Main menu:


Memory Lane

20071206-Kunming-E017
Incense at Yuantong temple

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

March 2021
S M T W T F S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

GOOOOOOOO POCHO!!!!!!!!!!

De dag na onze terugkeer in San Jose draaide helemaal om de voorbereidingen voor de POCHO. ‘s Morgens was er een meeting voor de Nederlandse fietsers, om er voor te zorgen dat iedereen wist wat er van ons verwacht werd, waar rekening mee gehouden moest worden en wanneer we waar verwacht werden. ’s Middags kregen we de gelegenheid een keuze te maken uit een reeks fietsen, allemaal coole oranje mountainbikes. De fiets die ik koos beviel meteen goed, maar ja, ik heb dan ook nog nooit een mountainbike gehad, waarschijnlijk niet meer dan één of twee keer op eentje gefietst…wat ze me ook hadden gegeven…zolang het fietst zou ik wel tevreden zijn geweest :wink: . Het enige dat ik wist te controleren was de hoogte van het stuur en het zadel en of de versnellingen goed functioneerden…komen mijn spinning lessen toch nog eens van pas! :wink: Die avond troffen we elkaar allemaal in een Jazz club van een Nederlander in San Jose, waar we genoten van lekker eten en naar inspirerende verhalen en speeches luisterden. Inspirerend omdat een van de sprekers een Belgische dame was, die al een tijd tegen kanker vocht en die in Costa Rica was om afscheid te nemen van het land waar ze verliefd op was geworden, voor het geval ze geen kans meer zou hebben om terug te komen… De kracht waar haar verhaal van getuigde, motiveerde mij (en anderen vast ook) om mezelf te overtreffen tijdens de fietstocht de vulkaan op de volgende dag. De reden dat deze dame op deze avond haar verhaal deed, was omdat de POCHO een fietsevent is dat er op gericht is om geld in te zamelen voor een aan kanker gerelateerd goed doel. De naam van het event is een combinatie van Poas en ocho. Poas is de naam van de vulkaan en ocho is Spaans voor acht. Acht, omdat het idee was je te laten sponsoren om acht keer de vulkaan op te fietsen. Het aan kanker gerelateerde goede doel was Funda Cancer. Funda Cancer is een initiatief van een koppel dat hun dochter aan kanker verloren heeft. Zij hadden het organiserende team van de POCHO uitgelegd dat een van de grootste problemen in Costa Rica is dat veel mensen geen geld hebben om naar de stad te komen om behandelingen te ondergaan of voort te zetten. Kun je je voorstellen dat 25% van de kankerpatiënten daar sterft omdat ze niet naar het ziekenhuis kunnen komen om behandeld te worden? Een enorme stap om deze situatie te verbeteren, zou een Costa Ricaanse versie van ons Ronald McDonald huis zijn. Een plek waar patiënten en indien nodig ook familie kan verblijven, zodat ze behandelingen kunnen afronden en een betere kans hebben om hun gevecht tegen kanker te winnen. Het mooie aan de POCHO is dat het gebaseerd is op een ‘zero cost’ principe. Alles wordt gesponsord, gedaan door vrijwilligers of gedoneerd. Misschien heb je al eens gehoord van Alpe d’Huzes, wat op dezelfde principes gebaseerd is. Sterker nog, het was een van de organisatoren van Alpe d’Huzes die op het idee kwam om iets vergelijkbaars op te zetten in Costa Rica. Omdat Alpe d’Huzes een Nederlands initiatief is, viel het natuurlijk te verwachten dat in ieder geval een deel van het organiserende team in Costa Rica ook Nederlands zou zijn. En dat is dus hoe Renée en haar aanstaande er bij betrokken raakten. Samen met enkele Costa Ricanen en andere Nederlanders in Costa Rica organiseerden ze de POCHO en regelden ze het zo dat het een week voor de bruiloft zou plaats vinden…ja echt waar! Natuurlijk was het leuke aan de timing dat verschillende gasten voor de bruiloft ervoor zorgden ook bij de POCHO aanwezig te zijn. De meesten kozen ervoor niet mee te fietsen, maar in plaats daarvan naar boven te wandelen, om dan boven de fietsers aan te moedigen. Maar sommige anderen, zoals ik :!: namen daadwerkelijk deel. Om te voorkomen dat de eisen niet te hoog zouden zijn voor sommige van de fietsers, werd besloten dat deelnemers ofwel konden inschrijven als individu of als onderdeel van een groep. Als je je als individu inschreef kon je kiezen om één keer omhoog te fietsen of zo vaak mogelijk, met als ultieme doel acht keer. Groepen mochten ofwel fietsers wisselen per ronde omhoog, totdat ze de acht rondes behaald hadden, of ze konden gezamenlijk fietsen en het individuele aantal rondes samenvoegen tot een groepstotaal. Om er zeker van te zijn dat er genoeg tijd zou zijn om inderdaad acht keer omhoog te fietsen, zou de start om 6 uur ’s morgens plaatsvinden. De meeste gasten voor de bruiloft verbleven in hetzelfde hotel in San Jose, vanwaar het een dik uur rijden was naar de Poas. Dus om 4 uur verliet een kleine bus gevuld met deelnemers en supporters het hotel in San Jose. De Poas is ook zo’n vulkaan met vrijwel altijd wat wolken rond de top, dus toen we aankwamen voelde het aan alsof het een beetje miezerde. Gelukkig kwam de zon langzaam door tegen de tijd dat we klaar waren voor de start… vast een goed voorteken. Veel van de deelnemers waren redelijk ervaren, of hadden op zijn minst al eens eerder vergelijkbare fietstochten ondernomen. Ik daarentegen (samen met enkele anderen) was niet of nauwelijks voorbereid. Ik hoopte gewoon dat al mijn uren spinnen voldoende zou zijn om me boven te krijgen (ook al was ik de laatste tijd nauwelijks meer wezen spinnen :? ). Het bleek dat de mensen om me heen me boven zouden krijgen. Binnen enkele seconden na het startsein was ik een van de laatste fietsers. Ik wist pas te houden met enkele andere dames, maar na een paar honderd meters had ik samen met een andere vriendin van Ed en Renée een flinke achterstand opgelopen. Zelfs een Nederlander die besloten had de berg op te rennen in plaats van te fietsen, besloot na een kort stukje met me mee te hebben gelopen, dat ik toch echt te langzaam ging. :mrgreen: Samen met die andere dame die was achtergebleven fietste ik telkens een paar bochten om dan pauze te nemen om weer op adem te komen. De dunne en vochtige lucht maakte het veel moeilijker om je ademhaling onder controle te krijgen, dus we vonden dat we het wel verdiend hadden :wink: . Onderweg naar boven werden we ingehaald door enkele late starters en al gauw begonnen de eerste fietsers al weer naar beneden te komen om aan hun volgende ronde te beginnen. We moedigden iedereen aan, wat in eerste instantie wat verwarde blikken opleverde van de Costa Ricanen. Maar de tweede of derde keer dat ze voorbijkwamen deden ze mooi mee met aanmoedigen! Ondertussen was Emanuël te voet begonnen hetzelfde stuk af te leggen als de fietsers, samen met enkele andere vrienden van Ed en Renée die we de vorige dagen hadden ontmoet. Op een gegeven moment, waarschijnlijk zo ongeveer op twee derde van de rit, kregen ze het voor elkaar ons in te halen! Wat ons natuurlijk weer een excuus gaf om te pauzeren :D .

Ik moet zeggen, totdat je deel hebt uitgemaakt van zoiets als dit, is het moeilijk uit te leggen hoe geweldig het is om er bij te zijn, je naar boven vechten, die berg op, mensen om je heen die je aanmoedigen, mensen die je kent, maar ook mensen die je niet kent. Het geeft je een ongelooflijk goed gevoel en tegelijkertijd maakt het je nederig. En om te weten dat iedereen aanwezig is, niet omdat er een fantastische prijs te winnen valt, of roem te behalen valt…maar omdat we gewoon allemaal een standpunt willen innemen, willen proberen de wereld te verbeteren ook al is het maar een klein beetje… kippenvel, keer op keer…
Uiteindelijk hadden mijn fietspartner en ik zo’n tweeëneenhalf uur nodig om boven te komen. Maar toen konden we wel vol trots bevestigen dat we bijna 10km gefietst hadden, beginnend op een hoogte van 1894m, eindigend op 2510m, wat de gemiddelde stijging op bijna 7% bracht. Maar er waren ook stukken waar de stijging richting de 15% ging! Laat ik daar duidelijk over zijn, die stukken zijn pijnlijk!! :wink: Na een koud drankje, een energie reep en een banaan, hadden mijn adrenaline en opwinding over het bereiken van de top nog helemaal niet afgenomen…en dus besloot ik…goed opletten…ja…NOG EEN KEER TE GAAN!
Mijn fietspartner van de eerste ronde had inmiddels al besloten eerst de vulkaankrater te gaan bekijken, samen met Emanuël en de groep waarmee hij naar boven gelopen was. Dus daar ging ik, in mijn up, weer helemaal terug naar beneden. En dan realiseer je je pas hoe ver je eigenlijk gefietst hebt…en hoe stijl die berg eigenlijk is!! Ik heb mijn remmen praktisch de hele weg naar beneden ingeknepen gehouden, hoewel het blijkbaar heel goed te doen was om sneller naar beneden te gaan, voorzover ik kon opmaken uit de snelheid waarmee sommige fietsers mij inhaalden op hun weg naar beneden. Maar ik geloof dat ik toch net iets te zeer aan mijn leven gehecht ben, om met snelheden van tegen de 70km per uur naar beneden te racen, voor hetzelfde geld rechtstreeks in het pad van tegenliggend verkeer!
Eenmaal beneden at ik nog een banaan, dronk nog wat…en bereidde me voor op de tweede keer naar boven. En wederom had ik geluk, twee jonge Nederlandse fietsers kwamen me meteen gezelschap houden en samen haalden we de top dit keer in ongeveer anderhalf uur! We namen regelmatig korte pauzes, maar veel minder vaak dan ik de eerste keer had gedaan. Inmiddels was de lucht een stuk droger, dus ademhalen werd veel gemakkelijker en ik denk dat het ook wel hielp om te weten wat ons nog te wachten stond.
Op de top aangekomen ontdekte ik dat Emanuël nog niet terug was van de krater, dus samen met twee andere (wederom) Nederlandse fietsers fietste ik nog eens 10 minuten verder naar het bezoekerscentrum, waar we iedereen vonden. De meesten van ons besloten meteen weer naar beneden te wandelen en een plek te zoeken om te lunchen. Ik liet mijn fiets achter bij de finish, waar Renée ‘m zou oppikken voor haar rit naar beneden en stapte in een van de bussen die ons naar het beginpunt brachten. Daar vonden we een leuk restaurant, met uitzicht op het draaipunt (waar fietsers aankwamen op hun weg naar beneden en draaiden om weer omhoog te gaan), zodat we nog wat mensen voorbij zouden kunnen zien fietsen. Onze timing bleek perfect te zijn, want al gauw was het flink aan het regenen. Ik was ontzettend onder de indruk te zien dat er nog steeds fietsers omhoog bleven gaan, ondanks de regen…. Wij daarentegen, bleven lekker zitten en genoten van een lekkere maaltijd. Tegen de tijd dat we klaar waren, was de POCHO afgelopen en was iedereen onderweg naar beneden. We stapten met z’n allen in de bus die ons naar ons hotel zou terugbrengen en keken uit naar een douche en ons bed…Het grootste deel van de Nederlandse groep verzamelde zich die avond weer in het restaurant aan de overkant van de straat. En dan is het leuk om aan het andere eind van de wereld te zitten, met mensen die je tot een paar dagen geleden niet kende en het gevoel te hebben dat je je onder vrienden bevindt. Maar dan, wat zou je anders verwachten na zo’n dag… :-)

De dag was zo’n inspiratie voor mij dat ik besloten heb te proberen een vergelijkbaar event op poten te zetten in Duitsland, in het gebied waar we nu wonen. Natuurlijk ken ik hier niemand, ben ik niet bekend met regelgeving en wetten, maar ik kan vast wel wat mensen vinden die wel met dat soort dingen bekend zijn. Mijn persoonlijke doel is om hier in de herfst van 2013 een vergelijkbaar event te hebben… Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelijkingen (inclusief zeer waarschijnlijk ook mijn frustraties :wink: ) en natuurlijk verwacht ik in ieder geval de meerderheid van jullie op dat uiteindelijke event, of het nou op een fiets zal zijn of als supporter!!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.