Main menu:


Memory Lane

20080913-Mount-Rainier-160
Waterfal at Mount Rainier

Site search

Login

Registration disabled | Recover lost password?
Username
Password

Welcome, to our site! After living for some time in Israel and then in the UK we've now moved to Germany. We'd like to share our experiences with you. We hope you have as much fun reading as we have writing.

Quote

Categories

Archive

March 2021
S M T W T F S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Van snowboots naar sandalen…

Tja… daar sta je dan de ene dag nog sneeuw te scheppen in je spiksplinternieuwe snowboots…en een dag of twee later slenter je rond op sandalen…
Zoals sommigen van jullie al weten gaat een van mijn beste (en oudste! we zijn al bijna 20 jaar bevriend!) vriendinnen over een week trouwen…in Costa Rica!! En ik ben haar getuige, dus moet ik er natuurlijk wel bij zijn! (Alsof we het zouden hebben willen missen als dat niet het geval was geweest!) Hoe dan ook, dat is de reden dat we op donderdag 16 februari naar San Jose zijn afgereisd, iets meer dan 2 weken voor ‘D-Day’. Omdat je niet iedere dag de gelegenheid krijgt deze kant van de wereld te bezoeken, hadden we onmiddellijk besloten dat we er meteen maar een echte vakantie van zouden maken, vandaar onze twee weken te vroege aankomst. Nadat we enkele suggesties van Renée hadden bekeken besloten we ons verblijf in Costa Rica te combineren met een paar dagen in Nicaragua. Nicaragua is het noordelijke buurland van Costa Rica en hoewel je er ook naar toe kunt vliegen, is de afstand ook goed via de weg te overbruggen. Wij kozen voor de weg, zodat we ook meteen de gelegenheid zouden hebben wat te zien van het land waar we doorheen reisden. Dus na slechts een dag in San Jose namen we de bus naar Granada. De bustocht was een avontuur op zich. De bus was groot, met veel ruimte rond de stoelen en de stoelen zelf waren heerlijk zacht dus we namen met goede gevoelens plaats…maar toen begon de bus te rijden… Wegen in Costa Rica zijn niet van het type ‘Autoroute du Souleil’. Hoewel de route die we namen geasfalteerd was (geen landwegen of iets dergelijks) zaten er overall kuilen en hobbels in de weg. Onze eerste gedachte was natuurlijk ‘wat een geluk dat die stoelen zo lekker zacht zijn!’…ja heel fijn, vooral omdat de vering in de stoelen ook fantastisch was. Oh ja, en de rugleuning kon met HEEL weinig druk lekker naar achteren worden geduwd (geen knoppen om op te duwen of zo). Dus stel je het volgende voor: bij iedere hobbel of kuil in de weg (en er zijn er veel) werden we ofwel omhoog, ofwel achteruit ofwel vooruit gelanceerd… yep, zachte stoelen, dus zachte landing, maar toch…hiervoor hadden zo ongeveer vlieglessen nodig!! :D
Maar goed, uiteindelijk bereikten we Granada, zonder echte problemen. De grensovergang was nog wel even interessant: iedereen de bus uit om paspoorten te laten controleren en stempels te laten zetten, zodat we Costa Rica konden verlaten; dan terug de bus in tot aan het bagage-controle-punt van Nicaragua, waar ze naar je backpack kijken en denken ‘mwa, te veel werk’ en je bagage goedkeuren om mee te nemen naar Nicaragua; daarna verzamelt iemand van het busbedrijf alle paspoorten en de grensbelasting (of misschien was het zijn fooi :wink: ?) om er dan mee te verdwijnen om stempels erin gezet te krijgen om Nicaragua in te komen. Alles bij elkaar een uur vol van vraagtekens, onzekerheden en lessen geleerd. Vanaf de bushalte in Granada wisten we het hotel te voet te vinden. Granada is niet zo heel groot, dus we vonden het snel. Het hotel, genaamd Con Corazon is in feite een soort stichting, opgezet door twee Nederlanders, die, met de hulp van een groep investeerders, het hotel gebouwd hebben, om zo hun liefde voor de regio te combineren met hun ambitie om iets voor diezelfde regio te doen. Het resultaat: een prachtig hotel, met een eenvoudige elegantie die je gewoon de adem beneemt. En alle opbrengsten, ja 100%!! worden gestoken in het verbeteren van de scholing van kinderen in Nicaragua. Het hotel wordt gemanaged door een groep Nederlanders die om de beurt een paar jaar hun baan en hun leven op stop zetten om van hun spaargeld te leven in Nicaragua, zodat ze hun opbrengsten niet hoeven te besteden aan hoge management salarissen. Een prachtig concept, in een prachtige omgeving…dankjewel Renée voor deze fantastische tip! Ik noemde eerder de eenvoudige elegantie van het hotel…foto’s kunnen het niet echt overbrengen, dus ik zal het proberen uit te leggen. Laten we beginnen met de kamers, de vloer is een simpele betonnen vloer, MAAR er is een prachtig hart in getekend. De enkele meubelstukken die er staan (bed, houten bankje, nachtkastje en een paar planken tegen de muur als bergruimte) zijn simpel, maar in de directe omgeving gemaakt, met kleurrijke stoffen, en liefdevol bewerkt hout. Ontbijt en indien gewenst diner vinden plaats in een soort van centrale binnenplaats. In het midden van deze binnenplaats groeien allerlei exotische bloemen en planten, de stoelen en tafels zijn van dezelfde prachtige, eenvoudige stijl als het meubilair in de kamers. In een hoek hangen enkele hangmatten, een gigantische schommel en er staat een levensgroot schaakspel. En het ontbijt zelf…geen overvolle buffetten, of grote hoeveelheden voedsel die niet op gaan. Elke tafel krijgt een eigen set voor de maaltijd: muesli, yoghurt, wat vers fruit, per persoon een broodje, boter, jam en pindakaas. Wederom eenvoudig, maar goed en meer dan voldoende.
De eerste twee dagen verkenden we op eigen houtje het stadje. Granada heeft nog steeds een flink aantal gebouwen die getuigen van ‘betere’, rijkere koloniale dagen. Het contrast tussen deze monumentale gebouwen en de omringende gebouwen is enorm. De meeste gebouwen zijn laag, één misschien twee verdiepingen. Vele zijn niet geweldig onderhouden (begrijpelijk, daar het de helft van het jaar VEEL regent, waardoor onderhoud een behoorlijke uitdaging wordt). Zelfs de meer monumentale gebouwen worden ofwel net gerenoveerd, zijn recent gerenoveerd of moeten (opnieuw) gerenoveerd worden. MAAR, de sfeer is hartverwarmend, het leven wordt op straat geleefd, mensen zijn vriendelijk (ook al is het moeilijk communiceren als je geen Spaans spreekt) en iedere straathoek straalt van de mogelijkheden. Het moeilijkste om te begrijpen zijn de delen die toch echt onder de noemer krottenwijk vallen, maar dan geen krottenwijk in de zin van teveel krotten en teveel mensen op een te kleine oppervlakte, met magere kinderen met te dikke buiken. Nee, hoewel de onderkomens toch echt meer krot zijn dan wat anders, is er ruimte tussen de verschillende onderkomens, sommige hebben prachtige tuintjes aangelegd, de kinderen zijn nota bene mollig en zeker de helft van de krotten heeft een schotelantenne op het dak staan.
Het hoogtepunt van deze twee dagen was een chocolade-workshop. In 1,5 uur werd ons geleerd hoe chocolade gemaakt wordt. Beginnend met de cacaovrucht, via de fermentatie van de cacaobonen naar het drogen van de bonen, dan het roosteren (wat we zelf mochten doen), het verwijderen van het schilletje van de cacaoboon (terwijl de bonen nog heet zijn! Ik heb er mijn vingers natuurlijk aan verbrand!), dan het malen van de cacao tot een pasta ontstaat, die als basis dient voor ofwel chocolade drankjes of de daadwerkelijke chocolade. Tijdens de workshop maakten we zelf de chocolade drank een keer zoals de Maya’s dat deden, een keer zoals de Azteken, en een keer zoals de Spanjaarden dat deden. De Azteekse versie bevatte chili, wat het een beetje te scherp maakte voor de meeste onder ons, maar de beide andere versies waren eigenlijk best lekker. Met dezelfde pasta die de basis vormde voor de drankjes, worden ook de chocolade repen gemaakt. De laatste stappen in dit proces duren vrij lang, dus we kregen wat verder voorbereidde chocolade en wat ingrediënten om er doorheen te mixen. Emanuël maakte een rum reep, ik voegde amandelen toe. Deze chocolade-mixen werden in een vormpje geduwd en in de koelkast gelegd om de volgende de dag te worden opgehaald.
De volgende twee dagen reisden we in de omgeving rond met onze gids Jimmy the Man. Jimmy komt uit de regio en wordt door twee Nederlanders gesteund in zijn pogingen een beter leven voor zichzelf op te bouwen. Die twee Nederlanders helpen meerdere bewoners uit de regio bij het starten van hun eigen bedrijfjes, door ze te helpen bij het opzetten van een business plan. Jimmy heeft inmiddels al voldoende mensen rondgeleid om voldoende geld te hebben voor aanvullende educatie, een telefoon en een computer en nu is hij aan het sparen voor een eigen auto. Op onze eerste dag met Jimmy startten we met de Mombacho vulkaan, een grote vulkaan die over Granada uitkijkt. De top van deze slapende vulkaan wordt vrijwel altijd omringd door wolken. Dit betekent dat een groot deel van de top nauwelijks zichtbaar is vanuit de stad, omdat het verborgen zit in een wolk. Rondwandelen in dat deel is raar. Het grootste deel van de tijd zie je niets anders dan het regenwoud dat je omringd, constant druppelend van het vocht in de wolk. En dan, plotseling, lost een stuk van de wolk op, de zon kan je bereiken (wat de temperatuur zo’n 5 tot 10 graden doet stijgen!) en ineens heb je een prachtig uitzicht over Granada, het Meer van Nicaragua en de eilandjes Las Isletas.
Een stuk lager op diezelfde vulkaan maakten we gebruik van de mogelijkheid om de bovenste laag van het woud te bewonderen… Dit is heel populair in Costa Rica en Nicaragua, er wordt overal mee geadverteerd. Wat ze doen is, ze bouwen platformen hoog in de bomen en spannen kabels ertussen. Dan hijsen ze je in zo’n klimharnas, haken je aan een van die kabels en…sturen je naar het volgende platform. De helden onder ons kregen de keus om als ‘Superchico (of chica) te gaan, of ondersteboven…en ja, Emanuël heeft beide versies uitgeprobeerd! (ik zal eerlijk toegeven, ik was de enige die geen van beide heeft uitgeprobeerd…). Foto’s die de boel verduidelijken volgen binnenkort… Nog iets verder naar beneden op de vulkaan kregen we een heerlijke lunch voorgeschoteld, gevolgd door een rit te paard door de omgeving. Mijn paard, Rossio was heel lief en luisterde heel goed, dus mijn rit was heerlijk en gemakkelijk. Emanuël daarentegen, kon bijna meelopen met zijn paard, dus zijn rit was iets minder comfortabel. De rit bracht ons langs verschillende plantages: koffie, banaan, etc. Verder zagen we een aantal voorbeelden van fruit dat hier gewoon in het wild groeit, en probeerden er zelfs eentje van; een kleine vrucht, met de naam ‘Cas’, iets groter dan een pruim, erg hard met een smaak die een combinatie is van een Granny Smith appel en een citroen. Tegen de tijd dat we terug waren was het tijd om ons richting Las Isletas te begeven, ook wel dochters van Mombacho genoemd, omdat ze door een van de uitbarstingen van de Mombacho vulkaan ontstaan zijn. Het begin of het einde van de dag zijn de beste momenten om Las Isletas te bezoeken, omdat de vogels dan het meest zichtbaar zijn. Gedurende de dag zijn ze weg van de eilandjes, of zoeken ze de koelte van de begroeiing op. We kwamen er net op tijd aan om een rondvaart van een uurtje te doen, net voor de schemering. Las Isletas is een verzameling van ongeveer 360 eilandjes in het Meer van Nicaragua, vlak bij Granada. Op veel van de eilandjes zijn huizen gebouwd, waarvan sommige in privé bezit zijn en andere bestemd zijn voor toeristen, ingericht als restaurant of vakantiehuisje. Andere eilanden zijn niet bebouwd, maar hebben wel degelijk bewoners. Zo wordt één van de eilandjes bewoond door 5 apen, die zeer gewend zijn aan bezoekjes van toeristen. Zodra een boot in de buurt komt proberen ze takken te vinden die zo ver mogelijk het water in reiken, in de verwachting daar vanuit de boot gevoerd te worden. Wij waren natuurlijk goed voorbereid en voerden de aapjes een ‘zeer gezonde’ mueslireep. Op een ander eiland staan twee bomen die een thuis bieden aan een heleboel witte vogels, tot ze er uit zien als een of andere vreemde versie van een kerstboom. Een andere typische vogel voor deze delen van de wereld is de Oropendola, of pendulum vogel. De mannelijke Oropendola bouwt traanvormige nesten, die aan boomtakken hangen. De vrouwtjes kiezen hun mannetje door het beste (grootste) nest zoeken. De bomen waarin ze hun nesten bouwen zijn gemakkelijk te herkennen, want ook deze bomen zien eruit als een (andere) vreemde versie van een kerstboom. De vogels zijn grotendeels zwart, maar met een fel gele staart. De eerste keer dat ik er een zag dacht ik dat het een gewone kraai was of zo, totdat ik de staart zag…
Onze tweede dag met Jimmy bracht ons naar een andere vulkaan, genaamd Masaya. Deze vulkaan heeft een actievere krater, waaruit stinkende rook opstijgt (waar de Mombacho vulkaan, inclusief krater geheel begroeid is met vegetatie). Zowel de Mombacho als de Masaya vulkaan maken deel uit een keten van vulkanen die zich uitstrekt over het hele continent. Onderdeel van die keten zijn actieve, slapende en dode vulkanen, maar ook krater lagunes. Nadat Emanuël en Jimmy een wandeling hadden gemaakt over de rand van de naast de Masaya liggende dode vulkaan, reden we verder naar zo’n lagune. Op onze weg daarnaartoe maakten we een korte stop voor een smoothie (in de geweldigste set stoelen en tafel ooit!! zie foto’s) en om een rondje te maken over de lokale markt. Vandaaruit reden we eerst naar een uitkijkpunt, aan de bovenste rand van de krater waarin de lagune zich bevindt. Daar hadden we een heerlijke lunch inclusief ‘gallo pinto’, het voornaamste ontbijt en lunch gerecht in deze omgeving. Gallo pinto is een mix van rijst, bonen en kruiden, waarbij de kruiden afhangen van de regio of de persoon die het gerecht bereidt. Na de lunch vervolgden we onze weg naar de oever van de lagune, waar we een uurtje of twee heerlijk relaxten en lazen.
Hoezeer we ook genoten hadden van Granada, de volgende dag was het tijd om terug te reizen naar San Jose. Wederom een reis van acht uur, dit keer met minder verende stoelen, maar ook met minder beenruimte en helaas een zieke passagier. Maar we kwamen waar we wezen moesten en vonden onze weg naar het hotel dat Renée voor ons geregeld had. De volgende dagen zouden druk worden met de voorbereidingen voor de POCHO, maar daarover vertel ik jullie alles in de volgende post!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.