life2gether.nl

Al weer meer dan 2 maanden geleden heb ik de belofte gedaan om de volgende post in het Duits te schrijven…in het teken van onze vakantie in Tscheltsch (Oostenrijk)… Ik moet zeggen…dat was toch moeilijker dan ik dacht! Maar het is me dan toch eindelijk gelukt! En waarom moest er dan perse een post in het Duits komen? Nou, ik heb het toch ook in het hebreeuws geprobeerd? Dus nu is er voor onze Duits sprekende vrienden ook een versie!
Dus…Tscheltsch… Als kind ben ik daar ieder jaar 4 tot 5 weken met mijn ouders en broer op vakantie geweest. Hoewel de meeste kinderen van onze leeftijd bij vakantie aan zon, zee en strand dachten, hadden wij het vooruitzicht van weken vol dagelijkse wandelingen. Nou zeg ik dat graag alsof het een straf was, maar iedereen die me kent weet dat we het er ieder jaar weer heel goed naar onze zin hadden. Elke wandeling was een nieuw avontuur. Of het nu de Steineckenalm was met zijn Speckplatte en de messen die Menno graag verzamelde, of de Gail met het ijzig koude water waar we dagenlang in speelden, of de vele bergtoppen waar we bij het kruis altijd een stempel konden verwachten die ons aan het einde van de vakantie een speld opleverden, het is ons altijd heel goed bevallen.
Maar al jaren gaan Menno en ik niet meer met onze ouders op vakantie. In 2004 was ik er voor het laatst en toen maar twee dagen en ook dat was de eerste keer sinds jaren. Ten ere van de 65ste verjaardag van mijn vader konden we ons nu echter verheugen op 10 dagen vakantie, pap en mam Wijckmans, Menno en Lian, Emanuel en Aukje, allemaal samen in Tscheltsch.
Op donderdag 21 mei vertrokken Emanuel en ik ’s morgens richting luchthaven. Onze vlucht bracht ons naar Klagenfurt, waar Paul en Wil ons al stonden op te wachten. We hadden Engeland achter ons gelaten in de veronderstelling dat het niet veel warmer dan 20 graden Celsius zou worden in Oostenrijk…werden echter verrast met temperaturen boven de 30! Geweldig!
Precies op tijd voor het avondeten kwamen we aan in Tscheltsch, waar Menno en Lian net een half uurtje eerder ook waren aangekomen.
Normaal is het zo dat die dingen waar we als kind erg van onder de indruk waren, nooit meer diezelfde indruk maken…als volwasse lijkt alles kleiner, normaler. Maar niet in Tscheltsch. Op de een of andere manier was ik er ook nooit zo van onder de indruk als kind, Tscheltsch was gewoon Tscheltsch. Nu leker de bergen echter hoger, het eten beter, het weer mooier en de mensen vriendelijker.
Dit jaar was er buitengewoon veel sneeuw gevallen, waardoor niet alle wandelingen toegankelijk waren. Belangrijkste was echter Steineckenalm. Menno had het al weken over niets anders dan zijn ‘Brettl Jause’, dus die zou hij krijgen ook. Daarom werd door Elfriede (onze gastvrouw) opgebeld met het verzoek om de hut te openen voor de Nederlanders!! Uiteindelijk zijn we er zelfs nog een tweede keer naar toe gegaan!
En zoals het met al het goede in het leven gaat, waren de 10 dagen natuurlijk veel te snel voorbij. Een paar wandelingen, een bezoek aan Lienz en het was al weer tijd voor de terugreis. Menno en Lian reden op 30 mei ‘s morgens weg. Paul en Wil brachten ons later diezelfde dag naar Klagenfurt. Maar wij hadden nog een laatste bezoek op de planning staan: aan Andrea! Voor ons als kinderen was het beste aan de vakantie in Tscheltsch altijd weer het feit dat we daar vrienden hadden. Elk jaar speelden we dagenlang met de kinderen Unterweger (van het pension). Dit jaar hadden we Martin en Thomas al in Tscheltsch gezien, maar Andrea nog niet. Andrea en haar man wonen vlakbij Klagenfurt, met hun 2 kinderen. En natuurlijk wilden wij hun nog even gauw bezoeken!
Maar daarna was het dan toch echt voorbij…