Zomer avonturen
Er is alweer een hoop gebeurd sinds onze vakantie in Oostenrijk.
Ik heb ontslag genomen bij het chocolade bedrijfje, omdat het gewoon niet de juist plek was voor mij. Als gevolg daarvan ben ik een groot deel van augustus werkeloos geweest. Hoewel ik redelijk nerveus was over het feit dat ik ontslag had genomen, zonder een nieuwe baan in het vooruitzicht te hebben 
, is het allemaal erg goed op zijn plaats gevallen. Binnen een week had ik mijn eerste sollicitatie gepland staan… en voor het einde van de volgende had ik er nog 4 en een vervolg gesprek bij dat eerste bedrijf. Afgelopen week, pas de derde van mijn werkeloosheid, heb ik een baan aangeboden gekregen en geaccepteerd. Dit keer ga ik voor een luxe monturen-merk werken, waar ik de contactpersoon voor Nederlandse en Duitse klanten zal worden. En ik begin maandag al!! Dus duim voor me!!
In de tussentijd hebben we ook nog wat vrienden op bezoek gehad hier in Londen. Martijn, Martine en hun zoon Florian waren op vakantie in Engeland en kwamen op de terugweg nog even een nachtje langs in Londen. We waren het er allemaal over eens dat we in verband met de Mexicaanse griep maar liever de metro en het stadscentrum zouden vermijden, dus we besloten de zaterdag in Richmond Park door te brengen. Het was prachtig weer, dus we waren niet de enigen die op zo’n briljant idee waren gekomen… 
Gelukkig is het park gigantisch en wisten we een rustig pad te vinden en wandelden daar een goed deel van de namiddag. Natuurlijk konden we de verleiding van een korte pauze halverwege voor een ijsje niet weerstaan… 
Ze vertrokken op zondag, rond het middaguur en dus maakten we alleen een korte wandeling langs de Thames die morgen. En dat bracht ons naar stukjes van onze onmiddellijke omgeving die we zelf nog niet eens hadden gezien!!
Alles bij elkaar hadden we nog steeds niet veel van de stad gezien. Nou, ik heb wat door de stad heen en weer gereisd op weg naar klantbezoeken…maar dat telt niet echt als de stad zien, toch? Een paar weken geleden besloten we dat we op zijn minst een goede bioscoop moesten zien te vinden. Zoals je je misschien herinnert (Leven in Londen) had onze eerste cinematische ervaring in London ons achtergelaten met een..nou ja , laten we zeggen een kater… Maar we waren er van overtuigd dat Londen meer te bieden zou moeten hebben. En dus gingen we dit keer niet voor lekker gemakkelijk kort bij huis, maar voor hip en in het centrum van Londen: Leicester Square. Daar zo bleek, hadden we de keuze tussen 4 bioscopen, allemaal op werpafstand van elkaar en allemaal met hun eigen Ben & Jerry’s ijssalonnetje!! Hier keken we dus de meest recente film van Harry Potter. En dit keer genoten we!! Maar dat zou ook wat te maken gehad kunnen hebben met Ben & Jerry’s… 
Een andere ervaring waarvan we vonden dat we het toch niet mochten missen, was ‘the Proms’. Patrick, Emanuel’s baas, had ons gevraagd of we met nog een aantal andere collega’s wilden gaan. Nou, de meesten mensen weten wel dat Emanuel en ik alle twee geen echte fans zijn van klassieke muziek, maar we dachten dat het toch wel super moest zijn om eens een concert te hebben bijgewoond in de Royal Albert Hall. Gewoon om er eens geweest te zijn… En ik moet toegeven, het is een prachtig gezicht. En ik heb meer dan voldoende historische romans gelezen om me de dames en heren in groots uitgevoerde avondkledij voor te kunnen stellen. Iedereen doet zijn best om te zien wie met wie gekomen is, wie tegenover ze zit en wie wat draagt… Ja, al was het alleen daar voor, het was de moeite zeker waard.
En dan onze meest recente uitstapje. Ongeveer een week geleden zijn we naar de grootste wijngaard van Engeland geweest!! Ja, een wijngaard in Engeland 
Blijkbaar zijn er zo’n 365!! En Denbies is daarvan de grootste. Het bleek nog niet zo gemakkelijk om daar te komen, want natuurlijk waren er juist die dag onderhoudswerkzaamheden aan een deel van ons traject. Maar we wisten er te komen en troffen wat vrienden. Na een ronde wijn proeven (ik heb dat deel overgeslagen) hebben we een Disney-achtige tour genomen door de wijngaard, waarbij we continue werden blootgesteld aan allerlei overbodige informatie, zoals welke beroemdheden op het landgoed hebben gewoond of hoeveel verschillende counties te zien zijn vanaf het landgoed.… Maar ondanks dat was het toch erg leuk. En blijkbaar zijn de wijnen ook helemaal zo slecht nog niet!
Posted: August 23rd, 2009 under Uncategorized.
Responses: none
Summer Adventures
A lot has happened since our holiday in Austria.
I quit my job at the chocolate company, because it just wasn’t right for me. As a consequence I’ve been unemployed most of August. Although I felt quite nervous about quitting one job without already having the next one waiting , it worked out very well for me. Within a week I had my first interview scheduled…and before the end of the next I had 4 more and an invitation for a second interview at that first company. Last week, only the third of my unemployment, I’ve received an offer and accepted a job. This time I’ll be working for a luxury brand of eyewear, being the central point of contact for Dutch and German clients. And I’ll start on Monday!! So keep your fingers crossed for me!!
In the meantime we’ve also had some friends over here in London. Martijn, Martine and their son Florian had been spending their holiday in England and came over to London for a night on their way back home. We all agreed that with the fuss about the Mexican Flu we preferred to stay away from the tubes and the centre of London, so we decided to spend the Saturday in Richmond Park. It was a beautiful day, so we weren’t the only ones to come up with this brilliant idea… Thankfully the park is huge and we managed to find a nice and quiet path and walked around for a good part of the afternoon. Of course we couldn’t resist a little break for ice creams half way through… 
They’d be leaving on Sunday, sometime around noon, so we only took a little stroll along the Thames that morning. And that took us to part of our immediate neighborhood we hadn’t even seen yet!!
All in all we still haven’t seen a lot of the city. Well, I’ve spent some time travelling through the city to and from client visits…but that’s not really seeing a city, now is it?
A couple of weeks ago we decided we had to at least find a good cinema. As you may remember (Living Life in London) our first cinematic experience in London had left us with…well, let’s call it a hangover… But we were convinced London should have better to offer. So this time we didn’t go for nice and comfy close to home, but for hip and in the centre of London: Leicester Square. There, it turned out, we had a choice of at least 4 cinema’s, within spitting distance from each other and all with their own Ben & Jerry’s ice cream shop!! So this is where we watched Harry Potter’s latest movie. And enjoyed it this time! But that might have been partly due to Ben & Jerry’s…
Another experience we felt we shouldn’t miss out on, was the Proms. Patrick, Emanuel’s boss, had asked us if we’d liked to go together with a few more colleagues. Well, most people know that neither Emanuel nor I are great fans of classical music, but we thought it’d be great to go to a concert in the Royal Albert Hall anyway. Just to have been there… And I have to admit, it’s a beautiful sight. And I’ve read my share of historical novels, so I could just picture ladies and gentlemen in elaborate evening dress strolling about. Everybody trying to see who’s with who, who’s in the box across from them and who’s wearing what… Yes if only for that, it was worth going…
And then our latest trip. About a week ago we went to the largest vineyard in England. Yes, a vineyard in England Apparently there are about 365!! And Denbies is the largest. It turned out to be a bit of a hassle to get there, because of course that day there were maintenance works on the tracks. But we got there and met with some friends. After a bit of wine tasting (I skipped that part) we took a Disney-type of tour through the vineyard, during which you are of course exposed to all sorts of superfluous information like which famous persons lived on the estate, or which counties you can see from the vineyard… But it was very nice nonetheless. And apparently the wines are not bad at all!
Posted: August 23rd, 2009 under Uncategorized.
Responses: none
Nostalgische Ferien
Schon wieder mehr als zwei Monat her habe Ich versprochen dass Ich die nächste Post aufs Deutsch schreibe…im Zeichen von unsere Ferien in Tscheltsch (Österreich)… Ich muss sagen…das ist schwieriger als Ich dachte! Aber Ich habe es doch endlich vollbracht! Und warum soll es dann unbedingt eine Post aufs Deutsch geben? Ach ja, Ich habe es doch auch Mal aufs Hebräisch versucht? Also jetzt auch einmal für unsere Deutsche Freunde!
Also Tscheltsch… Als Kind bin Ich da jedes Jahr 4 bis 5 Wochen mit meine Eltern und Bruder im Ferien gegangen. Obwohl meiste Kinder unseres Alters damals beim Gedanke an Ferien an Sonne, Meer und Strand dachten, hatten wir das Voraussicht von Wochen von tägliche Wanderungen. Und Ich mag das gerne sagen als ob das wie eine Strafe war, weil jeder der mich kennt, weißt das wir es jedes Jahr ganz gut genossen haben. Jede Wanderung war ein neues Abenteuer. Wäre es Steineckenalm mit seine Speckplatte und Metzer die Menno gerne sammelte, oder die Gail mit das eisig kalte Wasser wo wir Tagen lang spielten, oder eine der vielfältige Kofel wo wir beim Kreuz immer eine Stempel erwarten konnten die uns am Ende des Ferien neue Wandernadel brachten, es hat uns immer sehr gut gefallen.
Aber seit Jahren sind Menno und Ich nicht mehr mit unsere Eltern im Ferien gefahren. In 2004 war Ich das letzte Mal da, und das war nur für 2 Tage, und auch dann das erste Mal seit Jahre. Wegen die 65. Geburtstag meiner Vater hatten wir uns jetzt aber freuen können auf 10 Tage Ferien, Vater und Muter Wijckmans, Menno und Lian, Emanuel und Aukje, allen zusammen in Tscheltsch.
Am Donnerstag 21. Mai sind Emanuel und Ich am morgen Richtung Flughafen gegangen. Unsere Flucht bracht uns nach Klagenfurt, wo Paul und Wil uns schon erwarten. Wir hatten England hinter uns gelassen im Erwartung nicht mehr als 20 grad Celsius in Österreich zu erfahren…fanden aber Temperaturen höher als 30! 
Wunderbar!
Genau zeitlich für das Abendessen arrivierten wir in Tscheltsch, wo Menno und Lian vielleicht eine halbe Stunde früher auch angekommen waren. Normalerweise werden Sachen die uns als Kind beeindruckt haben, nie wieder eine gleiche Eindruck machen…als Erwachsene scheint alles kleiner, normaler. Aber nicht in Tscheltsch. Irgendwie hat mich das auch überhaupt nicht so beeindruckt als Kind, Tscheltsch war einfach Tscheltsch. Jetzt schienen die Bergen aber höher, das Essen besser, das Wetter schöner und die Leute freundlicher.
Dieses Jahr hatte es ungewöhnlich viel Schnee gegeben, also nicht alle Wanderungen waren zugänglich. Wichtigste war aber Steineckenalm. Menno hat schon Wochen gesprochen über seine Brettl Jause, also der sollte er kriegen. 
Daher würde von Elfriede (unsere Gastfrau) angerufen mit die Bitte um die Hütte zu öffnen für die Holländer!! Im Ende sind wir da sogar noch ein 2. Mahl zurück gegangen!
Und wie es mit alles Gute im Leben geht, waren die 10 Tage natürlich viel zu schnell vorbei. 
Ein paar Wanderungen, ein besuch an Lienz, und es war schon wieder Zeit für die Heimfahrt. Menno und Lian führten am 30. Mai am Morgen ab. Paul und Wil brachten uns später dieselben Tag Richtung Klagenfurt. Aber wir hatten noch ein letztes Besuch auf die Planung: an Andrea! Für uns als Kinder was das beste von die Ferien in Tscheltsch immer das wir da Freunde hatten. Jedes Jahr spielten wir Tagelang mit die Kinder Unterweger (vom Gasthaus). Dieses Jahr hatten wir Martin und Thomas schon in Tscheltsch gesehen, aber Andrea noch nicht. Andrea und Ihre Mann wohnen in der nähe von Klagenfurt, mit Ihre 2 Kinder. Und natürlich möchten wir die noch ganz kurz Mal besuchen!
Aber dann war es doch wirklich vorbei…
Posted: August 20th, 2009 under German, Our Life.
Responses: none
Nostalgische Vakantie
Al weer meer dan 2 maanden geleden heb ik de belofte gedaan om de volgende post in het Duits te schrijven…in het teken van onze vakantie in Tscheltsch (Oostenrijk)… Ik moet zeggen…dat was toch moeilijker dan ik dacht! Maar het is me dan toch eindelijk gelukt! En waarom moest er dan perse een post in het Duits komen? Nou, ik heb het toch ook in het hebreeuws geprobeerd? Dus nu is er voor onze Duits sprekende vrienden ook een versie!
Dus…Tscheltsch… Als kind ben ik daar ieder jaar 4 tot 5 weken met mijn ouders en broer op vakantie geweest. Hoewel de meeste kinderen van onze leeftijd bij vakantie aan zon, zee en strand dachten, hadden wij het vooruitzicht van weken vol dagelijkse wandelingen. Nou zeg ik dat graag alsof het een straf was, maar iedereen die me kent weet dat we het er ieder jaar weer heel goed naar onze zin hadden. Elke wandeling was een nieuw avontuur. Of het nu de Steineckenalm was met zijn Speckplatte en de messen die Menno graag verzamelde, of de Gail met het ijzig koude water waar we dagenlang in speelden, of de vele bergtoppen waar we bij het kruis altijd een stempel konden verwachten die ons aan het einde van de vakantie een speld opleverden, het is ons altijd heel goed bevallen.
Maar al jaren gaan Menno en ik niet meer met onze ouders op vakantie. In 2004 was ik er voor het laatst en toen maar twee dagen en ook dat was de eerste keer sinds jaren. Ten ere van de 65ste verjaardag van mijn vader konden we ons nu echter verheugen op 10 dagen vakantie, pap en mam Wijckmans, Menno en Lian, Emanuel en Aukje, allemaal samen in Tscheltsch.
Op donderdag 21 mei vertrokken Emanuel en ik ’s morgens richting luchthaven. Onze vlucht bracht ons naar Klagenfurt, waar Paul en Wil ons al stonden op te wachten. We hadden Engeland achter ons gelaten in de veronderstelling dat het niet veel warmer dan 20 graden Celsius zou worden in Oostenrijk…werden echter verrast met temperaturen boven de 30! Geweldig!
Precies op tijd voor het avondeten kwamen we aan in Tscheltsch, waar Menno en Lian net een half uurtje eerder ook waren aangekomen.
Normaal is het zo dat die dingen waar we als kind erg van onder de indruk waren, nooit meer diezelfde indruk maken…als volwasse lijkt alles kleiner, normaler. Maar niet in Tscheltsch. Op de een of andere manier was ik er ook nooit zo van onder de indruk als kind, Tscheltsch was gewoon Tscheltsch. Nu leker de bergen echter hoger, het eten beter, het weer mooier en de mensen vriendelijker.
Dit jaar was er buitengewoon veel sneeuw gevallen, waardoor niet alle wandelingen toegankelijk waren. Belangrijkste was echter Steineckenalm. Menno had het al weken over niets anders dan zijn ‘Brettl Jause’, dus die zou hij krijgen ook. Daarom werd door Elfriede (onze gastvrouw) opgebeld met het verzoek om de hut te openen voor de Nederlanders!! Uiteindelijk zijn we er zelfs nog een tweede keer naar toe gegaan!
En zoals het met al het goede in het leven gaat, waren de 10 dagen natuurlijk veel te snel voorbij. Een paar wandelingen, een bezoek aan Lienz en het was al weer tijd voor de terugreis. Menno en Lian reden op 30 mei ’s morgens weg. Paul en Wil brachten ons later diezelfde dag naar Klagenfurt. Maar wij hadden nog een laatste bezoek op de planning staan: aan Andrea! Voor ons als kinderen was het beste aan de vakantie in Tscheltsch altijd weer het feit dat we daar vrienden hadden. Elk jaar speelden we dagenlang met de kinderen Unterweger (van het pension). Dit jaar hadden we Martin en Thomas al in Tscheltsch gezien, maar Andrea nog niet. Andrea en haar man wonen vlakbij Klagenfurt, met hun 2 kinderen. En natuurlijk wilden wij hun nog even gauw bezoeken!
Maar daarna was het dan toch echt voorbij…
Posted: August 20th, 2009 under Dutch, Our Life.
Responses: none
Nostalgic Holidays
Already more than 2 moths ago I promised to write the next post in German as well…in honour of our holiday in Tscheltsch (Austria)… I have to say…it was harder than I thought! But in the end I managed to do it. And why did I really have to write a post in German? Well, haven’t I tried it once in Hebrew as well? So, for our German speaking friends, there’s this time also a German version.
So…Tscheltsch… As a kid I used to go on holiday there 4 to 5 weeks every year with my parents and my brother. Although most kids of our age, when thinking of their holiday, were thinking of sun, sea and beach, we had weeks of daily hikes to look forward to. 
And I like to say that as if it were a punishment, but everyone who knows me, knows that we enjoyed it a lot every year. Every hike was a new adventure. Whether it was Steineckenalm with its ‚Speckplatte’ and the knives Menno loved to collect, or the Gail with its ice cold water where we played for days, or the many mountain tops where at the cross we could always expect to find a stamp that would bring us a new pin at the end of the holiday, we always enjoyed it a lot.
But for years now Menno and I don’t go on holiday together with our parents anymore. I was there for the last time in 2004 and that was only for two days and even then it was the first time in years. Now however, we could look forward to celebrating my father’s birthday with 10 days of holiday, together with Mum and Dad Wijckmans, Menno and Lian, Emanuel and Aukje, all together in Tscheltsch.
On Thursday morning 21st May Emanuel and I left for the airport. Our flight brought us to Klagenfurt, where Paul and Wil where waiting for us. We’d left England, expecting no more than 20 degrees Celsius…were met however with temperatures of more than 30! Great!
Just in time for dinner we arrived in Tscheltsch, where Menno and Lian had arrived as well maybe half an hour earlier.
Usually things that impress us when we’re kids, fail to do so again…for the adult everything seems smaller, more normal. But not in Tscheltsch. Somehow it never really impressed me as a child anyway, Tscheltsch just was Tscheltsch. Now the mountains seemed higher, the food seemed better, the weather more beautiful and the people friendlier.
This year the area had suffered unusual amounts of snow, so not all hikes were accessible. Most important was Steineckenalm. Menno had been talking about his ‘Brettl Jause’ for weeks now, so he was going to get one! And so Elfriede (our hostess) called the hosts with the request to open up for the Dutch people!! Eventually we ended up going back a second time!
And like with all that’s good in life, the 10 days were over far too soon. A few hikes, a visit to Lienz and it was already time to go home again. Menno and Lian left on the morning of the 30th of May. Paul and Wil brought us to Klagenfurt later that same day. But we had one last visit planned: to Andrea! For us as kids the best thing about our holidays in Tscheltsch had always been the fact that we had friends there. Every year we played for days with the Unterweger kids (from the guesthouse). This year we’d already seen Martin and Thomas in Tscheltsch, but not Andrea. Andrea and her husband live near Klagenfurt, with their 2 kids. And of course we wanted to pay them a quick visit!
But after that it was really over…
Posted: August 20th, 2009 under English, Our Life.
Responses: none
Leven in Londen
Daar zitten we dan, in Londen. Ons best aan het doen om weer gewend te raken aan het leven in dit deel van de wereld. Dat deel van de wereld waar alles gewoon sneller lijkt te gaan. Er zijn dagen dat ik het gevoel heb dat ik verslaafd kan raken aan de energie van de stad. En er zijn dagen dat ik terug verlang naar het meer relaxte tempo dat het leven in Israel leek te hebben.
Natuurlijk maakt het een groot verschil dat ik nu weer full time aan het werk ben. Ja, ik heb een baan gevonden. En nog een leuke ook! Sinds begin april ben ik verantwoordelijk voor de zakelijke relaties van een klein bedrijfje dat handgemaakte chocolaatjes produceert. En ja, dat betekent dat ik dagelijks een flinke dosis chocolade naar binnen werk.
Ook hebben we een apartement gevonden, net buiten London, maar binnen fietsafstand van ons werk. Het is een flink stuk kleiner dan wat we in Israel hadden, maar wel ook een heel stuk gezelliger. Onze woonkamer bestaat aan één kant helemaal uit ramen en het heeft uitzicht op de Thames.
Voor Emanuel is het leven ook een beetje drukker geworden. Allereerst heeft hij wat meer verantwoordelijkheden in zijn nieuwe positite; ten tweede…heeft hij nu een werkende vrouw. Lief als hij is, helpt hij met alle taken die ik voorheen op me nam… Vooral in de keuken… in plaats van een maaltijd kant en klaar voorgeschoteld te krijgen bij thuiskomst, is hij nu vaak degene die staat te koken! And ik geniet er van!!
Een van de grootste voordelen van wonen in Londen, is dat het een stuk dichter bij famillie en vrienden is. En dat dit verschil maakt heeft zich al bewezen. De eersten die op bezoek kwamen waren Menno en Lian (Aukje’s broer en zijn vriendin). Als verjaardagskadootje hadden we hen kaartjes gegeven voor een concert hier in Londen. Tijdens hun verblijf in Israel hadden ze ons kennis laten maken met de muziek van Jason Mraz, een erg goede muzikant. Omdat we zijn muziek allemaal zo graag horen, leek het ons een leuk idee om naar zijn concert te gaan.
Omdat London dus inderdaad zo dicht bij is, reden Menno en Lian op zaterdagmorgen hiernaar toe, bleven een nachtje en reden zondagmiddag weer terug. Het concert was op zaterdagavond, wat een paar uurtjes vrij liet om wat van Londen te zien. Alles bij elkaar een zeer geslaagd weekend!
Twee weken later (het paasweekend), kwamen onze ouders (allevier) onze kant op om de verjaardag van Emanuel te vieren. Vrijdag vroeg in de middag kwamen ze aan en ze bleven tot maandag. Meer dan genoeg tijd om Londen’s hoogtepunten te bekijken. Omdat we in ons apartement niet genoeg plaats hebben om hen te laten logeren, hadden ze een hotel net om de hoek geboekt. Het ontbijt vond bij ons plaats, lunch en diner daar waar we toevallig waren op het moment dat we trek kregen. Alweer een gezellig weekend!
Een paar dagen nadat onze ouders vertrokken waren, moest Emanuel er al weer vandoor voor een conferentie in Taiwan. Zoals inmiddels gebruikelijk had hij geregeld dat hij een paar dagen voor aanvang en een paar dagen na afloop van de conferentie de gelegenheid had Taipei en omgeving te verkennen. Alles bij elkaar een trip van iets meer dan een week. Voor mij betekende dat 2 weekenden in mijn up. Eén daarvan bracht ik uitermate lui door. Het andere bracht ik door in Tenterden, Kent. Dave, een goede vriend uit mijn Mondi dagen woont daar en hij had me uitgenodigd om zijn vrouw, Carole te ontmoeten, zijn huis te zien en bij te kletsen. Zaterdagmiddag stapte ik op de trein, zodat ik vroeg genoeg aan kwam om samen met Dave en Carole nog een kijkje te nemen op Sissinghurst, een prachtig landgoed, voordat we van een heerlijke turkse maaltijd genoten in Tenterden. Carole vond het maar niets dat ik zo laat nog alleen zou moeten terugreizen en had me daarom al uitgenodigd om te blijven logeren en zondag’s te blijven eten. En zo genoot ik die zondag van een traditionele ‘Sunday Roast’, heerlijk zelfgemaakt bij Dave en Carole. Maar niet voordat Dave en ik er op uit waren gegaan om Bateman te bezoeken, het voormalige huis van Rudyard Kipling, schrijver van Jungle Book.
Een paar dagen later keerde Emanuel terug naar Londen, met een jetlag en een heleboel prachtige foto’s. Hoewel we Emanuel’s verjaardag al gevierd hadden toen onze ouders er waren, had ik hem nog geen kadootje gegeven. Ik had hem gevraagd wat geduld te hebben, zodat ik zijn kadootje van mijn eigen nieuw verdiende geld kon kopen. En zo kwam het dus dat we het weekend na zijn terugkeer uit Taiwan alsnog zijn verjaardag vierden, lekker met zijn tweetjes. We namen onze fiets en vertrokken grofweg in de richting van Richmond Park. Onderweg maakten we korte tussenstops bij een marktje en een paar kleinere parkjes. Richmond Park is tamelijk groot en staat bekend om de herten die er leven. Wij fietsten naar het midden van het park, wandelden een stukje en zagen de herten op korte afstand langs komen. Wat later fietsen we weer in de richting van Brentford (thuis), met wederom een korte tussenstop, dit keer bij een grote kermis. Eenmaal thuis kleedden we ons gauw om en vertrokken weer, dit keer richting Chiswick, waar ik een reservering had gemaakt bij Tosa, een schattig Japans restaurant. Hoewel ik er niet helemaal zeker van ben hoeveel de serveerster daadwerkelijk verstond van wat we zeiden, slaagde ze er in ons te brengen wat we besteld hadden, wat ons een zeer goede maaltijd opleverde.
Er van uit gaande dat Londen wel goede bioscopen moet hebben, hadden we ook nog kaartjes gereserveerd voor een film…nou, dat was dus de enige teleurstelling van die dag…ongelooflijk wat een verschrikking!! Minstens één van de luidsprekers was kapot, er was geen surround systeem en in een poging dat allemaal te verhullen was de bass zo hard gezet dat het gewoon pijn deed. Verder was het scherm veel te klein en op verschillende plaatsen beschadigd. Nee, we zullen niet snel terugkeren naar een van cineworld bioscopen na deze ervaring.
En zo, ergens in die weken, is Londen ons nieuwe thuis geworden. We zijn gezegend geweest met prachtig weer, zodat we lekker iedere dag met de fiets naar het werk kunnen, slechts een enkele keer begeleid door een bui. Ons leven begint langaam aan weer een beetje normaal te worden…en dat is het moment waarop je je realiseert hoe ver van normaal ons leven was geworden. En hoe zeer je dan toch weer moet wennen aan normaal…
Maar het beste hadden we nog voor de boeg… Voor mijn vader’s 65ste verjaardag had hij ons allemaal (mij, Emanuel, Menno and Lian) gevraagd, om met hem en mijn moeder mee op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Toen Menno en ik nog klein waren, gingen we elk jaar, meestal 4 tot 5 weken naar dezelfde plek: Tscheltsch. En nu was de tijd aangebroken om er weer eens terug te keren voor een familievakantie… maar dat is voor de volgende keer…
Posted: June 3rd, 2009 under Dutch, London, Our Life.
Responses: none
Living life in London
So here we are, living in London. Getting used to what it’s like to be living in this part of the world again. That part of the world where everything just seems to go faster. There are days that I feel I can get addicted to the rush of it. And there are days that I long for the more relaxed pace life seemed to have in Israel.
Of course it makes a big difference that I’m now working full time again. Yes I’ve found a job. And a very nice one at that! Since the beginning of April, I’ve been responsible for the corporate relations of a small company, producing handmade chocolates. And yes, that means I’m having my fair share of chocolates every day.
Also we’ve found a perfect little apartment, just outside of London, but within cycling distance from both our jobs. It’s a lot smaller than what we had in Israel, but also a lot more cozy. Our living room is all windows on one side, and it has a view of the Thames.
For Emanuel life has become a bit busier as well. First of all, he has some more responsibilities in his new position; second…he now has a working wife. Sweet as he is, he’s helping out with all the chores I used to do… Especially in the kitchen…instead of having a meal ready upon arrival at home, he’s now the one doing most of the cooking! And I’m loving it!
One of the big advantages of living in London is that it’s a lot closer to family and friends. And that this does make a difference has already been proven. The first ones to visit were Menno and Lian (Aukje’s brother and his girlfriend). As a birthday present we’d given them tickets for a concert here in London. During their stay in Israel they’d introduced us to the music of Jason Mraz, a real good musician. We all liked his music so much, that we thought it would be fun to go and see his concert.
With London being so close, Menno and Lian drove over on Saturday morning, stayed overnight and left on Sunday afternoon. The concert was on Saturday evening, leaving a few hours on Saturday and a few on Sunday to have a look at London. All in all a great weekend!
Two weeks later (the Easter weekend), both our parents came over to celebrate Emanuel’s birthday. They arrived on Friday early afternoon and stayed until Monday, giving us plenty of time to see London’s highlights. Since we don’t have enough space at our apartment to have them sleep here, they booked a hotel just around the corner. Breakfast was at our place, lunch and dinner wherever we happened to be when we got hungry. Another very nice weekend!
Only a few days after our parents left, Emanuel had to go to Taiwan for a conference. As he usually does, he’d arranged to arrive a few days before and leave a few days after the conference, giving him the chance to see Taipei and the surrounding area. He’d be away for a little more than a week. For me, that meant two weekends on my own. One of them I spent being very lazy. The other I spent in Tenterden, Kent. Dave, a good friend from my Mondi days lives there, and he invited me over to meet his wife, Carole, see his house, and catch up. Saturday afternoon I took the train, arriving early enough to have a look at Sissinghurst, a beautiful estate, with Dave and Carole, before having a very nice Turkish meal in Tenterden. Carole didn’t feel happy about me traveling alone back to London so late in the evening, and had invited me to stay the night and have Sunday roast with them. So that weekend I enjoyed my first real English Sunday roast, deliciously homemade, with Dave and Carole. But not before Dave and I went out to see Bateman, once the home of Rudyard Kipling, writer of Jungle Book.
A couple of days later Emanuel returned to London, with a jetlag and lots of beautiful pictures. Although we’d already celebrated Emanuel’s birthday when our parents came over, I hadn’t yet given him his present. I’d asked him to be patient and give me time to buy his gift from my own, newly earned money. So the weekend after his return from Taiwan, we spent a day celebrating his birthday, with just the two of us. We took our bikes and cycled in the general direction of Richmond Park. On our way we stopped at a fair and a few smaller parks. Richmond Park is quite big, and well known for its deer. We cycled to the center of the park, took a little walk to a small lake and watched deer pass by within just a few feet. Later we cycled back in the direction of Brentford (home), taking a short stop at a really big fair in Richmond. Back home we changed and left again, headed to Chiswick, where I’d made a reservation at Tosa, a cute Japanese restaurant. Although I’m not sure how much the waitress understood from what we said, she managed to bring us what we ordered and we had a really good meal.
Assuming that London must have some really nice cinemas we’d also ordered tickets for a movie…well, that was to be the only disappointment of that day…unbelievable how horrible!! At least one of the speakers was broken, there was no surround system and to cover all that up they turned up the bass until it hurt. The screen was far too small and was damaged in several places. No, we will not be returning to any of the cineworld cinemas after that experience.
Sometime along those weeks, London has become our new home. We’ve been blessed with lots and lots of great weather, allowing us to cycle to work and back everyday, with only a shower once or twice so far. Life is slowly returning to normal, and that’s when you realize how far from normal our live had become. And how much you need to get used to normal…
But the best was yet to come… For my father’s 65th birthday he’d asked for all of us (me, Emanuel, Menno and Lian) to join him and my mother on a holiday to Austria. When Menno and I were kids we used to go there every year, usually 4 to 5 weeks, every year to the same place: Tscheltsch. And now we’d be going back for another family holiday…but that’s for next time…
Posted: June 3rd, 2009 under English, London, Our Life.
Responses: none
Bye Bye Israel…Hallo London!
De meesten van jullie weten al een tijdje dat we aan het kijken waren naar de mogelijkheden om naar Londen te verhuizen. Sommigen van jullie weten zelfs al een tijdje dat we in staat zijn geweest deze droom in daadwerkelijke plannen om te zetten. Alles ging zo snel en er was zo weinig dat we echt met zekerheid konden zeggen dat het schrijven van een post enigszins vertraagd is. Maar hier is ie dan, een update over wat we zoal uitgespookt hebben:
Ergens tegen het einde van de zomer in 2008 begonnen een aantal opties levensvatbaar te worden. Vanaf het begin wisten we al dat als we zouden gaan, dat we dan begin 2009 zouden gaan. Maar pas in december begonnen onze plannen vaste vorm aan te nemen… rond de eerste februari zouden we naar Londen verhuizen. En hier zitten we dus, in het centrum van de stad, terwijl het langzaam begint te bezinken.
Ik ben al heel wat keren verhuisd sinds ik het ouderlijk nest heb verlaten, maar dit was toch wel de meest interessante keer!! We ontdekten dat het redelijk goedkoop is om pakketjes van Israel naar Londen te versturen met de normale post. Ze bieden een EMS service aan waarbij je pakket binnen 4 tot 5 dagen aankomt of ze verschepen het waarbij het 4 tot 6 weken duurt. Dus we begonnen dozen te verzamelen…en terwijl we een idee probeerden te krijgen van de hoeveelheid dozen die we nodig zouden hebben realiseerde ik me dat we toch heel wat spulletjes verzameld hadden tijdens ons verblijf in Israel. En dat deed me realiseren dat het misschien toch niet zo’n slecht idee zou zijn om een professioneel verhuisbedrijf te laten komen. En zo kwam het dat we op de 31ste December (het westerse nieuwjaar word niet echt gevierd in Israel) een vertegenwoordiger over de vloer hadden, om eens te kijken hoe we onze spullen naar Londen zouden kunnen verhuizen. En we kregen een aanbod om onze spulletjes op het eerst volgende schip te laten verschepen…dat op 5 januari zou vertrekken…wat betekende dat ze onze spulletjes op 1 januari zouden komen ophalen…
Dus in de middag van de 31ste zijn we begonnen met inpakken. We namen een pause in de vorm van een gezellig Sylvester dinner, wat de Israelische manier is om het westerse nieuwjaar toch een beetje te vieren. Op de eerste morgen van 2009 vervolgden we onze poging om onze spulletjes uit te zoeken. En rond het middaguur diezelfde dag zwaaiden we onze spulletjes al uit!
De volgende 4 weken vlogen in een flits voorbij. Emanuel had nog een hoop dingen op zijn werk die afgerond moesten worden en ik probeerde een start te maken met het zoeken naar werk in Londen. Al snel realiseerde ik me echter dat de meeste bedrijven niet geinteresseerd waren in iemand die nog niet in de UK was, dus focusde ik me op het aankleden van mijn CV, het registreren op verschillende websites voor werkzoekenden en op het uitzoeken van het soort banen dat beschikbaar is in deze economisch uitdagende tijden…
Tijdens onze laatste week in Israel regelden we het zo dat we onze vrienden konden zien, verschillende etentjes hadden en van iedereen afscheid konden nemen…pas toen begon het tot ons door te dringen…opnieuw stonden we op het punt een leven achter te laten en ergens anders helemaal opnieuw te beginnen. En hoewel het toch wel treurig was om zo veel vrienden achter te laten en hoewel het idee om niet langer in dit prachtige land te wonen ons al een gevoel van heimwee bezorgde, waren er ook de posititeve spanning om naar een zo bijzondere stad als Londen te gaan, het vooruitzicht van Emanuels nieuwe baan en de mogelijkheden voor een nieuwe baan voor mij.
Op 29 januari was het dan zo ver…die avond hadden we ons laatste sushi dinner in ons favoriete restaurant River en slechts enkele uren later zaten we op onze vlucht uit Israel. We hadden een kort weekend in Nederland gepland om even met onze families bij te kunnen kletsen voor ons vertrek naar Londen op de 2de februari. Maar bij aankomst die 2de februari op de luchthaven in Eindhoven stond ons een verassing te wachten… Herinner je je die dag dat het zo veel had gesneeuwd in de UK? Jaha…dat was die dag…dus onze vlucht werd geannuleerd. We werden omgeboekt naar de enige andere vlucht die dag, laat die avond, maar al tijdens de middag werd het duidelijk dat we helemaal niet naar Londen zouden kunnen komen die dag. Dus lieten we onze vlucht nog eens omboeken, dit keer naar dinsdag avond, in de hoop dat tegen die tijd alles weer onder controle zou zijn.
En zo kwamen we dus uiteindelijk op de avond van dinsdag 3 februari in Londen aan. Vanuit het vliegtuig konden we zien dat het grootste deel van het land nog onder de sneeuw verborgen ging, maar in de stad was de meeste sneeuw al weer weg. De rest van die week deden we ons best afspraken te regelen om naar apartementen te gaan kijken, deden we een poging een eerste idee te krijgen van onze omgeving en genoten we ervan dat we nu eindelijk weer iedereen om ons heen kunnen verstaan.
Inmiddels hebben we een heel aantal apartementen gezien en we hopen dat we tegen het einde van de maand een nieuw plekje hebben dat we ons thuis kunnen noemen. Ik heb inmiddels mijn eerste interview achter de rug en heb er nog twee gepland staan voor de volgende week. Wie weet kan ik ergens volgende maand ook weer aan het werk.
Ondertussen zullen we ons best doen jullie op de hoogte te houden. En hoewel ik zal doorgaan met het aanvullen van de informatie over Israel, zal ik op een gegeven moment ook beginnen met het toevoegen van info over Londen, misschien zelfs over de UK in het algemeen. En je zult nog meer veranderingen gaan zien zodra we een beetje meer gesettled zijn hier. Tot dan kun je genieten van een paar kleine toevoegingen die al zijn gedaan: kijk bijvoorbeeld eens naar Tel Aviv, als je een beter idee wilt krijgen van waarom we het daar zo heerlijk hebben gehad.
Posted: February 15th, 2009 under Dutch, London, Our Life.
Responses: none
Bye Bye Israel…Hello London!
Most of you have known for quite a while that we’ve been looking into moving to London. Some of you even knew for a while that we’ve been able to change mere hopes into actual plans. Everything went so fast and there was so little we could say with any real certainty that the writing of a post has been somewhat delayed. But here it is, an update on what we’ve been up to:
Sometime at the end of the summer of 2008 some serious options started to become viable. All along we’d known that if we would indeed go, it would be early in 2009. But it took until December to have things actually arranged…we’d be moving to London some time around the first of February 2009. And here we are, smack in the middle of the city trying to let it sink in.
I’ve moved quite a few times since leaving the parental nest, but this was definitely the more interesting one! We’d discovered that it’s quite cheap to send parcels from Israel to London by regular post. They have an EMS service that delivers your parcel in 4-5 days or they ship it which can take 4-6 weeks. So we started collecting boxes…and while trying to figure out how many boxes we would need I realized that we collected quite a lot of things during our stay in Israel. And that made me realize that maybe using a professional moving company wouldn’t be so bad an idea. So on the 31st of December (the western New Year isn’t really celebrated in Israel) we had a representative over at our apartment to have a look at how we could have everything moved to London. And we were offered to have our stuff taken on the next ship…that would leave on the 5th…which meant they’d collect our belongings on the 1st of January…
So on the afternoon of the 31st we started packing. We took a break in the form of a nice Sylvester dinner, which is Israel’s way of celebrating the western New Year at least a little. On the first morning of 2009 we continued sorting out our stuff. And around noon that same day we waved our things good bye!
The next 4 weeks flew by in a haze. Emanuel had a lot of things to round up at work, and I tried to make a start with looking for a job in London. Soon I realized that most companies were not interested in someone who was not yet in the UK, so I invested most of my time in upgrading my CV, registering at all kinds of employment websites, and trying to figure out what kind of jobs are available in these economically challenging times…
In our last week in Israel we planned to see our friends, have dinners and say our goodbyes…it wasn’t until then that it started to dawn on us…we again were about to leave a live behind to start a completely new one somewhere else. And even though leaving behind so many friends made us feel sad, and the idea of not living in this beautiful country made us feel homesick already; there was also the thrill of going to a city as exciting as London, the excitement over Emanuel’s new job, and all the possibilities for a new job for me.
On the 29th of January the day was there…that evening we had our last sushi dinner at our favorite restaurant River and only a couple hours later we were on hour flight out of Israel. We’d planned a short weekend in the Netherlands for a quick ‘Hi’ to our families before flying to London on the 2nd of February. But on arrival at the Eindhoven airport for our flight to London, we had a surprise waiting for us… Remember that day that it snowed so much in the UK? Yeah…that was that day…so our flight got cancelled. We were booked on the only other flight that day, late in the evening, but sometime that afternoon it became obvious that we were not going to be able get to London at all that day. So we had our flight rescheduled again, this time to Tuesday evening, hoping that by then things would be back in control.
And that’s how we arrived in London on the evening of Tuesday the 3rd of February. From the plane we could see that most of the country was still covered in snow, but in the city most was gone. What was left of that week we spend arranging appointments to have a look at apartments, getting to know our surroundings and enjoying the fact that we could finally understand everything that was said to us again.
By now we’ve seen quite a few apartments and we’re hoping that by the end of the month we’ll have a new place to call home. I have been on my first interview and have two more planned for next week. Who knows, maybe some time next month I’ll be working again too.
In the meantime we will try to keep you update, here on the website. Although I’ll continue completing the information on Israel, at some point I also want to start adding some info on London, maybe also on the UK in general. And you’ll see some more changes around here as soon as we’ve settled down a bit more. Until then you can enjoy some of the minor additions that have already been made: for example have a look at Tel Aviv, if you’d like to get an idea of why we liked it so much there.
Posted: February 15th, 2009 under English, London, Our Life.
Responses: none
Duiken met dolfijnen…
Ieder jaar rond deze tijd van het jaar is er een klein congres op het vakgebied van electrotechniek in Eilat. Dit jaar was ook Emanuel uitgenodigd om een presentatie te geven. Dus woensdagmiddag stapten we op Ben Gurion op het vliegtuig, om een klein uurtje later midden in Eilat weer uit te stappen. Niet veel later zaten we in ons hotel al aan het diner, om daarna een leuk optreden bij te wonen van een Israelische band.
Het zwaartepunt van het congres viel (voor Emanuel) op de donderdag. Eerst zijn eigen presentatie en daarna nog enkele andere interessante lezingen. Ondertussen veroverde ik me een plaatsje in de zon aan het zwembad. Rond lunchtijd kwam Emanuel me nog even gezelschap houden, om daarna nog voor de laatste lezing van die dag naar het congres terug te keren.
Op vrijdag bood het congres niet veel interessants meer voor Emanuel en daarom hadden we een afspraak gemaakt bij het Dolphin Reef. Het Dolphin Reef is iets ten zuiden van het stadscentrum van Eilat gelegen en is een thuis voor een groep dolfijnen. De dolfijnen die hier leven worden zo weinig mogelijk getraind, waardoor een redelijk natuurlijke situatie ontstaat. Oorspronkelijk was het zelfs zo dat er een open verbinding was tussen de baai waar ze nu zitten en de rest van de Rode Zee, maar die hebben ze enkele jaren geleden moeten sluiten om te voorkomen dat de dolfijnen door toeristen gevoerd werden.
Dolphin Reef heeft een mooi strand van waar je de dolfijnen kunt zien, maar biedt ook de gelegenheid om met de dolfijnen te zwemmen, snorkelen of duiken. Ongeacht welke optie je kiest, er is geen zekerheid dat je dolfijnen ziet. Omdat ze niet getraind zijn, komen ze alleen als ze daar zelf zin in hebben. En als ‘gast’ mag je niet het initiatief nemen. Dat betekent bijvoorbeeld dat je ze niet mag aanraken, zelfs niet als ze uit eigen beweging naar je toe komen.
Toch kiezen wij er voor om te duiken… Tot nu toe waren mijn ‘onderwater-pogingen’ vast gelopen op een mislukte poging snorkelen. Vraag me niet het uit te leggen, maar ik raak al in paniek als ik die bril over mijn neus voel zitten…(en dan hoef ik niet eens in de buurt van water te zijn!) Hoe dan ook…ik was dus erg nerveus… Maar ze lossen dit allemaal erg goed op in het Dolphin Reef. Waar het op neerkomt is dat je eigenlijk helemaal niets hoeft te doen, behalve blijven ademen dan! Die bril vond ik ook dit keer niet al te plezierig, maar in ieder geval zat ie al een stuk prettiger dan de bril die ik bij het snorkelen had geprobeerd. Verder krijg je natuurlijk een wetsuit en flippers aan, een zuurstoffles op je rug en zo’n ding in je mond waar je door ademt. En dan ga je. Iedereen wordt gekoppeld aan een ervaren duiker, die tijdens de hele duik bij je blijft. Sterker nog, die tijdens de hele duik je hand vast blijft houden. Deze duikers regelen alles wat je normaal gesproken zelf zou moeten doen. En zo kan een volledig onervaren duiker dus ook een duik maken. En ondanks alle zenuwen vond deze volledig onervaren duiker het geweldig…met alle problemen van dien…nu wil ik meer!! Voor Emanuel was het niet de eerste keer. Hij heeft ooit al 2 duikbrevetten gehaald. Maar het was wel de eerste keer sinds lange tijd. Omdat hij in ieder geval nog wel wist hoe alle apparatuur werkt, hoefde hij niet aan het handje gehouden te worden en kon hij dus alleen duiken. Er bleef wel een duker in zijn buurt, maar die had dus de gemakkelijkste duik van die dag.
De duik duurde ongeveer een half uur en in die tijd maak je een rondje door de afgezette baai. Zelfs als je geen dolfijnen ziet kun je genieten van enkele stukken rif met allerlei kleurrijke vissen. Maar wij hadden geluk. Een stuk of zes dolfijnen kwamen even een kijkje nemen en maakten een rondje om ons heen. En we zagen een grote schildpad, die van buiten het afgezette deel af en toe een kijkje komt nemen.
Omdat het zo’n unieke ervaring is, wordt de mogelijkheid aangeboden om een film te laten maken van de duik. Ook gaat er een onderwaterfotograaf mee die van iedereen foto’s maakt. Van de foto’s hebben alleen afdrukken meegekregen, maar het filmpje staat op DVD. De leukste stukjes hieruit hebben we voor jullie verzameld en kunnen jullie hieronder zien. Emanuel zwemt alleen, mij zie je telkens samen met mijn begeleidster en als je goed oplet, kun je de dolfijnen en de schildpad ook zien!! Veel kijk plezier!!
Posted: December 8th, 2008 under Dutch, Nature, Our Life, Sites.
Responses: 2