achtige huis zomaar veel sneller kunnen krijgen dan wie ook ooit had durven hopen!! Misschien kunnen we de volgende keer dat we in Costa Rica zijn er al naar toe, wetende dat we er een heel klein beetje aan hebben bijgedragen…
Met de POCHO achter ons was het eindelijk tijd voor…tja, hoe noem je dat? Rondreizen met een groep mensen, waarvan je de meesten niet kent, of pas kort geleden hebt ontmoet, en dat alles in voorbereiding op een huwelijk… Pre-huwelijksreis? Trouwreis? Gekke-Nederlanders-trip??? Nou ja, hoe je het ook wilt noemen, het begon de volgende dag. Samen met al onze bagage werden we in een soort minibus gepropt dat ons naar onze bestemmingen zou brengen. De eerste bestemming was maar twee uurtjes rijden: Hacienda La Isla, ons eerste hotel. Eigenlijk dekt het woord hotel niet echt wat we bij aankomst aantroffen. Verborgen tussen stukjes bos en tuin, creëerden kleine groepjes kamers een indruk van kamperen, midden in de natuur. Grote deuren over de hele breedte van de kamers openden naar een gezamenlijke veranda die dan weer direct naar die jungle en tuinen opende. De kamers zelf waren ruim en straalden een eenvoudige luxe uit. Je kunt je voorstellen dat we ERG blij waren met de keuze! De middag was vrij om lekker op de veranda te hangen, een wandeling in de tuinen te maken of een plons te nemen in het zwembad. Dat laatste lieten we over aan de kinderen, enkele mannen en de hond van Ed en Renée en wij genoten van de eerste twee keuzemogelijkheden. Het diner vond plaats in de eetzaal, een overdekt terras langs het beekje dat zich door het grondgebied van het hotel slingerde. Vlak voordat we gingen zitten ontdekten we een kaaiman langs de rand van het water…ik weet niet helemaal zeker of het toeval was dat ie op de loer lag, zo vlak bij de eetzaal en net rond etenstijd… :wink:
Onze vroege start de volgende morgen, deed iedereen zich afvragen wanneer de vakantie daadwerkelijk zou beginnen :wink: . Maar het was de moeite waard, want we gingen ‘white water raften’ Omdat ik zoiets nog nooit eerder gedaan had was ik best nerveus, maar ik bleef denken…’Emanuël kan goed zwemmen, Emanuël kan goed zwemmen…’ :mrgreen: . We deden er ongeveer een uur over om het trefpunt van ‘Exploradores Outdoor’ te bereiken, het bedrijf waarmee we zouden gaan raften. We begonnen daar met een stevig ontbijt met gallo pinto (die traditionele rijst en bonen mix) met ei, voordat we op pad gingen naar de Pacuare rivier. Gedurende die korte trip kregen we onze instructies, uitleg over de bevelen die we van onze groepsleider zouden krijgen en werd ons verteld wat we wel en niet moesten doen. Hoewel de uitleg in het Engels was, was het in vrij simpel Engels en werd er een soort van locale ‘slang’ tussendoor gegooid, waardoor we dingen te horen kregen als ‘wees voorzichtig met je peddel, want een blauw oog in Costa Rica is NIET SEXY!’ of ‘Listen to your guide, want een boot ondersteboven in de rivier in Costa Rica is NIET SEXY!’ Natuurlijk resulteerde dit in verschillende mannen die dan wel wilden weten wat WEL SEXY is in Costa Rica…je kunt je voorstellen dat de daaropvolgende gesprekken weinig te maken hadden met raften… Toen we het beginpunt bereikten, werden we opgedeeld in groepen van 5 of 6, kregen we peddel, reddingsvesten en helmen in onze handen geduwd en werden we aan onze gids voorgesteld. Gelukkig werden de belangrijkste instructies nog eens herhaald en geoefend zodra we plaats genomen hadden in de boot, voordat we daadwerklijk vertrokken. De Pacuare rivier is een van de top 10 white-water-rafting locaties in de wereld, met stroomversnellingen van het hoogste niveau, niveau 5, als het water hoog staat. Gelukkig was dit de drogere periode van het jaar en stond het water dus lager en hadden we alleen één niveau 4 stroomversnelling om naar uit te kijken.
We hadden een paar stroomversnellingen nodig om het allemaal door te krijgen, om instinctief te reageren op de bevelen. Het is heel vreemd om op ‘Vooruit Peddelen’ te reageren als je zijdelings in de rivier ligt en geen idee hebt waar je gids naar toe wilt. Maar we hadden een heel goede gids, die ons zo ver wist te krijgen dat we alleen maar hoefden te peddelen en dan zou hij ons wel krijgen waar we naar toe moesten (hij deed het daadwerkelijke stuurwerk, wij hoefden alleen wat kracht toe te voegen aan wat hij deed…denk ik…). Wonderlijk genoeg, kwamen we zelfs tot het punt waarop onze gids een paar gewaagdere trucjes met ons uithaalde…we deden een paar stroomversnellingen achterstevoren, we deden er eentje staande in de boot (voor zover dat mogelijk was :D ) en we deden er eentje terwijl we rondjes draaiden met de boot! Gelukkig bestond de rivier niet alleen maar uit stroomversnellingen. Regelmatig waren er ook stukken rustiger water en een paar keer konden we zelfs de boot uit om een stuk te zwemmen. Die stukken maakten het ook mogelijk om even van de natuur om ons heen te genieten. Onze gids wees ons op aapjes, op de prachtige ‘Blue Morpho’ vlinder, verschillende soorten reigers en enkele zwarte gieren. Na twee uur raften gingen we aan land voor onze lunch. Die bestond uit tortilla’s met allerlei vullingen, allemaal meegenomen in grote tonnen in onze boten. Tegen de tijd dat we terug moesten naar de boten, waren we net weer een beetje droog en ineens leek het water een stuk kouder. Maar we kregen niet echt de kans om daar over na te denken. Al gauw waren we weer door en door nat en geheel geconcentreerd op het peddelen. We deden er nog eens anderhalf uur over om het eindpunt te bereiken, vanwaar we nog maar een klein stukje hoefden te lopen tot waar we die morgen ons ontbijt hadden gehad. Na nog wat te hebben gedronken gingen we op weg terug naar Hacienda La Isla waar de we rest van de middag lekker relaxten tot het tijd was voor het diner.
Een van de eerste dingen die Renée me gevraagd had zodra wij bevestigden dat we naar de bruiloft zouden komen, was of ik haar haar en make-up wilde doen…Blijkbaar schijn ik haar in het verleden de indruk gegeven te hebben dat ik daar goed in ben… Nou, die avond was onze eerste gelegenheid om te zien hoe goed ik daar daadwerkelijk in ben… Na het eten haalde ik mijn tas met al mijn ‘beauty’ spul tevoorschijn. Ik had uiteindelijk genoeg meegenomen om er een hele weekendtas mee te vullen…overcompensatie denk ik 8) .
Ik begon met haar haar, maar droeg die taak al gauw over aan Eveline, een andere Nederlandse vriendin van Renée. Daarna deed ik een poging met haar make-up, samen met Tanja, een Australische vriendin van Renée…laat ik het zo zeggen…het is maar goed dat ik geen geld hoef te verdienen in de beauty industrie!! Hoe dan ook, de gin en tonic die Tanja mee nam zorgden ervoor dat we in ieder geval lol hadden en, nog belangrijker, Renée kreeg eindelijk de kans een beetje te relaxen na stressvolle weken gevuld met voorbereidingen (hoewel ik denk dat ze wel een beetje in de stress raakte toen haar haar niet meteen perfect zat bij de eerste poging…).
De volgende dag namen we al weer afscheid van Hacienda La Isla en vervolgden we onze reis naar de volgende bestemming. Dit was een ananasplantage, waar we een heerlijke lunch kregen en rondgeleid werden over de plantage. Hoewel we al eens op een ananas plantage geweest waren in Hawaii, hadden we daar niet van zo dichtbij gezien hoe alles in zijn werk gaat als we hier deden. We begonnen in de velden, waar we te zien kregen hoe ananas groeit en hoe één plant niet alleen voor de ananas zorgt, maar ook voor stekken voor twee nieuwe planten. Daarna gingen we naar de werkvloer, waar de ananassen gecontroleerd, op grootte gesorteerd en verpakt worden voor (voornamelijk) export. Blijkbaar is Costa Rica een van de grootste exporteurs van ananas! Maar we hadden nog best een flink stuk te gaan die dag, dus we klommen allemaal weer terug in de bus om het laatste stuk af te leggen. Een extreem ongelijke weg bracht ons uiteindelijk naar een plek om een rivier over te steken, waar we in groepjes in een kleine boot naar de overkant gebracht werden, naar ons volgende hotel, Maquenque Ecolodge.
En ook hier is hotel niet echt het juiste woord (en Lodge dekt het eigenlijk ook niet). De kamers waren in werkelijkheid luxe hutten, met uitzicht op het regenwoud, of het meer. Na een lekker diner was er de mogelijkheid om een avondwandeling door de jungle te maken, waar we natuurlijk graag gebruik van maakten. Onze gids liet ons kleine kikkers zien, enorme spinnen en gigantische mieren, genaamd ‘bullet ant’, wiens beet dodelijk kan zijn. Voeg daar nog aan toe dat hij tussen neus en lippen door vertelde dat we ook giftige slangen en tarantula’s zouden kunnen tegen komen en je kunt je voorstellen dat we ons niet helemaal op ons gemak voelden tijdens die wandeling (ik wreef bijna non stop over mijn armen omdat ik het idee had dat er iets over me heen kroop…) maar ach, het voegde wel wat spanning toe! :wink: De wandeling eindigde op het stukje land dat door het meer snijdt, dat zich op het grondgebied van het hotel bevindt. Onze gids wees ons op kleine reflecterende puntjes…geen vuurvliegjes…nee, kaaimannan, of in ieder geval het licht van onze zaklampen dat in hun ogen reflecteerde… Bleek dat we zo ongeveer onringd waren door kaaimannen!! Maar het waren niet de kaaimannen die ons die nacht wakker hielden…rond een uur of 4 die morgen werden we uit onze slaap geschud door brulapen! Ik zou nooit geloofd hebben dat zo’n kleine dieren, zo’n enorme hoeveelheid lawaai kunnen maken!!
Die morgen zou Renée alvast naar de huwelijkslocatie doorreizen, voor alle last-minute voorbereidingen. Ze had Eveline en mij gevraagd of we mee wilden gaan, evenals haar ouders. Dus na het ontbijt stapten we in de auto van Ed en Renée (zij waren apart gereden, stuk makkelijker met de kleine, Youp en de hond, Chico), en vertrokken richting Rancho Margot. Onderweg stopten we voor lunch in het dorpje Muelle, waar een flink aantal leguanen hun thuis gemaakt hadden in enkele bomen bij een toeristisch restaurantje.
Bij Rancho Margot hadden we wederom luxe hutten, dit keer nog groter dan bij Maquenque Ecolodge. Iedere hut had een eigen veranda, met uitzicht op de tuinen en de Arenal vulkaan. We kwamen daar halverwege de middag aan, en na een rondje te hebben gelopen om een idee te krijgen van wat er over enkele dagen stond te gebeuren, spendeerden we de rest van de middag luierend in de hangmat bij onze hut (ik deelde die nacht een hut met Eveline) en in het kleine zwembad van het hotel.
Op een zeker moment die dag, lukte het me een email te sturen naar Emanuël, om eens te informeren hoe de jungle tocht was gegaan die ze hadden gepland. Tegen het einde van de middag kreeg ik een antwoord, vrijwel letterlijk het volgende: ‘De jungle tocht was leuk, maar niet ongevaarlijk.‘ Verder niks…geen ‘maar we zijn allemaal heelhuids thuisgekomen’, alleen dat ‘ niet ongevaarlijk’!!! In de volgende email stond nog iets over vallen een nest ‘Bullet Ants’…toen besloot ik dat ik verder eigenlijk liever niets wilde weten!! 8O (Later hoorden we dat ze midden in een nest ‘Bullet Ants’ terecht waren gekomen en dat sommigen van de groep gestoken waren, gelukkig zonder verder serieuze gevolgen.) We besloten dat de mannen vast wel voor zich zelf konden zorgen en vervolgden onze relaxte avond. Ons avondeten werd gevolgd door nog een sessie haar en make-up, dit keer met veel betere resultaten, voornamelijk Eveline’s werk. Eveline en ik eindigden de dag met een moment van lichte paniek over een GROOT insect in onze badkamer (waarop ik besloot dat ik toch eigenlijk nniet meer naar de wc hoefde) en enig gedoe met een muskietennet dat er in resulteerde dat we geen van beide ons net gebruikten (vervelende geurtjes en flinke gaten…!)
Klinkt er misschien niet naar, maar het was erg gezellig! De volgende dag was gevuld met voorbereidingen. Bloemen werden verzameld en tot mooie bloemstukken en decoratiestukken verwerkt voor het pontonnetje waar de ceremonie zou plaats nemen, het restaurant, de bar en de dansvloer. Haar en make-up werden nog een laatste keer geoefend. Locaties voor foto’s werden gekozen, afgewezen en opnieuw gekozen… Die middag arriveerde ook de rest van de groep, inclusief een oude schoolvriendin van Ed, Ineke, die samen met haar man Eduard voor film en foto’s zouden zorden tijdens de grote dag, samen met Emanuël. Zij maakten de hele ronde ook nog een keer en deden een paar suggesties, wat het hele programma weer op zijn kop zette. :lol: Met alle nerveuze opwinding voor de volgende dag waren we blij naar bed te kunnen gaan. Wij (Emanuël en ik) natuurlijk destemeer, aangezien we elkaar de vorige dag en nacht hadden moeten missen :D

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.