life2gether.nl

Daar zitten we dan, in Londen. Ons best aan het doen om weer gewend te raken aan het leven in dit deel van de wereld. Dat deel van de wereld waar alles gewoon sneller lijkt te gaan. Er zijn dagen dat ik het gevoel heb dat ik verslaafd kan raken aan de energie van de stad. En er zijn dagen dat ik terug verlang naar het meer relaxte tempo dat het leven in Israel leek te hebben.
Natuurlijk maakt het een groot verschil dat ik nu weer full time aan het werk ben. Ja, ik heb een baan gevonden. En nog een leuke ook! Sinds begin april ben ik verantwoordelijk voor de zakelijke relaties van een klein bedrijfje dat handgemaakte chocolaatjes produceert. En ja, dat betekent dat ik dagelijks een flinke dosis chocolade naar binnen werk.
Ook hebben we een apartement gevonden, net buiten London, maar binnen fietsafstand van ons werk. Het is een flink stuk kleiner dan wat we in Israel hadden, maar wel ook een heel stuk gezelliger. Onze woonkamer bestaat aan één kant helemaal uit ramen en het heeft uitzicht op de Thames.
Voor Emanuel is het leven ook een beetje drukker geworden. Allereerst heeft hij wat meer verantwoordelijkheden in zijn nieuwe positite; ten tweede…heeft hij nu een werkende vrouw. Lief als hij is, helpt hij met alle taken die ik voorheen op me nam… Vooral in de keuken… in plaats van een maaltijd kant en klaar voorgeschoteld te krijgen bij thuiskomst, is hij nu vaak degene die staat te koken! And ik geniet er van!!

Een van de grootste voordelen van wonen in Londen, is dat het een stuk dichter bij famillie en vrienden is. En dat dit verschil maakt heeft zich al bewezen. De eersten die op bezoek kwamen waren Menno en Lian (Aukje’s broer en zijn vriendin). Als verjaardagskadootje hadden we hen kaartjes gegeven voor een concert hier in Londen. Tijdens hun verblijf in Israel hadden ze ons kennis laten maken met de muziek van Jason Mraz, een erg goede muzikant. Omdat we zijn muziek allemaal zo graag horen, leek het ons een leuk idee om naar zijn concert te gaan.
Omdat London dus inderdaad zo dicht bij is, reden Menno en Lian op zaterdagmorgen hiernaar toe, bleven een nachtje en reden zondagmiddag weer terug. Het concert was op zaterdagavond, wat een paar uurtjes vrij liet om wat van Londen te zien. Alles bij elkaar een zeer geslaagd weekend!
Twee weken later (het paasweekend), kwamen onze ouders (allevier) onze kant op om de verjaardag van Emanuel te vieren. Vrijdag vroeg in de middag kwamen ze aan en ze bleven tot maandag. Meer dan genoeg tijd om Londen’s hoogtepunten te bekijken. Omdat we in ons apartement niet genoeg plaats hebben om hen te laten logeren, hadden ze een hotel net om de hoek geboekt. Het ontbijt vond bij ons plaats, lunch en diner daar waar we toevallig waren op het moment dat we trek kregen. Alweer een gezellig weekend!

Een paar dagen nadat onze ouders vertrokken waren, moest Emanuel er al weer vandoor voor een conferentie in Taiwan. Zoals inmiddels gebruikelijk had hij geregeld dat hij een paar dagen voor aanvang en een paar dagen na afloop van de conferentie de gelegenheid had Taipei en omgeving te verkennen. Alles bij elkaar een trip van iets meer dan een week. Voor mij betekende dat 2 weekenden in mijn up. Eén daarvan bracht ik uitermate lui door. Het andere bracht ik door in Tenterden, Kent. Dave, een goede vriend uit mijn Mondi dagen woont daar en hij had me uitgenodigd om zijn vrouw, Carole te ontmoeten, zijn huis te zien en bij te kletsen. Zaterdagmiddag stapte ik op de trein, zodat ik vroeg genoeg aan kwam om samen met Dave en Carole nog een kijkje te nemen op Sissinghurst, een prachtig landgoed, voordat we van een heerlijke turkse maaltijd genoten in Tenterden. Carole vond het maar niets dat ik zo laat nog alleen zou moeten terugreizen en had me daarom al uitgenodigd om te blijven logeren en zondag’s te blijven eten. En zo genoot ik die zondag van een traditionele ‘Sunday Roast’, heerlijk zelfgemaakt bij Dave en Carole. Maar niet voordat Dave en ik er op uit waren gegaan om Bateman te bezoeken, het voormalige huis van Rudyard Kipling, schrijver van Jungle Book.

Een paar dagen later keerde Emanuel terug naar Londen, met een jetlag en een heleboel prachtige foto’s. Hoewel we Emanuel’s verjaardag al gevierd hadden toen onze ouders er waren, had ik hem nog geen kadootje gegeven. Ik had hem gevraagd wat geduld te hebben, zodat ik zijn kadootje van mijn eigen nieuw verdiende geld kon kopen. En zo kwam het dus dat we het weekend na zijn terugkeer uit Taiwan alsnog zijn verjaardag vierden, lekker met zijn tweetjes. We namen onze fiets en vertrokken grofweg in de richting van Richmond Park. Onderweg maakten we korte tussenstops bij een marktje en een paar kleinere parkjes. Richmond Park is tamelijk groot en staat bekend om de herten die er leven. Wij fietsten naar het midden van het park, wandelden een stukje en zagen de herten op korte afstand langs komen. Wat later fietsen we weer in de richting van Brentford (thuis), met wederom een korte tussenstop, dit keer bij een grote kermis. Eenmaal thuis kleedden we ons gauw om en vertrokken weer, dit keer richting Chiswick, waar ik een reservering had gemaakt bij Tosa, een schattig Japans restaurant. Hoewel ik er niet helemaal zeker van ben hoeveel de serveerster daadwerkelijk verstond van wat we zeiden, slaagde ze er in ons te brengen wat we besteld hadden, wat ons een zeer goede maaltijd opleverde.
Er van uit gaande dat Londen wel goede bioscopen moet hebben, hadden we ook nog kaartjes gereserveerd voor een film…nou, dat was dus de enige teleurstelling van die dag…ongelooflijk wat een verschrikking!! Minstens één van de luidsprekers was kapot, er was geen surround systeem en in een poging dat allemaal te verhullen was de bass zo hard gezet dat het gewoon pijn deed. Verder was het scherm veel te klein en op verschillende plaatsen beschadigd. Nee, we zullen niet snel terugkeren naar een van cineworld bioscopen na deze ervaring.

En zo, ergens in die weken, is Londen ons nieuwe thuis geworden. We zijn gezegend geweest met prachtig weer, zodat we lekker iedere dag met de fiets naar het werk kunnen, slechts een enkele keer begeleid door een bui. Ons leven begint langaam aan weer een beetje normaal te worden…en dat is het moment waarop je je realiseert hoe ver van normaal ons leven was geworden. En hoe zeer je dan toch weer moet wennen aan normaal…
Maar het beste hadden we nog voor de boeg… Voor mijn vader’s 65ste verjaardag had hij ons allemaal (mij, Emanuel, Menno and Lian) gevraagd, om met hem en mijn moeder mee op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Toen Menno en ik nog klein waren, gingen we elk jaar, meestal 4 tot 5 weken naar dezelfde plek: Tscheltsch. En nu was de tijd aangebroken om er weer eens terug te keren voor een familievakantie… maar dat is voor de volgende keer…