De zondag begonnen we met een heerlijk huisgemaakt ontbijt, opgediend door de eigenaars Anne en Simon. Zij vormen een ontzettend vriendelijk koppel dat het voor elkaar krijgt hun huis te delen met zo veel gasten en toch vast te houden aan de huiselijke sfeer. Voordat we afscheid namen, legde Anne ons nog even uit hoe we op de Tor konden komen en vandaar naar het dorp en de ruines van de abdij.
De Tor is een heuvel net ten oosten van het dorp, met op de top een 14de eeuwse toren, het enige restant van een kapel die hier ooit stond. Maar de Tor wordt ook genoemd als het thuis van de Elfenkoning en als de plek waar de sluier tussen onze en hun of andere dimensies het dunste is. Andere theoriën houden rekening met de terassen op de hellingen en geloven dat het een eeuwenoud labyrinth is, gebouwd als eerbewijs aan de Godin.
En wie me goed kent weet dat het deze combinatie van christelijke en heidense monumenten is die me hier naar toe trok. Een fascinerende plek om te bezoeken en alles wat ik er van verwachte, hoewel misschien een beetje touristischer dan ik had gehoopt
Hoe dan ook, we wandelden de Tor op, waar we van het uitzicht genoten.Het was een gewelig heldere dag en het uitzicht was ongelooflijk. We wandelden weer naar beneden aan de andere kant van de heuvel en kwamen uit in het centrum van Glastonbury, waar we meteen richting de abdij doorliepen. Ik heb inmiddels heel wat kerken gezien, al is het maar tijdens mijn kunstgeschiedenis excursies, maar deze ruines van wat ooit een geweldige kathedraal moet zijn geweest, maakten meer indruk op me dan welke volledig intacte kerk ooit heeft gedaan. Ik zal eerlijk toegeven dat dat misschien ook wel een heel klein beetje beinvloed werd door de verhalen over Avalon…waarvan gezegd wordt dat het van hieruit te bereiken is…8)
Honger dreef ons uiteindelijk weg uit Glastonbury. We wilden eerst richting de kust en daar lunchen, in de hoop dat we nog een lekkere strandwandeling zouden kunnen maken, voordat we weer richting Bath zouden rijden, waar we wilden overnachten. In Burnham and Sea aten we ‘Cornish pastries’ waarna we doorreden naar Brean waar we Brean Down ontdekten, een rotsachtig halfeiland met aan de uiterste tip wat over is gebleven van Brean Down Fort, gebouwd aan het einde van de 19de eeuw, toen men zich zorgen maakte over de toegenomen grootte en macht van de Franse vloot. De dag was nog steeds zonnig en het uitzicht geweldig, dus we deden het lekker rustig aan voordat we weer terug gingen naar onze auto.
Vandaaruit was het nog maar een uurtje rijden naar Bath, waar we zonder moeite weer een Bed and Breakfast vonden. We werden in de richting van het stadcentrum gestuurd voor ons diner en aten een lekkere Italiaanse maaltijd (ook al was de tiramisu niet zo lekker als de mijne )

En zo bleef alleen de zondag nog over…en Bath. Met zijn natuurlijke warme bronnen is het gedurende verschillende periodes in de geschiedenis een belangrijke plek geweest. Gedurende Keltische tijden was er een schrijn, gewijd aan de Godin Sulis. De Romeinen zagen in Sulis de verpersoonlijking van hun godin Minerva en bouwden een thermencomplex en een tempel rond de warme bronnen en gaven de stad de naam Aquae Sulis. Uiteindelijk raakten de baden in verval, maar de warme bronnen bleven constant in gebruik. Tegen het begin van de 17de eeuw begonnen de bronnen de aandacht te trekken van aristocratische en zelfs koninklijke families en opgravingen ter voorbereiding van de bouw van nieuwe bad- en woonhuizen leidden uiteindelijk tot de herontdekking van de Romeinse baden.
We parkeerden de auto aan de rand van de stad en wandelden vandaaruit naar het centrum. Onderweg ontdekten we een leuk marktje, voordat we de kathedraal vonden, waarin we een kijkje namen. Vandaaruit vonden we onze weg naar de baden. Hoewel delen van het complex pas in recentere eeuwen zijn toegevoegd, of misschien juist daarom, geeft het complex een goed beeld van hoe de plek er uit moet hebben gezien in de hoogtijdagen van de baden. Korte filmpjes, maquettes van het complex, illustraties en een zeer grondige audiogids bieden alles wat verder nog nodig mocht zijn om in onze verbeelding terug te reizen in de tijd.
En het inspireerde ons… Van de oude baden gingen we rechstreeks naar het nieuwe thermencomplex, waar we twee heerlijke uren spendeerden in het water en de stoombaden. We sloten af in het zwembad op het dak, waar we genoten van de warmte van de zon op ons gezicht terwijl we heerlijk in het warme water dreven van het buitenbad.
Als afsluiting van het weekend reden we naar Reading, waar we uitgenodigd waren voor een etentje bij vrienden. Na een heerlijk maal en wat lessen in Engelse moppen en Dr Who, reden we het laatste stukje naar huis, waar we tevreden ons bedje in rolden.

We started the Sunday with a delicious home cooked breakfast, served by the owners Anne and Simon. They’re the sweetest couple, who manage to share their home with so many guests and still hold on to the homey atmosphere.
Anne explained us how we’d get to the Tor and down to the village and the Abbey, before we said our goodbyes.
The Tor is a hill just east of the current village, with at the top a 14th century tower, all that’s left of a chapel that once stood there. But it’s also been rumoured that the Tor is the home of the King of the Fairies and that here the veil between our and their or other dimensions is thinnest. Other theories take into account the terracing of the slopes of the hill and consider it to be an ancient labyrinth constructed to honour the ancient Goddess.
And those who know me well know that it’s this combination of Christian and Pagan sites that drew me here. A fascinating place to visit and everything I expected, albeit a little more touristy than I’d hoped
Anyway, we walked up the Tor, where we enjoyed the view of the surrounding country side. It was an amazingly bright day and the view was incredible. We walked back down the hill at the other side, to end up in the centre of Glastonbury, where we headed straight for the Abbey. I’ve seen my share of churches, if only as part of my art history excursions, but these ruins of a once magnificent cathedral impressed me more than any fully intact cathedral ever has. I’ll admit that it may have been influenced just a tiny bit by the stories of Avalon…suggested to have been accessible from these same grounds…8)
Hunger drove us eventually out of Glastonbury. We wanted to get to the coast and have lunch there, hoping to have a nice sea side stroll before heading to Bath, where we wanted to stay the night.
We had some Cornish pastries in Burnham on Sea, and then drove on to Brean where we discovered Brean Down, a rocky peninsula with at the tip what’s left of Brean Down fort, built at the end of the 19th century, when there were worries about the increased size and strength of the French navy. The day was still bright and the view amazing so we took our time before heading back to our car.
From there it was only an hour’s drive to Bath, where we easily found another Bed and Breakfast. We were pointed in the direction of the city centre for our dinner, where we enjoyed a lovely Italian meal (even though the tiramisu wasn’t as good as mine )

And that left only Sunday…and Bath. With its natural hot springs it has been a place of great importance during various stages in history. In Celtic times, there was a shrine dedicated to the Goddess Sulis. The Romans identified Sulis with Minerva and built a thermal complex and a temple around the hot springs, calling the city Aquae Sulis. Eventually the baths fell into decline, but the hot springs were continuously in use. By the beginning of 17th century the springs had begun to attract aristocratic and even royal families and building excavations for new bathing and housing facilities eventually led to the rediscovery of the roman baths.
We parked the car at the edge of the town centre and walked from there to the centre. On our way there we discovered a nice market before finding the cathedral where we had a look around. From there we continued to the baths. Although parts of the structure have been added only in recent centuries, or maybe because they have, the complex gives a very good feel of what the place must have looked like at the height of its bloom. Short films, models of the complex, illustrations and a very thorough audio guide provide whatever more we may need to let our imagination transport us back in time.
And it inspired us… From the old baths we went straight to the modern thermal complex, where we spent a wonderful two hours in the waters and steam baths. We finished in the rooftop pool, where we enjoyed the warmth of the sun on our face while floating in the warm water of the outside pool.
We ended our weekend in Reading where we were invited to have dinner with friends. After a lovely meal and some lessons in English jokes and Dr Who we drove the last bit home where we fell contentedly in our bed.

Ik heb ontslag genomen bij het chocolade bedrijfje, omdat het gewoon niet de juist plek was voor mij. Als gevolg daarvan ben ik een groot deel van augustus werkeloos geweest. Hoewel ik redelijk nerveus was over het feit dat ik ontslag had genomen, zonder een nieuwe baan in het vooruitzicht te hebben , is het allemaal erg goed op zijn plaats gevallen. Binnen een week had ik mijn eerste sollicitatie gepland staan… en voor het einde van de volgende had ik er nog 4 en een vervolg gesprek bij dat eerste bedrijf. Afgelopen week, pas de derde van mijn werkeloosheid, heb ik een baan aangeboden gekregen en geaccepteerd. Dit keer ga ik voor een luxe monturen-merk werken, waar ik de contactpersoon voor Nederlandse en Duitse klanten zal worden. En ik begin maandag al!! Dus duim voor me!!

In de tussentijd hebben we ook nog wat vrienden op bezoek gehad hier in Londen. Martijn, Martine en hun zoon Florian waren op vakantie in Engeland en kwamen op de terugweg nog even een nachtje langs in Londen. We waren het er allemaal over eens dat we in verband met de Mexicaanse griep maar liever de metro en het stadscentrum zouden vermijden, dus we besloten de zaterdag in Richmond Park door te brengen. Het was prachtig weer, dus we waren niet de enigen die op zo’n briljant idee waren gekomen… Gelukkig is het park gigantisch en wisten we een rustig pad te vinden en wandelden daar een goed deel van de namiddag. Natuurlijk konden we de verleiding van een korte pauze halverwege voor een ijsje niet weerstaan…
Ze vertrokken op zondag, rond het middaguur en dus maakten we alleen een korte wandeling langs de Thames die morgen. En dat bracht ons naar stukjes van onze onmiddellijke omgeving die we zelf nog niet eens hadden gezien!!

Alles bij elkaar hadden we nog steeds niet veel van de stad gezien. Nou, ik heb wat door de stad heen en weer gereisd op weg naar klantbezoeken…maar dat telt niet echt als de stad zien, toch? Een paar weken geleden besloten we dat we op zijn minst een goede bioscoop moesten zien te vinden. Zoals je je misschien herinnert (Leven in Londen) had onze eerste cinematische ervaring in London ons achtergelaten met een..nou ja , laten we zeggen een kater… Maar we waren er van overtuigd dat Londen meer te bieden zou moeten hebben. En dus gingen we dit keer niet voor lekker gemakkelijk kort bij huis, maar voor hip en in het centrum van Londen: Leicester Square. Daar zo bleek, hadden we de keuze tussen 4 bioscopen, allemaal op werpafstand van elkaar en allemaal met hun eigen Ben & Jerry’s ijssalonnetje!! Hier keken we dus de meest recente film van Harry Potter. En dit keer genoten we!! Maar dat zou ook wat te maken gehad kunnen hebben met Ben & Jerry’s…

Een andere ervaring waarvan we vonden dat we het toch niet mochten missen, was ‘the Proms’. Patrick, Emanuel’s baas, had ons gevraagd of we met nog een aantal andere collega’s wilden gaan. Nou, de meesten mensen weten wel dat Emanuel en ik alle twee geen echte fans zijn van klassieke muziek, maar we dachten dat het toch wel super moest zijn om eens een concert te hebben bijgewoond in de Royal Albert Hall. Gewoon om er eens geweest te zijn… En ik moet toegeven, het is een prachtig gezicht. En ik heb meer dan voldoende historische romans gelezen om me de dames en heren in groots uitgevoerde avondkledij voor te kunnen stellen. Iedereen doet zijn best om te zien wie met wie gekomen is, wie tegenover ze zit en wie wat draagt… Ja, al was het alleen daar voor, het was de moeite zeker waard.

En dan onze meest recente uitstapje. Ongeveer een week geleden zijn we naar de grootste wijngaard van Engeland geweest!! Ja, een wijngaard in Engeland Blijkbaar zijn er zo’n 365!! En Denbies is daarvan de grootste. Het bleek nog niet zo gemakkelijk om daar te komen, want natuurlijk waren er juist die dag onderhoudswerkzaamheden aan een deel van ons traject. Maar we wisten er te komen en troffen wat vrienden. Na een ronde wijn proeven (ik heb dat deel overgeslagen) hebben we een Disney-achtige tour genomen door de wijngaard, waarbij we continue werden blootgesteld aan allerlei overbodige informatie, zoals welke beroemdheden op het landgoed hebben gewoond of hoeveel verschillende counties te zien zijn vanaf het landgoed.… Maar ondanks dat was het toch erg leuk. En blijkbaar zijn de wijnen ook helemaal zo slecht nog niet!

I quit my job at the chocolate company, because it just wasn’t right for me. As a consequence I’ve been unemployed most of August. Although I felt quite nervous about quitting one job without already having the next one waiting , it worked out very well for me. Within a week I had my first interview scheduled…and before the end of the next I had 4 more and an invitation for a second interview at that first company. Last week, only the third of my unemployment, I’ve received an offer and accepted a job. This time I’ll be working for a luxury brand of eyewear, being the central point of contact for Dutch and German clients. And I’ll start on Monday!! So keep your fingers crossed for me!!

In the meantime we’ve also had some friends over here in London. Martijn, Martine and their son Florian had been spending their holiday in England and came over to London for a night on their way back home. We all agreed that with the fuss about the Mexican Flu we preferred to stay away from the tubes and the centre of London, so we decided to spend the Saturday in Richmond Park. It was a beautiful day, so we weren’t the only ones to come up with this brilliant idea… Thankfully the park is huge and we managed to find a nice and quiet path and walked around for a good part of the afternoon. Of course we couldn’t resist a little break for ice creams half way through…
They’d be leaving on Sunday, sometime around noon, so we only took a little stroll along the Thames that morning. And that took us to part of our immediate neighborhood we hadn’t even seen yet!!

All in all we still haven’t seen a lot of the city. Well, I’ve spent some time travelling through the city to and from client visits…but that’s not really seeing a city, now is it?
A couple of weeks ago we decided we had to at least find a good cinema. As you may remember (Living Life in London) our first cinematic experience in London had left us with…well, let’s call it a hangover… But we were convinced London should have better to offer. So this time we didn’t go for nice and comfy close to home, but for hip and in the centre of London: Leicester Square. There, it turned out, we had a choice of at least 4 cinema’s, within spitting distance from each other and all with their own Ben & Jerry’s ice cream shop!! So this is where we watched Harry Potter’s latest movie. And enjoyed it this time! But that might have been partly due to Ben & Jerry’s…

Another experience we felt we shouldn’t miss out on, was the Proms. Patrick, Emanuel’s boss, had asked us if we’d liked to go together with a few more colleagues. Well, most people know that neither Emanuel nor I are great fans of classical music, but we thought it’d be great to go to a concert in the Royal Albert Hall anyway. Just to have been there… And I have to admit, it’s a beautiful sight. And I’ve read my share of historical novels, so I could just picture ladies and gentlemen in elaborate evening dress strolling about. Everybody trying to see who’s with who, who’s in the box across from them and who’s wearing what… Yes if only for that, it was worth going…

And then our latest trip. About a week ago we went to the largest vineyard in England. Yes, a vineyard in England Apparently there are about 365!! And Denbies is the largest. It turned out to be a bit of a hassle to get there, because of course that day there were maintenance works on the tracks. But we got there and met with some friends. After a bit of wine tasting (I skipped that part) we took a Disney-type of tour through the vineyard, during which you are of course exposed to all sorts of superfluous information like which famous persons lived on the estate, or which counties you can see from the vineyard… But it was very nice nonetheless. And apparently the wines are not bad at all!

Een van de grootste voordelen van wonen in Londen, is dat het een stuk dichter bij famillie en vrienden is. En dat dit verschil maakt heeft zich al bewezen. De eersten die op bezoek kwamen waren Menno en Lian (Aukje’s broer en zijn vriendin). Als verjaardagskadootje hadden we hen kaartjes gegeven voor een concert hier in Londen. Tijdens hun verblijf in Israel hadden ze ons kennis laten maken met de muziek van Jason Mraz, een erg goede muzikant. Omdat we zijn muziek allemaal zo graag horen, leek het ons een leuk idee om naar zijn concert te gaan.
Omdat London dus inderdaad zo dicht bij is, reden Menno en Lian op zaterdagmorgen hiernaar toe, bleven een nachtje en reden zondagmiddag weer terug. Het concert was op zaterdagavond, wat een paar uurtjes vrij liet om wat van Londen te zien. Alles bij elkaar een zeer geslaagd weekend!
Twee weken later (het paasweekend), kwamen onze ouders (allevier) onze kant op om de verjaardag van Emanuel te vieren. Vrijdag vroeg in de middag kwamen ze aan en ze bleven tot maandag. Meer dan genoeg tijd om Londen’s hoogtepunten te bekijken. Omdat we in ons apartement niet genoeg plaats hebben om hen te laten logeren, hadden ze een hotel net om de hoek geboekt. Het ontbijt vond bij ons plaats, lunch en diner daar waar we toevallig waren op het moment dat we trek kregen. Alweer een gezellig weekend!

Een paar dagen nadat onze ouders vertrokken waren, moest Emanuel er al weer vandoor voor een conferentie in Taiwan. Zoals inmiddels gebruikelijk had hij geregeld dat hij een paar dagen voor aanvang en een paar dagen na afloop van de conferentie de gelegenheid had Taipei en omgeving te verkennen. Alles bij elkaar een trip van iets meer dan een week. Voor mij betekende dat 2 weekenden in mijn up. Eén daarvan bracht ik uitermate lui door. Het andere bracht ik door in Tenterden, Kent. Dave, een goede vriend uit mijn Mondi dagen woont daar en hij had me uitgenodigd om zijn vrouw, Carole te ontmoeten, zijn huis te zien en bij te kletsen. Zaterdagmiddag stapte ik op de trein, zodat ik vroeg genoeg aan kwam om samen met Dave en Carole nog een kijkje te nemen op Sissinghurst, een prachtig landgoed, voordat we van een heerlijke turkse maaltijd genoten in Tenterden. Carole vond het maar niets dat ik zo laat nog alleen zou moeten terugreizen en had me daarom al uitgenodigd om te blijven logeren en zondag’s te blijven eten. En zo genoot ik die zondag van een traditionele ‘Sunday Roast’, heerlijk zelfgemaakt bij Dave en Carole. Maar niet voordat Dave en ik er op uit waren gegaan om Bateman te bezoeken, het voormalige huis van Rudyard Kipling, schrijver van Jungle Book.

Een paar dagen later keerde Emanuel terug naar Londen, met een jetlag en een heleboel prachtige foto’s. Hoewel we Emanuel’s verjaardag al gevierd hadden toen onze ouders er waren, had ik hem nog geen kadootje gegeven. Ik had hem gevraagd wat geduld te hebben, zodat ik zijn kadootje van mijn eigen nieuw verdiende geld kon kopen. En zo kwam het dus dat we het weekend na zijn terugkeer uit Taiwan alsnog zijn verjaardag vierden, lekker met zijn tweetjes. We namen onze fiets en vertrokken grofweg in de richting van Richmond Park. Onderweg maakten we korte tussenstops bij een marktje en een paar kleinere parkjes. Richmond Park is tamelijk groot en staat bekend om de herten die er leven. Wij fietsten naar het midden van het park, wandelden een stukje en zagen de herten op korte afstand langs komen. Wat later fietsen we weer in de richting van Brentford (thuis), met wederom een korte tussenstop, dit keer bij een grote kermis. Eenmaal thuis kleedden we ons gauw om en vertrokken weer, dit keer richting Chiswick, waar ik een reservering had gemaakt bij Tosa, een schattig Japans restaurant. Hoewel ik er niet helemaal zeker van ben hoeveel de serveerster daadwerkelijk verstond van wat we zeiden, slaagde ze er in ons te brengen wat we besteld hadden, wat ons een zeer goede maaltijd opleverde.
Er van uit gaande dat Londen wel goede bioscopen moet hebben, hadden we ook nog kaartjes gereserveerd voor een film…nou, dat was dus de enige teleurstelling van die dag…ongelooflijk wat een verschrikking!! Minstens één van de luidsprekers was kapot, er was geen surround systeem en in een poging dat allemaal te verhullen was de bass zo hard gezet dat het gewoon pijn deed. Verder was het scherm veel te klein en op verschillende plaatsen beschadigd. Nee, we zullen niet snel terugkeren naar een van cineworld bioscopen na deze ervaring.

En zo, ergens in die weken, is Londen ons nieuwe thuis geworden. We zijn gezegend geweest met prachtig weer, zodat we lekker iedere dag met de fiets naar het werk kunnen, slechts een enkele keer begeleid door een bui. Ons leven begint langaam aan weer een beetje normaal te worden…en dat is het moment waarop je je realiseert hoe ver van normaal ons leven was geworden. En hoe zeer je dan toch weer moet wennen aan normaal…
Maar het beste hadden we nog voor de boeg… Voor mijn vader’s 65ste verjaardag had hij ons allemaal (mij, Emanuel, Menno and Lian) gevraagd, om met hem en mijn moeder mee op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Toen Menno en ik nog klein waren, gingen we elk jaar, meestal 4 tot 5 weken naar dezelfde plek: Tscheltsch. En nu was de tijd aangebroken om er weer eens terug te keren voor een familievakantie… maar dat is voor de volgende keer…

One of the big advantages of living in London is that it’s a lot closer to family and friends. And that this does make a difference has already been proven. The first ones to visit were Menno and Lian (Aukje’s brother and his girlfriend). As a birthday present we’d given them tickets for a concert here in London. During their stay in Israel they’d introduced us to the music of Jason Mraz, a real good musician. We all liked his music so much, that we thought it would be fun to go and see his concert.
With London being so close, Menno and Lian drove over on Saturday morning, stayed overnight and left on Sunday afternoon. The concert was on Saturday evening, leaving a few hours on Saturday and a few on Sunday to have a look at London. All in all a great weekend!
Two weeks later (the Easter weekend), both our parents came over to celebrate Emanuel’s birthday. They arrived on Friday early afternoon and stayed until Monday, giving us plenty of time to see London’s highlights. Since we don’t have enough space at our apartment to have them sleep here, they booked a hotel just around the corner. Breakfast was at our place, lunch and dinner wherever we happened to be when we got hungry. Another very nice weekend!

Only a few days after our parents left, Emanuel had to go to Taiwan for a conference. As he usually does, he’d arranged to arrive a few days before and leave a few days after the conference, giving him the chance to see Taipei and the surrounding area. He’d be away for a little more than a week. For me, that meant two weekends on my own. One of them I spent being very lazy. The other I spent in Tenterden, Kent. Dave, a good friend from my Mondi days lives there, and he invited me over to meet his wife, Carole, see his house, and catch up. Saturday afternoon I took the train, arriving early enough to have a look at Sissinghurst, a beautiful estate, with Dave and Carole, before having a very nice Turkish meal in Tenterden. Carole didn’t feel happy about me traveling alone back to London so late in the evening, and had invited me to stay the night and have Sunday roast with them. So that weekend I enjoyed my first real English Sunday roast, deliciously homemade, with Dave and Carole. But not before Dave and I went out to see Bateman, once the home of Rudyard Kipling, writer of Jungle Book.

A couple of days later Emanuel returned to London, with a jetlag and lots of beautiful pictures. Although we’d already celebrated Emanuel’s birthday when our parents came over, I hadn’t yet given him his present. I’d asked him to be patient and give me time to buy his gift from my own, newly earned money. So the weekend after his return from Taiwan, we spent a day celebrating his birthday, with just the two of us. We took our bikes and cycled in the general direction of Richmond Park. On our way we stopped at a fair and a few smaller parks. Richmond Park is quite big, and well known for its deer. We cycled to the center of the park, took a little walk to a small lake and watched deer pass by within just a few feet. Later we cycled back in the direction of Brentford (home), taking a short stop at a really big fair in Richmond. Back home we changed and left again, headed to Chiswick, where I’d made a reservation at Tosa, a cute Japanese restaurant. Although I’m not sure how much the waitress understood from what we said, she managed to bring us what we ordered and we had a really good meal.
Assuming that London must have some really nice cinemas we’d also ordered tickets for a movie…well, that was to be the only disappointment of that day…unbelievable how horrible!! At least one of the speakers was broken, there was no surround system and to cover all that up they turned up the bass until it hurt. The screen was far too small and was damaged in several places. No, we will not be returning to any of the cineworld cinemas after that experience.

Sometime along those weeks, London has become our new home. We’ve been blessed with lots and lots of great weather, allowing us to cycle to work and back everyday, with only a shower once or twice so far. Life is slowly returning to normal, and that’s when you realize how far from normal our live had become. And how much you need to get used to normal…
But the best was yet to come… For my father’s 65th birthday he’d asked for all of us (me, Emanuel, Menno and Lian) to join him and my mother on a holiday to Austria. When Menno and I were kids we used to go there every year, usually 4 to 5 weeks, every year to the same place: Tscheltsch. And now we’d be going back for another family holiday…but that’s for next time…

Ergens tegen het einde van de zomer in 2008 begonnen een aantal opties levensvatbaar te worden. Vanaf het begin wisten we al dat als we zouden gaan, dat we dan begin 2009 zouden gaan. Maar pas in december begonnen onze plannen vaste vorm aan te nemen… rond de eerste februari zouden we naar Londen verhuizen. En hier zitten we dus, in het centrum van de stad, terwijl het langzaam begint te bezinken.

Ik ben al heel wat keren verhuisd sinds ik het ouderlijk nest heb verlaten, maar dit was toch wel de meest interessante keer!! We ontdekten dat het redelijk goedkoop is om pakketjes van Israel naar Londen te versturen met de normale post. Ze bieden een EMS service aan waarbij je pakket binnen 4 tot 5 dagen aankomt of ze verschepen het waarbij het 4 tot 6 weken duurt. Dus we begonnen dozen te verzamelen…en terwijl we een idee probeerden te krijgen van de hoeveelheid dozen die we nodig zouden hebben realiseerde ik me dat we toch heel wat spulletjes verzameld hadden tijdens ons verblijf in Israel. En dat deed me realiseren dat het misschien toch niet zo’n slecht idee zou zijn om een professioneel verhuisbedrijf te laten komen. En zo kwam het dat we op de 31ste December (het westerse nieuwjaar word niet echt gevierd in Israel) een vertegenwoordiger over de vloer hadden, om eens te kijken hoe we onze spullen naar Londen zouden kunnen verhuizen. En we kregen een aanbod om onze spulletjes op het eerst volgende schip te laten verschepen…dat op 5 januari zou vertrekken…wat betekende dat ze onze spulletjes op 1 januari zouden komen ophalen…
Dus in de middag van de 31ste zijn we begonnen met inpakken. We namen een pause in de vorm van een gezellig Sylvester dinner, wat de Israelische manier is om het westerse nieuwjaar toch een beetje te vieren. Op de eerste morgen van 2009 vervolgden we onze poging om onze spulletjes uit te zoeken. En rond het middaguur diezelfde dag zwaaiden we onze spulletjes al uit!

De volgende 4 weken vlogen in een flits voorbij. Emanuel had nog een hoop dingen op zijn werk die afgerond moesten worden en ik probeerde een start te maken met het zoeken naar werk in Londen. Al snel realiseerde ik me echter dat de meeste bedrijven niet geinteresseerd waren in iemand die nog niet in de UK was, dus focusde ik me op het aankleden van mijn CV, het registreren op verschillende websites voor werkzoekenden en op het uitzoeken van het soort banen dat beschikbaar is in deze economisch uitdagende tijden…

Tijdens onze laatste week in Israel regelden we het zo dat we onze vrienden konden zien, verschillende etentjes hadden en van iedereen afscheid konden nemen…pas toen begon het tot ons door te dringen…opnieuw stonden we op het punt een leven achter te laten en ergens anders helemaal opnieuw te beginnen. En hoewel het toch wel treurig was om zo veel vrienden achter te laten en hoewel het idee om niet langer in dit prachtige land te wonen ons al een gevoel van heimwee bezorgde, waren er ook de posititeve spanning om naar een zo bijzondere stad als Londen te gaan, het vooruitzicht van Emanuels nieuwe baan en de mogelijkheden voor een nieuwe baan voor mij.

Op 29 januari was het dan zo ver…die avond hadden we ons laatste sushi dinner in ons favoriete restaurant River en slechts enkele uren later zaten we op onze vlucht uit Israel. We hadden een kort weekend in Nederland gepland om even met onze families bij te kunnen kletsen voor ons vertrek naar Londen op de 2de februari. Maar bij aankomst die 2de februari op de luchthaven in Eindhoven stond ons een verassing te wachten… Herinner je je die dag dat het zo veel had gesneeuwd in de UK? Jaha…dat was die dag…dus onze vlucht werd geannuleerd. We werden omgeboekt naar de enige andere vlucht die dag, laat die avond, maar al tijdens de middag werd het duidelijk dat we helemaal niet naar Londen zouden kunnen komen die dag. Dus lieten we onze vlucht nog eens omboeken, dit keer naar dinsdag avond, in de hoop dat tegen die tijd alles weer onder controle zou zijn.

En zo kwamen we dus uiteindelijk op de avond van dinsdag 3 februari in Londen aan. Vanuit het vliegtuig konden we zien dat het grootste deel van het land nog onder de sneeuw verborgen ging, maar in de stad was de meeste sneeuw al weer weg. De rest van die week deden we ons best afspraken te regelen om naar apartementen te gaan kijken, deden we een poging een eerste idee te krijgen van onze omgeving en genoten we ervan dat we nu eindelijk weer iedereen om ons heen kunnen verstaan.

Inmiddels hebben we een heel aantal apartementen gezien en we hopen dat we tegen het einde van de maand een nieuw plekje hebben dat we ons thuis kunnen noemen. Ik heb inmiddels mijn eerste interview achter de rug en heb er nog twee gepland staan voor de volgende week. Wie weet kan ik ergens volgende maand ook weer aan het werk.

Ondertussen zullen we ons best doen jullie op de hoogte te houden. En hoewel ik zal doorgaan met het aanvullen van de informatie over Israel, zal ik op een gegeven moment ook beginnen met het toevoegen van info over Londen, misschien zelfs over de UK in het algemeen. En je zult nog meer veranderingen gaan zien zodra we een beetje meer gesettled zijn hier. Tot dan kun je genieten van een paar kleine toevoegingen die al zijn gedaan: kijk bijvoorbeeld eens naar Tel Aviv, als je een beter idee wilt krijgen van waarom we het daar zo heerlijk hebben gehad.